Natte voeten

Als ik deze morgen mijn bed uit kom, ben ik direct in een goed humeur. Hoewel de zon zich nog niet laat zien, ben ik ervan overtuigd dat ze vanmiddag volop zal schijnen. Het is vandaag Sara dag. Vanmiddag hebben we afgesproken met Esther en Eric en Sara's mooie lieve vriend Rigg. We gaan wandelen in het Aamsveen, voor ons weer een heel nieuw gebied. Voordat we vertrekken krijgen de achterblijvers een lekker vers bot, daar zijn ze wel even mee zoet. Sara voelt zich helemaal speciaal vandaag. Ze ligt heerlijk achterin de auto te dutten, alsof ze weet waar we heen gaan. De rit naar Enschede is altijd al mooi op zich, we rijden een groot gedeelte via Duitsland. Als we aankomen bij de parkeerplaats van het Aamsveen staan er nog weinig auto's. Niet lang nadat wij de parkeerplaats opdraaien komen Esther en Eric ook al aan. Rigg en Sara begroeten elkaar liefdevol, zo ontroerend om te zien. Ze zijn helemaal blij dat ze elkaar weer zien. Maar ook wij vinden het heerlijk om weer even met onze Twentse vrienden op pad te gaan. Het Aamsveen is een totaal ander gebied dan wat wij gewend zijn. Geen zandgrond, zoals het Rozendaalse veld. Geen klei, zoals in het westen. Nee, echte veengrond, zacht en sponzig. Het eerste stuk gaat prima, we wandelen zo een eind weg. Maar na een poosje wordt de grond steeds natter, nu komen we in het echte veen. Het lijkt wel een moeraslandschap. Jan en ik hadden vanmorgen onze wandelschoenen aangedaan. We hadden toen geen idee wat ons te wachten stond. Eric en Esther hebben laarzen aan, tja, zij komen hier bijna dagelijks. Maar het doet ons niks, we gaan dapper door. Eric leidt de weg, maar aangezien hij de kaplaarzen aan heeft, valt het voor ons niet mee om te volgen. Hier en daar moeten we echt door het water waden. Jan houdt zijn schoenen niet droog. Mij gaat het iets beter af, ik spring hier en daar over het water en balanceer over de takken die over de natte plekken liggen. De honden genieten van iedere stap. Eric vertelt ondertussen van alles over het gebied. En ondertussen moeten we ook nog goed oppassen voor de padden en kikkers. Zij hebben de lente in hun kleine kikkerkopjes en zijn in deze tijd erg actief, zullen we maar zeggen. Sara plonst door het water en zit heerlijk onder de drap, ze heeft het geweldig naar haar zin. Af en toe komt ze even naar ons toe en raakt zacht met haar neusje mijn hand aan. Dan rent ze weer naar Rigg en doet haar best om overal een plasje achter te laten. Hoewel het inmiddels schitterend weer is (precies zoals ik deze morgen al dacht), is het heerlijk rustig in het veen. Af en toe sta ik stil om wat foto's te maken en om mij heen te kijken. Ik geniet van alles wat ik zie. De natuur hier is zo mooi! Maar ook aan deze wandeling komt weer een einde en als de auto in zicht is, spreken we af om nog even mee te gaan met Eric en Esther voor een kopje koffie. Als we later weer in de auto naar huis zitten, ligt Sara heerlijk te slapen achter in de auto. Thuis worden we natuurlijk weer overenthousiast begroet, de achterblijvers zijn blij dat we weer thuis zijn. Eerst geef ik alle hondjes eten en zorgt Jan voor de katten, konijnen en duiven. Daarna gaan we zelf eten. Na het eten wandel ik nog even een rondje Oude IJssel met Kira, de zon schittert in het water. Ik geniet van het lengen van de dagen, zo lekker om na het eten nog even fijn te wandelen. Weer thuis, plof ik in een tuinstoel neer. Nu voel ik mijn voeten wel, moet ik toegeven. Jan komt met de koffie en alle honden liggen te genieten in de tuin. Kira is versleten, ook Sara is moe. De andere honden zijn nog druk met de botten die ze hadden gekregen. Langzaam zakt de zon en wordt het tijd om naar binnen te gaan. Wat een zalig weekend was dit, vol met hondenplezier en natuur. Ik kan er weer even tegen!

