Een gebroken hart

Met een brok in mijn keel, slik ik de tranen achter mijn ogen weg. Daar zit ik dan, achter mijn laptop. Hoe ga ik dit nu weer verwoorden? Het verdriet en ongeloof is nog zo groot. Hoe is het toch mogelijk, denk ik steeds weer. Woensdag hebben we nog zo fijn gewandeld met elkaar.
Het drama begon voor mij gisterenmiddag rond 14.15 uur. Ik was net klaar met lesgeven en stuurde mijn klas naar huis, toen de telefoon ging. Een verwarde Jan bromde iets over een aanval en Chase. Ik schrok en dacht aan epilepsie. Zo rustig als ik kon, gaf ik Jan instructies om de dierenarts te bellen en de andere honden zo snel mogelijk naar buiten te doen. Ik haastte mij naar mijn auto en reed met een veel te hoge snelheid naar huis. Onderweg liet ik de afgelopen maanden door mijn hoofd gaan. Niks vreemds gezien of gemerkt, geen ander voer, geen andere medicatie.... wat zou er toch zijn?
Toen ik thuis aankwam, was de dierenarts al gearriveerd, maar wij waren beiden te laat. Chase lag op de keukenvloer, haar tong was blauw. Ik kon mijn ogen niet geloven en een rivier van tranen verliet mijn ogen. "Hoe kan dat nou, hoe kan dat nou?", hoorde ik mijzelf keer na keer roepen. Het leek alsof ik in een horrorfilm meespeelde, alsof het allemaal niet echt was. Straks word ik wakker, ging het door mijn hoofd.
Nadat ik wat rustiger werd, bespraken we wat er gebeurd kon zijn. Geen epilepsie, maar verkrampingen vanwege het zuurstof tekort, naar alle waarschijnlijkheid een hartstilstand. En zo is in nog geen 10 minuten een eind gekomen aan een geweldige vriendschap. Onze lieve, lieve, trouwe Chase is op donderdag 18 februari 2016 om ongeveer 14.25 uur overleden. Onbegrijpelijk, totaal onverwacht, niet te bevatten. Ze mocht slechts 9 jaar oud worden, we hebben nog pas haar verjaardag gevierd. Chase was ons prinsesje, een heerlijke kroeldoos, geweldig lief voor iedereen en een super fijne psychosociale hulphond. Ze heeft kinderen mogen helpen om meer in zichzelf te geloven, sterker in het leven te staan en ze heeft kinderen van hun angst voor honden bevrijdt. Ze was altijd vrolijk en wilde dolgraag spelen en werken. Ze was sociaal en lief naar alle andere honden, ze was een echte topper. Het is niet te begrijpen dat ze er niet meer is, ze laat een enorme leegte achter! Lieve, lieve schat, wat hebben wij van jou mogen genieten. Wat hebben we heerlijke avonturen beleefd! Wat ontzettend jammer dat het niet langer heeft mogen duren!
Lief, lief prinsesje, wat zullen wij je missen!

