Jammer dan, weg is de ham..... (oh, en Kira is loops.....)

Mmmmm, dat is waar ook. We hebben nu twee Saarloosjes in huis.... Kijk, Sara is wel ondeugend, maar toch, vergeleken met sommige Saarloosjes is ze eigenlijk best wel braaf. Sara kan de deur alleen open maken als de deur naar buiten toe open gaat. Ze gaat ertegenaan staat en duwt de klink naar beneden en door haar gewicht gaat de deur open. Naar binnen toe lukt het haar niet. Shiva daarentegen kan dat wel. Die slimme meid zet haar éne poot tegen de muur en duwt met haar andere poot de klink naar beneden en trekt de deur open. Maar goed, dat probleem hadden we opgelost met een haakje aan de deur.
Eten stelen, dat doet Sara niet (meer). Nou ja, uhhhh, tja, als je zalm op het aanrecht laat staan dan wil ze het nog wel eens proberen. Maar zeker niet als ik in de keuken ben. Shiva.... juist dan.
Ik dacht vanmiddag een lekker boterhammetje ham te maken. Ik was er met mijn gedachten niet helemaal bij, ik had de ham gepakt uit de koelkast en twee plakjes op de broodplank gelegd. Het brood lag nog in het kastje achter me, dus ik draaide me om en bukte om het kastje open te doen. In mijn ooghoek zag ik Shiva ruiken. Ik zeg nog rustig "Nee, dat is van mij." Nou, zo'n goede grap had ze nog nooit gehoord. Ik hoorde haar bijna lachen en ze kwam omhoog en roets...... Juist, weg was de ham. Als ze kon praten zou ze gezegd hebben "Ja dat was het maar nu is het van mij, hahahahahaaa."
En geef haar eens ongelijk. Zo'n overheerlijk plakje ham laat je toch niet op het aanrecht liggen. Pfff, dom oppasvrouwtje. Ik kon natuurlijk niet echt boos op haar worden, maar probeerde op een boze toon te zeggen "Foei Shiva, wat ben jij een ondeugd!" Ze was er niet echt van onder de indruk en ging heerlijk liggen nagenieten in haar mand.



 

 

En dan als klap op de vuurpijl, Kira is loops. Eindelijk, tikje aan de late kant.... Voor een herder dan. Ze vindt zichzelf enorm zielig en piept om alles! Maar ach, dat hoort erbij, kleine meisjes worden groot. Aangezien ze flink lekt hebben we dus maar een "echte Björn Borg slip" voor haar gekocht, hahahaaha. Nu vindt ze zichzelf nog zieliger......

 



De kleine prins

Wie ons blog regelmatig leest, weet eigenlijk al direct over wie ik het heb. Kleine Moos, een echte lady killer. Het is toch zo'n portret. Te ondeugend en te lief af en toe. Je weet niet of je hem achter het behang wilt plakken of wil doodknuffelen. Als hij wil, kan hij heel goed luisteren, dat is te zien op de cursus. maar als hij er geen zin in heeft, tja, dan doet ie ook niks ook (dat is trouwens ook te zien op de cursus, helaas.... ). Hij is gek op andere honden. Wil met alle honden die hij tegenkomt spelen. Hier in huis, vindt hij zichzelf wel "the man". Natuurlijk zijn Bas en Sam ouder en hebben dus uiteindelijk veel meer te vertellen dan hij, maar dat doet hem niks. Als hij moe is, is hij zoooo lief. Hij komt heerlijk bij je liggen en heeft een schattig koppie. Maar oh, wee, als hij in de speelmodus zit. Pfffff, dan is er geen land mee te bezeilen. Hij maakt de hele roedel onrustig en we moeten hem dan echt wel eens even wat tegengas geven hoor. Dan maar een poosje de bench in, helaas Moos, maar wij als baasjes moeten de rest van de roedel soms even tegen hem beschermen.
Hoe dan ook, hij is altijd de eerste die vriendjes is met de gasten. Zo ook met Shiva. Hij vindt haar helemaal geweldig. Natuurlijk is Sara daar wel wat jaloers op, maar dat gaat al steeds beter. Vanmorgen mochten Shiva en Moos wel een kwartier heerlijk spelen samen. Daarna heb ik ingegrepen omdat ik zag dat Sara er wel een beetje klaar mee was. Ik dacht, laat ik het voor zijn, voordat zij weer wil ingrijpen. Dus Moos op schoot genomen en klaar met het drukke gedoe. Ik zat op de bank met Moos op schoot. Shiva kwam naast ons liggen. Moos werd slaperig en zoals gezegd, dan is ie ineens een poepie.... Hij ging tussen mij en Shiva liggen en nestelde zich lekker in tegen haar warme kont. Ik zei al, een echte ladykiller. En alsof dat nog niet genoeg was, toen ik rustig opstond kroop Sara op mijn plekkie. Daar lag de kleine Prince Charming, tussen de twee wolven in. Niet te geloven toch, zo'n mormel......
Ja, tussen Sara en Shiva komt het wel goed, toen iedereen uitgerust was, begonnen zij samen te spelen. Mijn huis werd verbouwd, maar ach, je moet er wat voor over hebben hè, om het de meiden naar hun zin te maken...... Ik ben allang blij dat Sara doorkrijgt dat zij ook heel leuk met Shiva kan spelen. Daar kan ze ten minste lekker wild mee doen, want Shiva is net zo'n lompe drol als zij als het aankomt op spelen, hahahaa. Alhoewel, het is toch altijd grappig met honden. Als twee Saarloosjes samen spelen dan gaat het er superwild aan toe, maar als een Saarloos met een teckeltje speelt, kan het er ineens heel gedoseerd en georganiseerd aan toe gaan. Het blijven geweldige honden toch!

