Once upon a time ..... in Hengelo

Afgelopen dinsdag zijn we weer heerlijk een middag bij Sanne geweest. Wat woont ze daar toch prachtig in Hengelo. Jan en ik en natuurlijk vooral de hondjes hebben weer genoten! Heerlijk rennen op het grote veld en spelen met Katie en Oak. Ook de pups hadden het reuze naar hun zin. Maar die kleine Houdini moesten we natuurlijk goed in de gaten houden, die kan door alle gaten in het hekwerk, hahahaa. Dus maar aan een lange sleeplijn, zodat we er snel op kunnen gaan staan voordat hij buiten ons bereik is. Het was een beetje raar weer, niet zo gek veel zon maar toch erg benauwd, alsof er onweer in de lucht hing. Gelukkig hebben we het wel droog gehouden. Maar de honden waren ook niet zo erg aan het rennen als anders, er werd meer gebanjerd. En Sanne had natuurlijk een badje staan dus Kira had het helemaal naar haar zin, als ze maar natte voeten kan halen, dan is het goed.
Ik was van plan geweest om wat potjes jam voor Sanne mee te nemen, maar helaas, vergeten. Tja, wat vervelend, moet ik toch weer een keer terug om ze te gaan brengen.....

Aan het eind van de middag waren alle honden versleten. Moos was nog wat met een lege fles aan het spelen, maar Kira lag doodmoe op de grond.

En vooruit, nog een filmpje.....

smikkelen en smullen en heel veel visite...

Tja, wat kan er in een paar dagen weer veel gebeuren. Ik kom soms tijd te kort om het blog bij te houden. Donderdag kregen de hondjes een lekker kalkoen boutje, dat ging er goed in. Ook Kira en Moos wisten er wel raad mee hoor. Alleen Rubio en Chloë zijn er niet gek op.

 

En dan vrijdag, dat is weer een verhaal apart. Ik ga er niet al te veel woorden voor gebruiken. Het komt hier op neer, Jan ging naar zestienhoven (oeps, Rotterdam - den Haag airport heet dat tegenwoordig, geloof ik) om twee honden op te halen. Max, die naar alle waarschijnlijkheid naar mijn tante gaat en Blanquita, die bij Sira in de opvang komt, maar zij kon het hondje pas zaterdag hebben, dus ging Blanquita eerst met ons mee en dan zou Sira haar zaterdag bij ons op komen halen. Dus vrijdag hadden we even 8 hondjes in huis. Gezellige boel hoor. Er werd volop gespeeld en gedold en in het water gespetterd. Sara vindt het altijd zo gezellig als er weer nieuwe hondjes zijn. En nu helemaal, want tja, die witte Blanquita deed haar (en mij) toch wel aan iemand denken........

En zaterdag kwamen dus Sira, haar man Bas en de twee kindjes Sam (juist, vernoemd naar onze teckel natuurlijk ;) ) en Aimee. Ook hadden ze hun 2 hondjes Bo en Nora meegenomen. Sam is nog een hele kleine kerel, en zat voornamelijk in de maxi cosi, maar hij lag ook even op zijn kleed in het gras. Een ongelooflijk lief en makkelijk manneke! De teckels, Sam en Moos zijn stapel op kindjes dus die wilden er iedere keer naar toe, maar hij lag veilig achter het gaas. Aimee is een echt dametje, ze regelt het allemaal wel met de hondjes hoor. Geweldig zo'n klein ding, dat gewoon tussen 10 honden door loopt alsof het niks is. Een geboren hondenfluisteraar. Het was reuze gezellig, maar natuurlijk kwam er ook een tijd van afscheid. Blanquita vond het wel een beetje raar om mee te gaan, maar gelukkig heeft ze Nora om mee te spelen. Dat gaat vast helemaal goed komen.

Nee, dit is niet teckel Sam, maar stoere bink Sam! Wat een vrolijke baby is dat!

Kleine Bo voelde zich helemaal thuis hoor!

Tja, met zoveel hondjes die tegen je aan springen, wordt je hemdje wel een beetje vies...

Op de tafel lekkere broodjes, en onder de tafel.......... lieve hondjes.

Kira, hoe kan ik nou bij die kleine kerel komen, heb jij een idee?

Lieve Nora

Kleine Houdini....

