Een mooie lentedag

Een verkoelend briesje streelt mijn blote arm. Het tjilpen van de vogels klinkt als een waar orkest. Jan en ik zitten heerlijk buiten te lunchen. We hebben al een drukke morgen achter de rug. Vanmorgen is er een lading haardhout gebracht, netjes opgestapeld achter de kippenschuur. Zo kan het goed drogen tot we het in de winter weer nodig hebben. Daarna was het tijd voor een kopje koffie met appeltaart. Ik bracht eerst de twee kopjes koffie buiten en was nog net op tijd terug in de keuken om Sara even terug te fluiten. Ze is door haar zwangerschap veranderd in een zeer hongerige wolf en tja, wat doe je dan als je twee heerlijke stukken appeltaart met slagroom op het aanrecht ziet staan.... Voorpoten op het aanrecht en haar neus raakte al bijna de taartjes aan, helaas, daar was het vrouwtje weer....
Ook ben ik al heen en weer geweest naar Sinderen, waar Chase weer weer heerlijk door Sandra onder handen is genomen. Een lekker kort kapsel, zodat ze het niet meer zo warm heeft. Ze ruikt ook altijd zo lekker als ze daar dan weer vandaan komt, de aaibaarheidsfactor is direct weer gestegen (als was die al behoorlijk hoog hoor.) Toen ik haar had opgehaald en thuis mijn pantoffeltjes weer aan wilde doen ontdekte ik dat er één vermist was. Het was niet moeilijk om de dader op te sporen. Ze lag heerlijk in de mand met haar buit te spelen, die kleine ondeugd.
En zo zat ik na al die enerverende ervaringen, dus heerlijk in de tuin te lunchen met manlief. Wat een prachtige zonnige dag, het is echt genieten.

Na de lunch krijgen de hondjes ook wat lekkers, gedroogde vishuiden. Chase is er gek op (maar waar is die nou eigenlijk niet gek op) en ook de teckels vallen direct aan. Kira en Sara vinden dit niet echt geweldig maar goed, als het moet, eten ze het wel.... En dan kleine Daentje, nog nooit heeft ze zoiets gehad, maar als een ware wolf sleept ze haar vissenhuid mee de hondenren in. Ze gaat er eens uitgebreid voor liggen, knaagt, knabbelt, trekt en bijt er op los. Het smaakt haar klaarblijkelijk erg goed. Na deze versnapering, besluit ik dat het met deze temperaturen wel acceptabel is om wat water in één van de hondenbadjes te laten lopen. Als de bodem bedekt is met lekker koel water, gooi ik er wat speelgoed in om de honden uit de dagen. Sara en Kira slenteren naar het badje. Ze drinken wat slokken vers koel water en laten het daarbij. Daentje vindt het reuze interessant, vooral de slang waar het water uitkomt. Voorzichtig zet ze haar tandjes erin en sleept het ding het badje uit. Het water spettert alle kanten op en ze schrikt er zelf van. Moos komt wat beledigd en behoorlijk nat, onder de tafel vandaan. Ik loop naar de kleine schavuit en pak de slang van haar af. Terwijl ik haar vertel dat dit dus niet de bedoeling is, hang ik de slang terug in het badje.
Als er genoeg water in zit, laat Chase eens even zien aan Daentje hoe zo'n badje nu eigenlijk gebruikt hoort te worden. Daentje is een snelle leerling en in mum van tijd ontvouwt er zich een prachtig waterballet voor onze neuzen. Na dit gespetter, gaat mevrouw nog even lekker in de ren spelen. Ze ziet er niet uit, heerlijk vies. Als ze moe wordt, komt ze lekker tussen onze tuinstoelen in liggen. Natuurlijk eerst even grondig wassen en dan valt ze, na zoveel nieuwe ervaringen, natuurlijk in een heel diepe slaap. Jan en ik genieten even van de rust en dan is het alweer tijd om eten te gaan koken. Na het eten ga ik nog even op pad met Chase en Sam voor K9-4CARE en daarna nog een wandeling langs de IJssel met Kira. Om negen uur, val ik versleten op de bank.

Hé, die zijn wel echt.....