Snoetie

Sommige mensen zijn altijd te laat op een afspraak, ik niet. Ik ben altijd te vroeg. Soms ben ik wel eens een beetje jaloers op die mensen die gewoon lekker te laat komen, geen stress, geen gehaast, gewoon op je gemakje, de ander wacht wel. Ik kan dat niet. Ik moet zelfs mijn best doen om dus niet te vroeg te zijn. Maar vandaag is het weer mislukt. Een kwartier vroeger dan afgesproken draai ik de auto op de parkeerplaats. Nou ja, parkeerplaats, een stuk grond waar geen bomen staan aan het begin van het bospad. Ik heb afgesproken met Martin en Silke en hun hond Ziva en ook Shirley zou komen. Shirley is een vriendin van Silke, ik ken haar zelf niet, maar zij heeft ook een Saarloos, dus dat moet goed zijn! Het zonnetje doet inmiddels haar uiterste best en het lijkt een prachtige dag te worden. Even dacht ik vanmorgen dat het KNMI een slechte 1 april grap had uitgehaald toen ik naar buiten keek. Geen schitterend blauwe lucht, geen zon en al helemaal geen lekkere temperatuur. Een zomerse dag, hadden ze beloofd daar in de Bilt. Maar gelukkig trok de bewolking rond het middaguur weg en kwam het zonnetje door.
Het is kwart voor twee, we hebben afgesproken om twee uur. Ik weet eigenlijk niet eens of ik op de juiste plek ben. Lang leve de mobiele telefoon. Even een app-je en alles komt goed. Silke appt direct terug dat ik goed sta en dat zij er al bijna zijn. Als het goed is moet ik ze zien aankomen. Ik kijk naar buiten en ja hoor, in de verte komen ze al aangewandeld. Ik laat mijn twee drukteschoppers uit de auto. Alleen Wyakin en Daentje zijn mee. Daar heb ik in mijn eentje mijn handen al aan vol.  Ziva is een prachtige Riesenschnauzer. Ik zie haar van een afstand aan komen lopen, met een grote tak in haar bek.

"Snoetie",  roep ik en ze komt mij vrolijk huppelend begroeten. Dat moet ik even uitleggen natuurlijk. Ziva AKA (also known as) Snoetie, heeft bij Wya en Daentje op de hondenschool gezeten. Ze begon bij Daentje op de puppy groep en heeft later de beginnersgroep bij Waykin gedaan. Hoewel ze de prachtige naam Ziva heeft, noemt Silke haar altijd liefkozend Snoetie. En we moesten altijd enorm lachen op de les, als Ziva lekker ondeugend was en niet wilde komen als haar naam werd geroepen, maar wel kwam als Silke "Snoetie" riep.
Als ik Martin en Silke begroet hoor ik tot mijn spijt dat Shirley niet kan komen vanwege privé omstandigheden. Daentje begroet Silke en Martin uitbundig maar Wyakin is wat afstandelijker, zoals gewoonlijk. Ziva heeft een enorme tak in haar bek en is niet van plan deze los te laten. We lopen gezellig het bos in. Al snel komen we een vriendinnetje van Ziva tegen, Romy, een pitbull pupje. Het is een vrolijk hondje en ze vindt het enorm leuk om even met onze dames te spelen, dus het baasje loopt een eindje met ons mee. Het bos wordt alweer heerlijk groen, je kunt zien dat het lente is. De vier meisjes genieten van de wandeling en van elkaar. Na een tijdje besluit de baas van pup Romy dat hij weer terug gaat, anders wordt het iets teveel van het goede, Romy is nog maar een maand of vijf.