Het gaat goed met de pups! Ze groeien als kool, mag ook wel, aangezien ze nogal graag eten. En spelen, dat doen ze ook graag. Dat is wel leuk met twee pups, ze kunnen lekker met elkaar spelen. We hebben liever niet dat Kira teveel met de grote honden speelt (toch wat voorzichtig met haar) maar met Moos kan ze lekker los gaan. En Moos kan zich aardig redden hoor, daar hoeft u geen medelijden mee te hebben.

Moos is trouwens een echte Houdini. Hij ontsnapt overal uit. Echt! Onze tuin is helemaal omheind met gaas en een hekwerk. Maar dat gaas heeft nogal grote mazen. Tja, daar kan meneer dus gewoon doorheen. Dus hebben we bij het hek al kippengaas geplaatst, we dachten, nou dan kan hij er niet doorheen. Dus wel hè.... Meneer klimt in het kippengaas (dat is 50 cm. hoog) en wurmt zich dan alsnog tussen de planken van het hek door. Ineens zag ik hem op de oprit lopen.... Kreeg de schrik van mijn leven. Dus nog maar een laag kippengaas erboven gedaan. Nu dus 1 meter hoog kippengaas achter het hekwerk. Oké, daar kan hij niet meer doorheen. Maar de hondenren is het volgende probleem. Daar zit dus schapengaas. Maar ook die mazen zijn veel te groot, meneer kan zich er prima doorheen wurmen. Dus ook daar kippengaas aan de onderzijde bevestigd. Maar we hadden maar genoeg voor 1 laag (50 cm dus). Dat gaat in principe goed, tot hij achterin de ren ontdekte dat hij ook daar lekker kon klimmen. Ineens liep hij bij het kippenhok te blaffen...
Hahaha, kleine stoere teckel, de kippen en konijnen zijn veel groter dan hij, maar dat maakt hem niet uit.
Achterin de ren hebben we het kippengaas dus ook maar 1 meter hoor gemaakt, maar voor de rest van de ren hadden we geen kippengaas meer over. Dus moeten we oppassen als we in de tuin bezig zijn, want dan wil meneer naar ons toe en ..... gaat weer klimmen. Een echte Houdini, ik zei het al!
Mmmmm, misschien toch nog maar een rolletje kippengaas erbij gaan kopen.....

 

 

Wat is daaaaaaaat??????

Vandaag hebben Kira en Moos even kennis gemaakt met wat andere dieren. Zo hebben wij bijvoorbeeld ook kippen en twee nogal grote konijnen. Die twee reuzen zijn zo mak als wat. Dus Kira zag ze en dat ging prima, ze werd er niet warm of koud van. maar toen Moos ze in de gaten kreeg.... daar was het jachtinstinct hoor. Zelf door het gazen deurtje stond hij al klaar voor de aanval. Ik dacht, nou, hij durft vast niet als ik het deurtje open doe.... FOUT. Hij durft echt wel en dook op Hagrid (zo heeft onze Vlaamse reus) af. Tja, die dacht, wat moet je nou, maar die kleine terrorteckel beet hem echt in zijn neusje hoor. Ik was nog maar net op tijd om hem weg te halen.

Wat zijn het toch eigenlijk stoere hondjes, echt nergens bang voor. Ik weet nog toen ik met Sam op jachttraining ging, daar hadden ze op dat terrein 2 wilde zwijnen lopen, nou Sam was er echt niet bang voor hoor. 't is werkelijk niet te geloven.
Maar goed, we hadden het dus over Kira en Moos. Dus toen gingen we naar het weiland achter ons huis. Daar staan een paar Shetland pony's. Ze komen graag naar ons hek als we ze roepen, want ze krijgen zo af en toe eens wat lekkers.
Toen was Moos toch iets minder enthousiast, alhoewel hij wel naar ze toe durfde om te ruiken. Ook durft hij vanaf een afstandje naar ze te blaffen, de held. Kira vond het ook nog wel spannend hoor, die paardjes. Maar ach, het went wel, dat heeft wat tijd nodig.

De katten hebben ze ook ontmoet, Kira was er al aan gewend natuurlijk. Maar Moosje niet. Hij vindt het geweldig om erachter aan te rennen, maar helaas Felix laat dat niet toe. Dus nadat hij de kleine Moppie en Musty een keer had opgejaagd, kwam hij Felix tegen. Oeps, dat deed even zeer aan de neus..... Erachteraan rennen? Nee, dat doet hij nu niet meer. Hahaha, die Felix weet wel hoe je honden moet opvoeden hoor!