Ik hoor wat geritsel, daarna een zacht gepiep. Nog slaperig doe ik mijn ogen open en kijk naar de klok. Het is een paar minuten over vier. Slaapdronken tuimel ik uit het logeerbed en mijn voeten glijden in de pantoffeltjes. Omdat we Daentje nog niet alleen willen laten 's nachts, slaap ik tijdelijk beneden in de werkkamer op het logeerbed. "Ja, ja, ik kom eraan", hoor ik mijzelf zeggen. Het gepiep neemt in volume toe en ik slof naar de bench aan de andere kant van het bed. Nadat ik het deurtje heb geopend, springen Daentje en Moos eruit, ze lopen regelrecht naar de achterdeur. Toch wel handig zo'n kamer op de begane grond, dicht bij de deur. Als ik in mijn pyjama de hondenren inloop, realiseer ik mij dat het 's nachts toch nog erg koud is. Daentje gaat direct zitten plassen, de andere honden zijn inmiddels ook even buiten komen kijken. Als ze allemaal even een plasje hebben gedaan, slof ik weer naar binnen met in mijn kielzog vijf honden. Sam zit nog in zijn bench, maar ach, die komt 's nachts echt zijn bed niet uit om buiten in de kou een plasje te doen. Ik zet voorzichtig Daentje weer in de bench en moet Moos op een wat strenge toon vertellen dat ook hij er weer in moet. Dan kruip ik weer lekker terug in bed. Binnen een paar minuten slaapt iedereen weer. Om zes uur 's morgens herhaalt dit ritueel zich met één verschil. Als we deze keer binnen komen mogen Daentje en Moos lekker bij mij op het grote logeerbed. Moos kruipt onder de dekens naar het voeteneind en Daentje nestelt zich lekker op het kussen nadat zij mijn gezicht even grondig heeft gewassen. Echt slapen doe ik dan niet meer, maar het doezelen is toch heerlijk. Om acht uur vindt Daentje het weer tijd voor een plasje, ze geeft het perfect aan. Ach, het is nu toch tijd om op te staan. We gaan over tot de orde van de dag.

's Middags gaan we even langs bij mijn oom en tante omdat mijn oom jarig is. In het kader van de socialisatie mag Daentje mee. Het is maar een goed kwartiertje rijden. De auto is nog steeds erg spannend, dus hebben we voor alle zekerheid een groot badlaken meegenomen. Het badlaken wordt natter en natter, maar spugen doet ze niet. Bij mijn tante is er veel te ontdekken. Zo zijn er bijvoorbeeld drie andere grote honden. Midas, de hond van mijn neef, is erg lief en rustig met haar. Max, de grote oude bruine labrador kan niet eens meer druk doen, dus hij is ook niet eng. Maar Buddy, de jonge bruine labrador van een jaar oud is iets drukker. Dat is nog wel een beetje spannend, dus zit madame liefst op schoot terwijl wij koffie drinken. Naast de honden ontdek Daentje ook wat geiten zijn. En dan bedoel ik dus niet zo'n namaak geitje wat wij in de tuin hebben staan. Daentje vond het wel leuk, gelukkig stonden ze achter een hek. De kippen keurde ze geen blik waardig, maar misschien was dat omdat ze al zoveel indrukken had opgedaan, dat ze weer erg moe was. Na het tweede kopje koffie vertrokken we weer, Daentje was versleten. De terugreis verliep zonder problemen, wat licht gekwijl, maar ze lag voornamelijk lekker in mijn armen te slapen. Eenmaal thuis was Sara dolblij dat ze er weer was. Ze keek mij een tikje verontwaardigd aan. Ik hoorde haar denken, hoe kan je nu van mij verwachten dat ik haar bescherm als jij haar zomaar meeneemt zonder mij. Nadat Sara haar nichtje even goed had besnuffeld en gelikt, dook Daentje weer onder mijn stoel en viel in een diepe slaap. Tjonge, wat is er toch veel te ontdekken voor een pup....

Troost

Vandaag is het 6 mei. Dit zou de verjaardag zijn geweest van mijn moeder. Het heeft niet zo mogen zijn, drie jaar geleden is zij overleden. Ze haalde net de 70 niet. Het lijkt alsof ik het er ieder jaar moeilijker mee heb. De hele dag ben ik wat down. Daentje is ook wat timide. Zou ze mij aanvoelen, of verbeeld ik mij dat en is ze gewoon nog moe van gisteren? Ik probeer mij te concentreren op de studie. Daentje ligt lief onder mijn stoel, ze slaapt. Jan is even wat boodschapjes doen. Zodra ze hem hoort terugkomen is ze wakker. Dat betekent voor mij, naar buiten. Tot nu toe gaat het nog erg goed.
Slechts een paar plasjes binnen, maar meestal kan ze het netjes aangeven en doet ze buiten haar plasje. Ik loop op mijn pantoffels naar buiten, ze volgt mij op de voet. Ook de andere honden stormen naar buiten.