DogWalkTrainl walk, learn, fun weekend

Vakantie Kolliger Muhle

Koud, maar wel een zonnetje

Het is woensdag en op woensdag hoef ik niet te werken. Toch ben ik alweer vroeg uit de veren, hoewel ik niet echt naar mijn werk toe hoef, is er nog genoeg te doen thuis. De digitale leeromgeving moet worden bijgewerkt en er moet nog wat worden nagekeken, het werk van een docent stopt niet als het schoolgebouw wordt verlaten. Omdat ik al lekker vroeg begon, had ik al flink wat werk verzet toen de klok 10 sloeg. Ik slof naar de keuken en maak een lekker potje koffie, vervolgens roep ik Jan. Het is fijn weer, droog en zonnig, een echt mooie dag om naar de hei te gaan. Als we de koffie op hebben, doen we onze wandelkleding aan. Als we weer beneden komen, worden we uitbundig begroet, alsof we dagen weg zijn geweest. De honden zien al aan onze kleding dat er iets leuks op het programma staat vandaag en worden flink onrustig. Eerst lijn ik Sam, Chase en Kira aan, die neem ik vervolgens mee naar de auto en zij mogen er vast in. Zelf stap ik ook in de auto en rij ermee het pad op. Nu breken de overige honden binnen de tent af. Als de auto het pad op rijdt, betekent dat maar één ding, volgens hen. En ze hebben gelijk. We laden de Saartjes achterin en Moos mag voorin, de kleine dondersteen. Het eerste deel van de rit verloopt nog rustig, maar zodra we bij het knooppunt Velperbroek rechts afslaan is het gedaan met de rust. De herders hebben door waar we heen gaan en kunnen zich niet langer inhouden. Een prachtig gejubel klinkt van achter uit de auto. Hierdoor wordt Moosje ook onrustig en begint luid mee te piepen. Gelukkig is het nog maar een minuut of tien rijden. Eenmaal aangekomen op de parkeerplaats van de Kluizenaarsweg zien we toch nog aardig wat auto's staan. Ik vraag mij altijd af of al die mensen niet moeten werken, zo op een doordeweekse dag om half twaalf. Maar goed, we kunnen nog goed parkeren, dus het valt nog mee.
Het weer was vandaag heel wat aangenamer dan afgelopen zondag. Ja, het is wel koud, maar het zonnetje schijnt en dat maakt veel goed. Ook is het lekker droog. De plassen zijn behoorlijk dicht gevroren, helaas voor Kira en Chase valt er dus niet veel te modderen. Moosje vond het wel wat, dat lopen op het water. Chase ontdekte een nieuwe sport, hoe kan ik door het ijs heen graven. Het lukt haar nog ook, hele stukken ijs haalde ze uit de plassen. Sam duikt af en toe een hol in, het is maar goed dat hij aan de lijn zit, want anders zouden we hem zo kwijt zijn! Hoewel er nog aardig wat auto's op de parkeerplaats stonden, komen we niet heel veel mensen tegen. Maar zo af en toe zagen we wel wat andere hondjes, dus er werd ook  wat gesnuffeld en gespeeld. De hei ziet er sprookjesachtig uit, hier en daar nog wat achtergebleven sneeuw van het weekend. Het levert een aantal mooie plaatjes op.
Na anderhalf uur slenteren over de prachtige vlakte, komen we weer bij de auto aan en rijden we weer naar huis. De hondjes krijgen lekker eten en wij? Wij drinken er maar een glaasje op, lekker om weer warm te worden!

Nieuwjaarswandeling

Het eerste wat ik doe als ik deze morgen wakker wordt is vol verwachting naar buiten kijken. Gisteren was het per slot van rekening schitterend weer. Maar wat een teleurstelling, daar moet ik wel even van slikken. Het is een trieste natte boel buiten. Ik trek mijn joggingbroek aan en schiet in mijn crocs. Ik hoor Kira alweer huilen van blijdschap als ik naar beneden loop, tja het is en blijft een herder hè...
Eenmaal beneden wordt ik bedolven onder de honden. Na de ochtend begroeting, waar ik gelukkig weer zonder schrammen vanaf ben gekomen, laat ik de roedel in de tuin. Ik slof er langzaam achteraan.... Waar is die zon van gisteren? Het regent zachtjes en alles is nat, het maakt dat alles donkerder en somberder lijkt. Maar de honden hebben nergens last van, ze spelen en dollen over elkaar heen en springen met hun natte poten tegen me op. Ach ja, wat maak ik me ook druk, het is jammer maar we laten ons de pret niet afnemen door een regenbuitje. Vandaag staat er een leuke wandeling op het programma. Maar voor we vertrekken krijgen we eerst nog even kraamvisite. Kraamvisite? Nee, we hebben geen kinderen of pups, maar wel lieve kleine jonge konijntjes. En laten er nu twee gereserveerd zijn door Naomi en Jochem en de kleine Sam. Wat een schat van een kereltje is die Sam! Een echte dierenvriend, hij was gelijk in de weer met de konijntjes. Kroelen en eten geven, hij had het er maar druk mee. Maar alles heel rustig en zachtjes en de konijntjes vonden al die aandacht wel leuk. Na het konijnen knuffelen gingen we allemaal op pad naar het Rozendaalse Veld waar al veel Saarloosjes stonden te wachten. De motregen was inmiddels overgegaan in sneeuw. Het hield een beetje het midden tussen natte sneeuw en echte sneeuw. Voorzichtig kleurde de hei wit, maar het was toch wel een natte en vooral koude boel. Wat we al niet voor onze hondjes over hebben. Het was wel een prachtig gezicht al die Saarlooswolfhonden op de hei. Hier en daar zat er een verstekeling tussen de wolfjes. Zo was er een Wijze Witte Herder, een Blije Border Collie en een Stoere Spanjaard, die alle drie de grootste lol hadden tussen de Saarloosjes.
Tijdens het ploeteren door wind en sneeuw hadden we leuke gesprekken met fijne mensen.
Maar naarmate we langer liepen, werden mijn handen kouder en kouder. Mijn spijkerbroek was inmiddels doorweekt en ik werd koud tot op het bot. De gedachte aan een heerlijke kop erwtensoep hield mij op de been. Want na de wandeling reden we nog even door naar de KC Dieren, waar Manon en Marianne klaar stonden met koffie, appelgebak en heerlijke soep. Niet iedereen was meegegaan naar de KC, sommige mensen hadden andere verplichtingen. Maar eigenlijk was dat niet zo erg, want anders zou de KC toch echt te klein zijn geweest. Onder het genot van de erwtensoep hebben we nog even lekker kunnen nakletsen. Al met al een geslaagde nieuwjaarswandeling, ondanks de witte neerslag!