Even naar het bos en de dierenarts.

Op het moment gebeurt er niet veel hier. Het is warm, benauwd en er is nog steeds praktisch geen regen gevallen hier. We gaan natuurlijk af en toe wandelen in het bos. Voor Kira doen we dan het kleine rondje, want ze kan nog niet zo ver wandelen. Ze vindt het wel leuk hoor, dat wel, maar ze is natuurlijk nog wel snel moe.

Verder wordt er een beetje in de tuin gespeeld. Rubio vindt het zooooo warm en benauwd, dat hij liever binnen ligt.
Voor de pups hebben we een klein badje gekocht. Ze kunnen natuurlijk nog niet in de grote bak.
Maar je begrijpt natuurlijk dat Sara dan ook weer in het kleine badje wil..... is toch ook nog een puppie...(vindt ze zelf)

Tja, en zo verstrijken de dagen.
Vandaag weer even naar de dierenarts geweest. Moos heeft zijn enting, moet over 3 weken herhaald worden. Kira heeft haar laatste herhalingsenting gekregen. Het pootje is een stuk minder dik, de dierenarts was tevreden. Rubio ook maar even laten enten. Als het goed is kunnen we er nu (met uitzondering van Moos, want die moet nog een herhaling) weer een jaar of 3 tegen.
Rubio heeft een klein gezwelletje in/op zijn oor zitten. De dierenarts wil dat we het even aankijken. Als het over een maand of 3 niet weg is, moet het verwijderd worden. Afwachten dus maar.
Moos heeft wat speling op zijn knieschijf linksachter, patella luxatie, nu nog graad 1 (nog niet zo erg dus). Het is iets dat vaak bij kleine hondjes voorkomt. Het zal naar alle waarschijnlijkheid verergeren en dan wordt het pijnlijk. Hij zal dus in de toekomst geopereerd moeten worden. Nou, dan gaan we daar dus gewoon vast voor sparen. Geeft niks hoor Moos je krijgt je eigen spaarvarken!
Natuurlijk zijn ook alle hondjes weer gewogen. Moos woog 4,05 kilo. Kira zat aan de 11 kilo en Rubio was 22,9 kilo. Kira groeit echt als kool!! Maar ook Moos is dus weer iets gegroeid.

Geweldige dag, met een dik pootje....

Vandaag begon de dag een beetje raar. We hadden afgesproken met Fred en Yvonne om 13.00 uur, maar gisteren had ik gezien dat het linker voorpootje van Kira heel dik was. Raar, want ze liep er wel gewoon op, en er was ook niet echt iets gebeurd....
Dus dierenarts gebeld en we konden dan vandaag om 09.00 uur langskomen. Tja, de dierenarts stond ook een beetje voor een raadsel. Voelen en wat trekken, maar het leek toch niet gebroken of gekneusd. Hij was geneigd hetzelfde te denken als wij, een insectenbeet. Er zat duidelijk veel vocht, vanaf haar schouder tot haar tenen. Voor alle zekerheid maar een antibiotica gegeven en als het maandag niet minder is, toch nog maar even terug.

Gelukkig had Kira er helemaal geen last van zelf. Dus om 11.30 uur zaten we in de auto. Dat was ook nog een stunt, ik heb natuurlijk mijn witte honden auto, maar helaas die wilde dus niet starten. Pfff, dus moest alles in de Ford worden gepropt. Dat was nog een aardige uitdaging. Rubio en Sara achterin. Kira en Moos in de kleine bench op de achterbank. Sam los op de achterbank en de fietsbuggy opgeklapt tussen de voorstoel en achterbank. Chloë ging niet mee. Ze vindt het wel leuk hoor, maar meestal toch iets te druk voor haar. Ze kwam ook niet eens naar de auto toe, dus ik denk dat ze het wel best vond om thuis te blijven.