Wij lopen door, we komen langs een weiland. Wya en Daentje vinden een opening in het hek. Leuk, even spelen op het open stuk gras. Normaal gesproken staan hier grote Hooglanders maar die zijn er nu niet. Als ik de dames bij me roep, komen ze aan gerend. Daentje blijft voor het prikkeldraad staan en loopt netjes om naar de plek waar ze het weiland in zijn gegaan. Wya niet, die laat zich door wat prikkeldraad niet tegenhouden en ramt zich er gewoon een weg doorheen. Alles gaat gelukkig wel goed. Maar het is wel duidelijk wie er net even iets slimmer is.
Af en toe komen we een mountainbiker tegen, geen probleem gelukkig want geen van de honden houdt ervan om achter fietsers aan te rennen. Hoewel ik vaker in het Bergherbos ben geweest, kom ik nu op plekken waar ik nooit geweest ben. Het hele stuk is losloopgebied voor honden, geweldig, wat een ontdekking! Tegen het eind van de wandeling komen we weer in bewoond gebied. Terwijl we langs een stuk grond lopen, vertelt Silke mij dat hier Burgers Dierenpark is ontstaan. En inderdaad staat er een paal met bord, waarop staat dat in 1913 hier Burgers is begonnen. Een leuk stukje geschiedenis van de mooie grote dierentuin in Arnhem. Vanaf hier is het nog een klein stukje naar de auto.

Eenmaal bij het parkeerplaatsje nemen we afscheid en spreken af dat we dit zeker vaker gaan doen, hopelijk kan Shirley dan ook mee.
Thuis zijn de andere honden door het dolle als ik thuis kom. Ze vinden het maar niks, als de roedel zo uit elkaar wordt gehaald. Maar helemaal zielig waren ze niet hoor, want Jan was gewoon thuis gebleven en ze konden de hele dag lekker in de tuin.

Alweer bijna de laatste les

Vandaag was het weer een schooldag voor Wyakin. Alweer bijna de laatste van deze klas. Het was dan ook de generale repetitie voordat we volgende week examen hebben. Maar dat maakt Wya allemaal niks uit. Het enige waar zij aan denkt als we de parkeerplaats op rijden is...... spelen!
Haar grote vriend Jack was al op het veld, dus toen ze de auto uitsprong en hem zag, sleurde zij mij in rap tempo mee naar het hek..... ik kreeg bijna niet eens de tijd om de auto dicht te doen.
Eenmaal op het veld, gingen de twee lovers direct helemaal los. Jack is een kruising Mechelaar en Rodesian Ridgeback. Het is een grote maar ontzettend lieve bulldozer, die alle andere honden totaal omver loopt. Maar op de één of andere manier vinden onze Saartjes dit soort honden altijd geweldig, dus er werd gerend en gedold.
Al snel kwamen Buddy, de Berner Sennen en Boa de lieve kleine zwart-witte kruising ook het veld op. Na nog wat speeltijd was het tijd voor het echte werk. Buddy beet het spits af. Hij is volop aan het puberen en het viel niet mee voor zijn vrouwtje om het parcours te lopen. Daarna was ik aan de beurt met Wya. Normaal gesproken kan ze alles heel goed, maar ook zij was in een ondeugende bui. Ze besloot de oefeningen in haar eigen volgorde te doen. Toen zij moest zitten, blijven en voorkomen, ging ze lekker liggen. Ze keek mij aan alsof ze wilde zeggen, deze oefening moet straks ook, dus ik doe hem nu maar even. Nadat ik op allerlei gekke manieren probeerde haar bij me te roepen, sprong ze ineens met vier poten tegelijk in de lucht en kwam als een dolle stier op mij afrennen om nog maar net voor me te stoppen. Ik lag natuurlijk in een deuk van het lachen (net als de andere cursisten). Daarna moest ze blijven zitten en inderdaad als ik een eindje weg was gelopen gaan liggen op mijn commando. Nou, aangezien ze die oefening al had gedaan, vond ze het wel tijd om even aan de andere honden te laten zien hoe leuk het is om ondeugend te zijn. Dus ze stoof weg en rende volle kracht vooruit naar Jack. Weer kon ik mijn lachen niet inhouden, maar ik riep haar natuurlijk wel direct terug. Deed net alsof ik boos was (alsof je honden voor de gek kunt houden, ik weet wel beter.....) en probeerde het opnieuw. Zit, blijf en ik liep weg..... en zij dus ook weer.... En een lol dat ze had. En ik stiekem ook. De derde keer ging het eindelijk wel goed, want tja, ze kan het natuurlijk gewoon wel, dat wisten we allemaal! Daarna waren Jack en Boa nog, die twee stalen de show. Wat een geweldige prestaties, petje af! Nadat iedereen de proef had doorstaan mochten de honden nog even los en dronken de baasjes een kopje koffie of thee. En nu maar hopen dat ze volgende weer iets minder ondeugend is, maar ach.... 't is en blijft een Saarloos hè... ze kunnen alles, maar alleen als zij daar zin in hebben. En ... nou ja....geef ze eens ongelijk!