Een veel te grote bus.....

Wat een pech, deze week is mijn fijne Fiat Doblo ernstig ziek geworden. Hij staat bij de garage aan de overkant. De automonteur heeft mij verzekerd dat hij Fiatje weer helemaal kan opkalefateren, maar dat gaat wel een behoorlijke duit kosten en..... ook wat tijd. Maar wat nog het ergste was, wij hadden vandaag een afspraak om een keertje bij Marianne en Johan van kennel van de Zevenhuizerplas langs te gaan en we zouden de pups meenemen. Maar zonder mijn autootje werd dat wat lastig. Ik had wel een leenauto, maar daar konden niet echt hondjes in mee.... Dus Jan had geregeld dat we speciaal voor vandaag een busje mochten lenen. Nou ja.... busje... een Ford Transit XL.... Man daar kunnen wel 20 Saarloosjes in.... Maar we namen er maar twee mee, dus kennel van mijn Fiatje in de Ford en wij op weg. We hadden afgesproken in de Eendragtspolder waar we eerst even een flinke wandeling zouden maken, zodat de hondjes elkaar op neutraal terrein konden leren kennen. Eenmaal daar kwamen we ook Ineke en Robbert tegen met Thorgal en Aegir, wat een leuke verrassing was dat. Thorgal ging lekker zijn eigen gang en vond al die dames totaal niet interessant (he likes to play hard to get...) maar Aegir vond het wel leuk al die aandacht van die meisjes. Vooral met Daentje had hij veel plezier. Wyakin vond het allemaal wel wat spannend, zoveel grote honden. En normaal gesproken is mama Sara altijd van de partij, maar die was thuis gebleven. Het was wel goed voor de pups om even zonder de roedel weg te gaan, zo worden ze toch iets zelfstandiger.
En wat een hoeveelheid water is daar, dat hadden ze nog niet vaak meegemaakt. Er lag hier en daar nog een behoorlijk laagje ijs op het water. Wyakin probeerde nog of ze op het ijs kon lopen, maar dat vonden wij niet zo'n goed idee. Gelukkig luisterde ze goed en kwam ze er direct weer af (met grote dank aan hondenschool Hond en Zo)
Na de wandeling zijn we nog even met Johan en Marianne mee gegaan naar huis, waar we genoten van een lekkere kop kippensoep en heerlijke broodjes. Lica, Yara, Daen en Wya lagen binnen de kortste keren heerlijk te slapen. Voor we het wisten was het alweer tijd voor de terugreis. Op wat licht kwijlen na, is de reis eigenlijk perfect verlopen. De dames zijn al aardig over hun wagenziekte heen gegroeid. Eenmaal thuis, moesten de andere honden natuurlijk uitgebreid snuffelen om te onderzoeken waar de pupkes waren geweest maar ze waren vooral blij dat we weer thuis waren. Al met al een gezellige dag.