De zon schijnt en ook al staat er een stevig briesje, het voelt goed om even buiten te zijn. In de nok van de terrasoverkapping heeft een vogel haar nest gebouwd. Onhandig lijkt mij, want nu moet moeder vogel steeds onder de afkap om bij het nest te komen. De appelboom staat weer in
bloei, ik geniet van de prachtige bloesem. Daentje huppelt inmiddels vrolijk door de ren, met in haar kielzog Moos en Chase. Ik slof de ren in en zie dat Chase Daentje leert hoe ze een mooi gat moet graven. Ik weet dat ik in moet grijpen, want dat is natuurlijk niet de bedoeling. Chase snapt mijn berisping maar Daentje heeft te veel plezier. Moos komt haar nog even helpen.
Ik laat het maar, geen zin in opvoeden vandaag. Als we weer naar binnen gaan, is het gedaan met de rust. Daentje is uitgeslapen en op boeventour. Je ziet haar bijna denken, wat zal ik eens voor kattenkwaad uithalen. Aan Moos heeft ze een goede partner in crime, hij is voor alles in. Ze bouwen samen even een feestje tot het tijd is voor het eten. Daarna is de rust weergekeerd. Alles slaapt en ik geniet van mijn roedeltje, Ze bieden mij troost op een dag als vandaag. Ik duik weer in de boeken en probeer mij te concentreren.

Het socialiseren is begonnen.....

Daentje begint zich al aardig thuis te voelen, hier in Silvolde. Ze is beste maatjes met Moos en speelt ook af en toe met Chase. Kira vindt ze nog een beetje eng, tja, die is ook zo groot. Als ze moe is kruipt ze het liefst tegen Sara aan. Sam wil ze ook wel eens in zijn dikke teckelbillen bijten, maar die laat haar wel weten hoe ver ze kan gaan, hij wil niet teveel drukte.
De tuin vindt ze geweldig, als de deur open gaat, rent ze naar buiten. Ze plast en poept ook al netjes buiten. Natuurlijk zal het wel wat keertjes mis gaan, maar het begin is er. Als ze eenmaal buiten is, wil ze liever niet naar binnen..... En probeer je haar dan op te pakken, dan is ze je net te vlug af en foetsie... Hmmmm, ze zou toch niet de streken van haar vader hebben hè.......
Het is dan ook wel erg leuk in de tuin, er is van alles te ontdekken. Er staat bijvoorbeeld een geit....

En in de ren is een soort rek gebouwd waar de honden achterlangs kunnen rennen of waar de kleinste doorheen kunnen klimmen. Vooral Moos maakt daar altijd dankbaar gebruik van als de grote meiden met hem spelen. Maar Daentje heeft het ook ontdekt....

Maar nu ze thuis een beetje gewend is, begint het grote socialiseren. Saarlooswolfhonden vinden veel dingen erg spannend. Autorijden bijvoorbeeld, er zijn maar weinig Saarloosjes die daar goed tegen kunnen. Toch geloof ik dat het helpt om ze van jongs af aan overal goed aan te laten wennen. Dus, iedere dag even de auto in. Gisteren zijn we even bij zoonlief gaan kijken, die aan het vissen was bij de Oude IJssel. Een klein stukje in de auto, goed te doen. Even lekker kroelen met Freek en..... uhhh, wat zag ze daar? Juist ganzen, en de ganzen waren erg van haar onder de indruk. Ze kwamen speciaal allemaal even kijken en maakten een lawaai van jewelste. Natuurlijk hebben we heel goed op haar gelet daar aan de waterkant.

Vandaag hebben we haar meegenomen naar een grote kampeerwinkel in Winterswijk. We wisten dat het er lekker druk zou zijn, dus veel te zien. Het is een half uurtje rijden van ons vandaan. Op de heenweg begon ze al flink te kwijlen, maar daar bleef het dan ook bij. Bij de winkel mocht ze in het karretje, beetje eng maar al de aandacht van de mensen die haar zagen was dan wel weer leuk. Aangezien de auto ver van de uitgang geparkeerd stond, moest ze buiten nog een eindje aan de riem wandelen. Ook dat deed ze geweldig. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Wat een knapperd is het toch! Op de terugweg werd er weer flink gekwijld. Ik dacht dat het daarbij zou blijven, maar net toen we de laatste straat inreden.....moest ze toch even spugen. Jammer, maar ach... dat hoort ook een beetje bij Saarloosjes........

Van al die avonturen werd ze natuurlijk erg moe, dus thuis heeft ze natuurlijk direct een dutje gedaan. BFF Moos heeft goed op haar gepast.