Lentekriebels

De eerste krokusjes steken voorzichtig hun kopjes boven het gras uit en in de bomen zie je hier en daar al een knopje ontstaan. 's Morgens vroeg kwetteren en tjirpen de vogels al druk. Het is niet te missen, de lente is in aantocht. En bij de lente, horen kriebels. Lentekriebels. Vandaar dat ik vandaag even lekker met Sara uit ben geweest. Ze was op een echte date met een prachtige jongeman. Vandaag mocht ze namelijk kennis maken met Emrys. Het was wel even een poosje autorijden, maar dan heb je ook wat. Sara vond het geweldig dat ze een dagje met mij alleen op pad mocht en toen we uit de auto stapte en zij Emrys zag, kon haar dag helemaal niet meer stuk. Nadat Emrys haar begroet had, moest hij ook even wat andere honden gedag zeggen. Emrys houdt er namelijk van om alle honden die hij tegenkomt even persoonlijk te begroeten, pas daarna is er weer aandacht voor de baasjes. Toen Emrys er klaar voor was zijn we begonnen aan de wandeling. Een rondje op recreatiegebied het Twiske in Oostzaan. De lieve mooie Mila, huisgenootje van Emrys, was er ook bij. Zij is een dame op leeftijd, hoewel dit niet direct aan haar te zien is. Ze is maar liefst 16 jaar oud, ik wist niet wat ik hoorde. Maar ze huppelde vrolijk met ons mee hoor, geen probleem! Het landschap in Noord Holland is natuurlijk compleet anders dan wat Sara gewend is, ze genoot van het water overal! Emrys vindt het water vooral lekker om te drinken, maar wil liever geen natte voeten krijgen. Maar om indruk op haar te maken, wilde hij wel even een konijntje voor haar vangen... helaas voor hem, was het konijntje net iets sneller. Hij heeft nog geprobeerd het hol uit te graven, maar ook dat liep uit op niks. Maar Sara vond het wel erg lief van hem natuurlijk. Af en toe kwamen we nog andere vriendjes en vriendinnetjes van Emrys tegen waar ze even mee speelden. Maar alles gelukkig rustig en met beleid en dat is maar goed ook, want Emrys heeft een wond aan zijn keel en het is belangrijk dat dit natuurlijk niet erger wordt. Je kon trouwens niet aan Emrys merken dat hij gewond was, stoere jongen hoor, die mooie rooie! Na afloop van de wandeling zijn we nog even met Emrys mee naar huis gegaan, zodat Sara even kon wennen daar. Kreeg ze nog een lekker kippennekje ook, smikkel de smikkel. En toen was het tijd om weer naar huis te gaan. Emrys kwam echt van de bank af om zijn lieve Sara gedag te zeggen, heel aandoenlijk! Tja en nu is het even afwachten..... Want de wandeling had natuurlijk een duidelijke achterliggende bedoeling..... Als het even kan, gaan we terug als Sara loops is. En hoe dat gaat aflopen, tja, daar moeten we nog even op wachten........

He, wacht even op mij....

Hmmm, jij ruikt best lekker hoor!

Sara en lieve kleine Mila

Ja, hij vindt haar wel leuk!

Ik zie iets... jij ook?

Zullen we gaan zwemmen?

Nou, ik ben eigenlijk in andere dingen geïnteresseerd...

Maar een slokje drinken doe ik wel

Oeps, pas op Emrys...... (dat ging maar net goed)

zoekplaatje

Let op Sara, ik zal dat konijn wel even uitgraven

Hmmm, ik kan hem niet meer vinden.....

Lekkere snoet

Ander vriendje van Emrys

Sara gaat toch even pootje baden hoor...

heerlijk.....

Toch jammer, dat Emrys dat niet zo leuk vindt.....

Dag lieve Emrys, tot snel hopen wij!

Game of Thrones

Na alle ellende van de laatste week, nu eindelijk weer een beetje vrolijker blogverhaal.