Klokslag 13.00 uur reden we de parkeerplaats van het Erkemeder hondenstrand op. We stonden er nog maar net uit te laden, toen Fred en Yvonne al kwamen aanrijden. Wat een geweldig gebied is dat zeg. De honden konden naar hartenlust spelen en zwemmen. Ze vonden het helemaal prachtig. Tja, en het is net als met kinderen, als de hondjes het naar hun zin hebben, hebben de baasjes ook lol. Yvonne en Fred bleven op het droge, maar Fred en ik gingen toch een eindje het water in. Broek omhoog, net niet hoog genoeg, dus mijn broek was aardig nat. Maar ach, dat droogt in het zonnetje weer snel. De grote honden speelden naar hartenlust en gingen ook best ver het water in. Sam heeft ook nog even echt gezwommen, pootjes los van het zand. Nu hoef je natuurlijk niet ver het water in om dat voor elkaar te krijgen, maar leuk dat hij ging zwemmen. Zelfs Sproetje ging een eind het water in! Ook de pups hadden het prima naar hun zin. Daar zijn we natuurlijk nog wel wat voorzichtig mee. Ze mogen niet met de grote honden spelen en ook het zwemmen en wandelen wordt beperkt. Vandaar de fietsbuggy. Yvonne en Jan vonden het wel best om op de pups te letten, hoefden ze het water niet in. Fred en ik genoten in het water, Sara, Doerak en Rubi gingen echt af en toe met de poten los en er werd echt gezwommen. Wat een pret! Sara vond dat Fred niet nat genoeg was, dus ze spetterde hem nog even lekker nat!

Toen iedereen en alles uit gespetterd was, gingen we naar Ermelo om gezellig bij Fred en Yvonne te genieten een drankje en natuurlijk van een heerlijke Indische maaltijd. Laat dat maar aan Yvonne over. Wat een geweldige kok is dat! We hebben zitten smullen, niet normaal gewoon!

De hondjes waren natuurlijk allemaal best moe en de pups en Rubio lagen dan ook al snel te slapen. Moos had een heerlijk plekje bij Yvonne gevonden.
Maar Sara vindt het toch heel spannend om bij iemand anders thuis te zijn, dus die had geen rust. Sam had ook geen rust, want hij rook muisjes, dus hij ging direct op jacht. Tjonge wat had hij het daar druk mee.
Alsof het allemaal nog niet genoeg was, gingen we na het eten nog even naar het bos. Nou, wij wonen mooi, maar ik moet eerlijk zeggen, Fred en Yvonne hebben het nog beter! Een paar minuten rijden en daar was een prachtig bos, waar de hondjes los mochten. Na een heerlijke wandeling, gingen we dan om 21.00 uur op huis aan. Lieve Fred, Yvonne, Doerak en Sproetje, we willen jullie hartelijk bedanken voor deze geweldige dag. We hebben genoten. De honden liggen nu allemaal voor del, zijn helemaal kapot, maar wat hebben ze een lol gehad. Het is, wat ons betreft, zeker voor herhaling vatbaar!!!!!

Groeiberichtje

We zijn inmiddels 2 weken verder en ik dacht, laten we nog eens wegen en meten.
Nou, er zit duidelijk groei in de twee kleine rakkers. Natuurlijk gaat dat bij Moos minder hard dan bij Kira. Maar dat is logisch. Kira is van 27 april, dus nog geen 3 maanden op dit moment. Moos is uit februari en dus ongeveer 5 maanden nu.
Van Moos weten we eigenlijk niet of het nu een standaard teckel is of toch een dwergje. Ik zelf gok op dwergje, maar het is lastig te bepalen. Bij teckels kijken ze ook meer naar de borstomvang dan naar grootte of gewicht. Maar ach, het maakt ook eigenlijk niet uit. Als hij maar netjes groeit, daar gaat het om.
Kira is in 2 weken van 6,9 kilo naar 9,6 kilo gegaan, grappig, gewicht omgedraaid.
Moos van 3 naar 3,7, ook netjes.
Kira is in hoogte van 34 cm naar 41 cm gegaan, dat is een flinke groeispurt. Ik dacht het al aan haar te zien. Ze is ook behoorlijk mager, maar dat is niet zo gek, alles groeit nu de hoogte in.
Moos is van 19 cm naar 22 cm gegaan, toch ook nog een behoorlijke groei. Misschien dus toch een standaard, nou ja, we zullen het wel ontdekken naar mate hij ouder wordt.
Hoe dan ook, het jonge spul groeit netjes! Wij zijn tevreden!