Hieperdepiep...

Vandaag is het weer feest. Tja, met zeven honden is er regelmatig een verjaardagsfeestje. Vandaag is het de beurt aan Chase. Chase is nu bijna twee jaar bij ons en we genieten iedere dag van haar. Vorig jaar is ze fijn meegeweest naar de Ardennen voor een dogwalktrail vakantie, ze vond het super. Werken (spelen) vindt Chase geweldig! Ze heeft al heel wat kindjes geholpen en natuurlijk zijn we daar enorm trots op.
Vandaag had ze ook een afspraak bij de kapper, dat vindt ze superleuk, want dat is een oude bekende van haar! Ze werd dus helemaal gek toen we het terrein van Hond en Zo opreden en zelfs nog gekker toen ze Sandra zag. Samen met de teckels Sam en Moos, liet ik haar achter in de vakkundige handen van Sandra. Ze was duidelijk aan een was-en knipbeurtje toe, wat een haarbos zat er weer op zeg.

Sandra had er dan ook een flinke klus aan. Maar toen Chase klaar was, mocht ze even met haar oude vriendjes spelen, de hondjes van Sandra. Toen ik haar (en de jongens) ophaalde, was ze prachtig opgeknapt. Helemaal klaar voor haar eigen feestje. 

Natuurlijk hoort daar weer een lekker hondentaartje bij, dat is hier traditie. En Chase heeft van de traditie genoten. 

Mag ik al aanvallen?

Smikkelen en smullen

De mooie slinger ligt inmiddels op de grond, hahahaha

Een nieuw begin

En dan, voor je het weet, is er weer een jaar voorbij. Een bewogen jaar, vol met nieuw leven. Zo was er de geboorte van Daenerys en haar zusje en broertje. Wij leefden natuurlijk enorm mee met Fred en Yvon, waar het nestje was geboren. Moeder Shiva en vader Doerak waren immers heel dierbaar voor ons. Vaste logeetjes en we kenden ze door en door. Veel op kraamvisite geweest en ja hoor, natuurlijk besloten dat wij ook een pupje uit deze combinatie wilde hebben. En niet lang daarna werd Sara zwanger. Wat een prachtige ervaring is dat. Ons eerste eigen nestje. Slechts twee pupjes, maar wat een genot. Hoewel het in eerste instantie niet de bedoeling was, hebben we toch het teefje uit het eigen nest gehouden. En ja, dan begint de drukte. Twee pups met een leeftijdsverschil van slechts 3 maanden. Waar waren we aan begonnen.... Met beide pups ben ik op cursus gegaan, niet omdat ik niet weet hoe ik mijn hondjes moet opvoeden maar omdat het altijd fijn is om even 1 op 1 aandacht te hebben voor de hondjes. Beide schatten zijn met vlag en wimpel geslaagd voor de puppy klas en ook de beginnersklas hebben ze beide goed afgerond. Nu in 2016 gaan we voor het echte werk. Ze vinden het heerlijk om naar de hondenschool te gaan. Spelen met hun vriendjes en lekker veel aandacht van mij, wat wil je nog meer. Jammer dat ze niet echt doorhebben dat wat ze daar leren ook daadwerkelijk in praktijk kan worden gebracht..... Maar tja, het blijven Saarloosjes natuurlijk.
We hebben dit jaar weer veel gewandeld, op de hei bij Velp, bij het Leesten en zelfs bij de Loonse en Drunense duinen. Heerlijke wandelingen, goed voor hond en mens. We genoten van het weerzien van pupje Django, die als een doldwaze pup op ons af kwam gerend als hij ons zag. Wat mooi dat ze de fokkers toch zo blijven herkennen. We zijn ontzettend dankbaar dat hij het zo goed heeft getroffen.
En dan staan we nu aan een nieuw begin. Wat zal dit jaar ons brengen? Als ik een ding heb geleerd van mijn honden, dan is het niet te ver vooruit te denken. Gewoon leven in het nu. Genieten van ieder moment. Wij wensen iedereen een geweldig, diervriendelijk, gezond en gelukkig 2016!