Arya, Drogo en Daenerys. Wie de serie Game of Thrones kent, snapt direct wie dat zijn. Maar Jan en ik hadden nog nooit van die serie gehoord en de namen vonden we dan ook in eerste instantie een beetje vreemd. Toen ons een jaar geleden werd uitgelegd waar de namen vandaan kwamen en voor welke personages ze stonden, begrepen we het beter. Drie pups met namen uit een zeer populaire serie, al snel kregen zij hun eigen spin off:  Pups on Thrones. 

Gisteren was de laatste aflevering van dit seizoen. En reken maar dat het eerste seizoen spannend was! Zoals vaak gebeurt bij pups, krijgen ze een andere naam als ze het nest verlaten. Arya werd omgedoopt tot Kyra toen zij haar eigen Throne had veroverd. Daenerys bleef haar naam houden, alhoewel deze eigenlijk alleen volledig wordt gebruikt als ze iets ondeugends heeft uitgehaald. Over het algemeen wordt ze liefkozend Daentje genoemd.
Tijdens de laatste aflevering van dit seizoen draait alles om de eerste verjaardag van de pups. De twee zussen vieren die die samen met hun vader en moeder. Nichtje Wyakin is ook van de partij. Het feestje begint met een wandeling op de prachtige hei van Ermelo om vervolgens lekker te kroelen en uit te rusten in het huis waar waar ze geboren zijn. Maar een van de pups ontbreekt, Drogo......

Seizoen één draaide vooral om Drogo, spanning en sensatie, niet voor de poes. Maar uiteindelijk heeft hij onder zijn nieuwe naam Mellow ook zijn eigen prachtige Throne gevonden. Hij heeft er zelfs een mooie Queen bij gekregen! Even leek het erop dat Mellow uit de serie zou worden geschreven, maar zoals het een goede spannende serie betaamt, is niets wat het lijkt! Hoewel Mellow niet in de laatste aflevering meespeelt, kunnen wij alvast verklappen dat we in seizoen twee zeker meer van hem en zijn Queen zullen horen!