Maar als je denkt dat ze nu zo onder de indruk was dat ze de rest van de dag wat rustiger was, dan heb je het mis. Na het dutje was het partytime. Achter Chase en Moos aan rennen en in de billen van die kleine bijten. Even tijd om te eten en daarna wilde ze weer naar buiten, ze ging zelf al naar de deur. Natuurlijk zijn wij dan apetrots want zodra ze buiten is, gaat ze zitten plassen. Netjes toch, maar ..... niet meer naar binnen natuurlijk, eerst even lekker door de ren rennen en door het lange gras rollen en de Hop (dat is zo'n plant die ze gebruiken bij het brouwen van bier) uit de grond rukken
Kortom, het is een echte Saarloos en wat zijn we gek op haar!

Zo maar lekker buiten

Gezinsuitbreiding in het groot....

En we hebben nog meer goed nieuws. Niet alleen hebben we gezinsuitbreiding door de komst van Daenerys, maar er zijn nog veel meer pupjes op komst.
Vrijdag 1 mei zijn we met Sara naar de dierenarts geweest voor een echo. Zij was op 2 april gedekt door haar vriendje Rigg. De dierenarts kon ons verblijden met de boodschap dat ze ten minste 4 levende pupjes kon ontdekken op de echo. Het wordt een dolle boel in de roedel van Wolvenstreken. Maar de pupjes van Sara blijven natuurlijk niet, daar gaan we hele goede nieuwe baasjes voor zoeken. Alles over de zwangerschap van Sara en de geboorte van de pups kunt u lezen op het andere blog. Het blog van Silva Amica (vriendin van het bos), want dat is onze kennelnaam.

Hier wordt hard gewerkt 

Een warm welkom

Vandaag was het dan zover, wij mochten Daentje gaan ophalen. Voor ons heel leuk, maar.... voor Shiva, Doerak, Fred en Yvonne was het moeilijk. Afscheid nemen is nooit fijn, ook al weet je dat de pups naar goede huisjes gaan. Daentje heeft uitgebreid afscheid genomen van Doerak, Fred, haar moeder Shiva en oermoeder Yvonne.

De reis verliep zoals dat bij Saarloosjes gaat.... veel kwijlen en ja, ook een keertje spugen. Vergeleken met Sara viel het allemaal reuze mee. Eenmaal in Silvolde werd het echt even spannend voor haar, ze ging kennismaken met de hele roedel. En wat ben ik dan toch trots op mijn schatten. Het is echt een super sociale roedel! Daentje komt in een warm nest. Sam is altijd de rust zelve, bij het kennismaken met een pup. Hij laat de pup aan hem ruiken en gaat rustig zitten. Daentje kreeg hierdoor direct weer zelfvertrouwen. Maar de grote honden waren toch wel een beetje spannend. Hoewel je zag dat ze Sara direct "herkende" als eigen. Voor Kira en Chase schrok ze nog wat terug, maar Sara kon direct heel dicht bij haar komen. Nadat de drie dames haar uitgebreid hadden besnuffeld, was er nog die kleine Moos. Moos hield in eerste instantie wat afstand, hij liet het contact van haar uitkomen. En het duurde niet lang, voordat zij dat contact opzocht. En ja, dan is Moos ook een echte schat, hij doet heel lief en zachtjes en probeerde Daentje over te halen om te spelen. Daar was ze wel voor in, dus de eerste vriendschap is een feit.
Toen was het etenstijd, eerst de volwassen honden en toen die hadden gegeten ging ik even met Daentje apart zitten met een bakje vlees. Dat bakje vond ze niet zo interessant, maar als ik het vlees op mijn hand aanbood, at ze smakelijk. Na het eten nog even naar buiten en daarna ging iedereen weer naar binnen. Daar ging ze lief onder mijn stoel liggen slapen. Later kroop ze bij Jan op de bank en je had geen kind meer aan haar. Toen ze wakker werd, ging Jan even samen met haar en Moos naar buiten en toen werd er natuurlijk weer even gespeeld, maar ze deed ook netjes een plasje buiten. Wat een toppertje!!! Toen weer naar binnen, nog even samen op de bank spelen en daarna.... knock out.... Tja, het was ook een enerverende dag geweest. Ik ben benieuwd welke avonturen deze schat gaat beleven hier in de roedel. Wij genieten iedere minuut van haar en zijn ontzettend trots op de rest van de roedel! Wat een geweldige honden hebben we toch!
De komende paar dagen slapen we lekker beneden. Gelukkig hebben we daar ook een kamer met een bed, dus geen lastige kampeer situaties en zo kunnen we mooi een oogje in het zeil houden vannacht.