Een waterig zonnetje en een dampige hei. Een prachtig plaatje! Genietend kijk ik in het rond, wat een geluk! Na een lange rit, waarbij Daentje natuurlijk toch niet alles binnen kon houden, was er nu de ontlading. Dit is waar we voor kwamen. Shiva, Daentje en Wyakin renden op Doerak en Kyra af, zodra ze hen in het vizier kregen. Niks was meer belangrijk, dit was alles. Nadat de honden elkaar uitbundig hadden begroet, kwamen ze pas alle mensen even begroeten. De baasjes van Kyra, Jose en Carla. En de baasjes van Doerak, Yvonne en Dominique. Micha en Lia, waren samen met Shiva met ons meegereden. Waar het gisteren nog nat en koud was, was het nu prachtig op de hei. Het kon niet mooier. De bovenste laag van het pad was doordrenkt van al het water wat was gevallen de laatste dagen. Het maakte dat we af en toe flink aan het glibberen waren. Voorzichtig lopen dan maar. Op de plassen lag een laagje ijs, en de Saartjes vonden het prachtig om dat kapot te trappen om te ontdekken dat er water onder lag. Achter elkaar aan rennen, bijten in de billen, stoeien met papa en mama, alles was, zoals het zijn moest. Ik nam het landschap in me op. De konijnen waren flink tekeer gegaan, overal kuilen en holen. Het leek een beetje op een sprookjesachtig maanlandschap. In iedere kuil werd een neusje van een Saarloos gestoken en hier en daar werd een konijnenkeuteltje verorberd. Terwijl we het glibberige pad vervolgden kwamen we natuurlijk ook andere wandelaars met honden tegen. Alles ging in perfecte harmonie, er viel geen grauw of grom, Soms bleven we even staan praten, als ons werd gevraagd wat dit voor prachtige honden waren. Het blijft indrukwekkend om een roedel Saarloosjes op de hei te zien, voor ons als eigenaar maar zeker ook voor andere hondeneigenaren. Omdat de hondjes zich zo voorbeeldig gedroegen, kregen ze natuurlijk af en toe een snoepje van deze of gene. Voor de foto wilden we ze even allemaal bij elkaar hebben. Dat valt nog niet mee. Ik bedacht dat ik ze met wat lekkers wel kon lokken. Maar ja, zelf wilde ik natuurlijk niet op de foto, dus verstopte ik mij achter een boom. Op zo'n moment komt de camouflage jas van defensie toch wel van pas, hahaha. Vlak voordat we het pad terug ingingen keek ik nog eens goed om mij heen. De schoonheid van de natuur was overweldigend. Een dampige mist steeg uit de grond op, precies op het punt waar de vlakte van de hei opging in het achterliggende bos. Ik realiseer mij dat zoiets moois nooit echt op beeld is te vangen, hoe goed je camera ook is. Ik waag me er dus maar niet eens aan met mijn telefoontje en besluit er gewoon in stilte zelf van te genieten. In de verte zien we een indrukwekkende stoet ruiters rijden. Nu zijn al onze hondjes wel gewend aan paarden, maar je weet nooit hoe ze zich als roedel gedragen. We lopen dus toch nog even een andere kant op. Als de lange rij paarden in de verte verdwijnt draaien we het pad op terug naar de auto. Aan Doerak en Shiva is goed te zien dat zij inmiddels moe beginnen te worden. Kyra blijft vrolijk rond dartelen maar ook aan Daentje en Wya is te zien dat de vermoeidheid begint toe te slaan. Als we dichter bij de parkeerplaats komen, begint Wya wat te mekkeren. Tja, ze heeft feilloos door dat de auto weer in zicht komt en dat vindt ze nu eenmaal echt niet leuk. Maar aan alles komt toch echt een eind, zo ook aan deze geweldige wandeling. Mens en hond hebben oprecht genoten, stuk voor stuk!
Na dit genieten op de hei van Ermelo, rijden we naar het geboortehuis van Daentje. Shiva was stiekem bij Doerak in de auto gesprongen, ach, laat ook maar, we gaan allemaal dezelfde kant op. Bij Yvonne thuis wachtte ons een heerlijke Indonesische maaltijd, wat een verwennerij! De honden zijn versleten, nou ja, behalve dan Kyra, wat een energie heeft die dame. Maar uiteindelijk ligt ook zij heerlijk te slapen, tegen de pootjes van papa en mama aan, zo lief! Rond half vier is het echt tijd om te vertrekken, thuis wachten er immers ook nog een paar honden op ons. Het afscheid valt de hondjes zwaar, ik kan het zien aan Doerak en Shiva. Op zo'n moment zou je willen dat ze onze taal spraken, zodat je ze kon duidelijk maken dat er echt nog meer van dit soort dagen zullen komen. Een heerlijk vooruitzicht!

Eenmaal thuis had Daentje haar verjaardagstaart nog tegoed, want dat hoort bij een verjaardag! Dat was dus nog even lekker nagenieten voor haar. Eigenlijk zijn de pups geen pups meer. Maar ach, mijn moeder zei altijd:"Hoe oud je ook bent, hoe groot je je ook voelt, je zult altijd mijn dochter blijven!" Dus ja, de pups blijven de pups... van Doerak en Shiva! Lieve Yvonne, bedankt voor deze prachtige dag, die natuurlijk veel te snel voorbij was. Een knaller van een finale, van seizoen één van Pups on Thrones!

Eerbetoon

Het is nog vroeg als ik deze morgen beneden kom. Ik maak de kamerkennels open. De teckels en Daen en Wya komen er vrolijk uit. Ik word door hen en Sara en Kira begroet en samen lopen we naar buiten. Het klopt niet, het klopt gewoon niet, nog steeds merk ik dat ik haar zoek.... Ik mis er gewoon één als we naar buiten lopen. Bij het naar binnen gaan is het ook weer duidelijk, ze staat niet voor de deur te wachten... Snel even plassen, even tegen het vrouwtje opspringen voor wat aandacht en dan... terug naar de achterdeur en wachten tot je weer naar binnen mag, dat was haar routine.

Maar de dagen gaan gewoon door, met pijn in mijn rug door een stomme spierontsteking, maak ik ontbijt en pak mijn spullen voor de dag. Zo dadelijk ga ik weer gewoon naar mijn werk, net als iedere andere dag. Alles gaat gewoon door.

Om een uur of drie ben ik weer thuis. Doelloos sta ik met mijn handen in mijn zakken voor het raam naar buiten te staren. In de verte komt de postbode aanrijden op zijn fiets. Als hij voor ons huis stopt en een lading post in de mooie grote groene brievenbus aan de weg laat vallen, voel ik een pijnscheut door mijn lichaam schieten. Stil.... de stilte doet pijn. Zo raar, zo vreemd, geen geblaf.... gewoon stil.
Je zou denken met zes honden is er wel één die blaft naar de postbode, maar nee. Hoe anders was dat een week of twee geleden. Dan kon de beste man echt niet zomaar even zijn briefjes droppen in de bus. Dan zag of hoorde Chase hem al lang voordat hij zijn brieven had gepakt. Waaks? Nee, dat geloof ik niet, maar ze wilde wel graag vertellen dat ze iemand bij de brievenbus zag staan. Chase vertelde graag van alles. Aussies blaffen nu eenmaal veel, dat hoort gewoon bij het ras. En als zij begon, deed de rest voltallig mee! Maar nu... nu is het stil. Zo raar, zo vreemd, zo stil.

Mijn gedachten dwalen af naar de laatste paar jaar.
Vier jaar geleden hebben we het moeilijke besluit moeten nemen om onze veel te jonge Duitse Herder Mira in te laten slapen. Een zeer ernstige vorm van HD, pijnlijk en eigenlijk niet goed operabel. Ze zou altijd pijn blijven houden en moeilijk kunnen bewegen. Geen hondwaardig leven, dus wat doe je? Een pijnlijk besluit en veel verdriet. Ze is slechts 2 jaar oud geworden.
Twee jaar geleden moesten we afscheid nemen van Chloë. Ze was onze eerste asielzoeker. En prachtig, schattig pupje uit Griekenland. Gewoon afgedankt, aan de kant van de weg in een doos gezet, bij het vuil... Gelukkig is ze op tijd gevonden en heeft ze bij ons een plekje gevonden. Een heerlijke, lieve, dankbare schat van een hond. Ze is 11 jaar oud geworden. Voor een hond met een slechte start misschien niet verkeerd, maar het afscheid is daardoor niet minder pijnlijk.
En vorig jaar Bass. Bass was vanuit Spanje naar Nederland gekomen met het idee dat er een leuk gezin was, dat hem wilde adopteren. Helaas was Bass niet gewend om in huis te leven en zijn sloopgedrag zorgde ervoor dat hij werd afgedankt. Een aantal opvanggezinnen hadden geprobeerd om hem liefdevol op te vangen, maar steeds ging er iets mis. Uiteindelijk kwam Bass bij ons... het was duidelijk dat hij wat probleempjes had. Niet makkelijk herplaatsbaar, dus.... we besloten dat hij gewoon lekker bij ons mocht blijven wonen. Ondanks zijn sloopgedrag en verlatingsangst, hebben we een heerlijke tijd met hem gehad, tot vorig jaar.
En nu, dit jaar het verdriet om Chase. Het lijkt maar niet op te houden. Natuurlijk weet je dat het zeer waarschijnlijk is, dat er een moment komt dat je afscheid moet nemen van je hondjes. Maar het blijft keer op keer zo moeilijk. Gelukkig hebben we aan allemaal mooie en goede herinneringen, foto'en filmpjes die we keer op keer kunnen bekijken.

Ook voor Chase wil ik een mooi filmpje maken. Het is moeilijk, het zoeken naar foto- en filmmateriaal haalt fijne momenten op maar maakt het ook weer zo echt.... Ze is er niet meer, geen neus meer onder mijn arm, die omhoog duwt alsof ze zeggen wil, schiet eens op, ik wil geaaid worden! Geen schuin koppie meer met prachtige ogen die je vragend aankijken en lijken te zeggen, gaan we nog spelen of hoe zit dat? Bij iedere foto een nieuwe fijne herinnering, wat hebben we er veel. Het is lastig kiezen, maar het maakt eigenlijk ook niet uit. Alles is goed. Als de foto's en filmpjes uitgezocht zijn, zoek ik nog naar passende muziek. Muziek is emotie. Gemis is het gevoel. En zo ontstaat een eerbetoon, een herinnering aan een ongelooflijk lieve hond.... Chase.