Hé, die boom heb ik eerder geroken...

Vandaag zijn we weer lekker naar het bos geweest met de hele roedel. Deze keer merkte je dat Shiva al het één en ander herkende. Ze vond het heerlijk om overal heerlijk op haar gemakje te snuffelen. Natuurlijk genieten alle honden van het bos, ook Sara, Kira, Bas en de teckels. En het weer was nog steeds zo prachtig, dat ook de baasjes genoten van de wandeling. Niks beter dan je weekend beginnen met zo'n heerlijke boswandeling.
Shiva begint zich steeds meer thuis te voelen bij ons. De ergste heimwee heeft ze achter de rug. Ze is actiever en gaat meer haar eigen gang in huis Toen ze er net was, lag ze alleen in de mand, nu gaat ze lekker liggen, waar wij bezig zijn. En ook op de bank heeft ze een heerlijk plekje gevonden. Het eten gaat ook goed, de eerste dagen moest ik haar wat aansporen om te eten, maar nu lebbert ze met smaak haar bak leeg hoor. Maar ze krijgt niet te veel, want ze is wat aan de maat, net als de oppasmama, hahahaa, ze moet iets op dieet.... (ach, arme meid..... ik weet hoe moeilijk dat is hoor!)
Maar, ze heeft haar draai nu wel gevonden. Gelukkig maar, want ze moet nog even blijven.

even ruiken hoor.....

oh, en hier wil ik ook even ruiken.....

zo, nu is het tijd voor een grote hoop....

en dan wil ik nu weer even snuffelen......

gezellig clubje....

de hele roedel, Sara en Kira voorop, Shiva aan de lijn, dan de twee terrorteckels Sam en Moos en ten slotte Bas.

Lekker plekkie hoor.....

Heerlijke boswandeling

Vandaag moest ik werken, Jan was thuis. Volgens hem, miste Shiva mij al. Toen ik thuiskwam was ze helemaal happy, net zo vrolijk als de andere honden als ik thuiskom. We gingen gelijk met alles woefers naar het bos. Even passen en meten in de auto. De kleine bench eruit, waardoor er voor de grote bench een grotere ruimte ontstaat. Sara, Kira en Bas doken in de grote bench. Shiva deden we in de ruimte ervoor, zodat ze door het gaas (er zit geen glas in het raam, maar gaas) naar ons kon kijken. De teckels gingen even voorin. Gelukkig is het niet ver naar het bos. Eenmaal daar, konden Sara, Kira en Bas los, maar Sam en Moos aan de lijn en natuurlijk Shiva ook aan de lijn.
Ze vond het gelijk leuk. Overal lekker ruiken en om de meter even stilstaan. Sara en Kira waren druk aan het rennen en spelen en als ze langs Shiva renden, wilde ze natuurlijk meerennen. Jan moest zich goed verankeren anders vloog hij drie meter de lucht door, haahhaa. Nee, ze mocht niet los, ook al wilde ze graag meespelen. Maar het wandelen in het bos, vond ze ook al geweldig.
Bas is tegenwoordig in het bos een beetje eigenwijs (dan komt toch de Beagle in hem naar boven) en gaat lekker zelf zijn eigen gang. Op een gegeven ogenblik riepen we hem en hij kwam niet. (Gebeurt wel vaker, als we dan doorlopen komt ie wel) We liepen dus rustig door, maar dat vond Shiva maar niks. Ze bleef stokstijf staan en keek in de richting waarin Bas was verdwenen. Na wat aansporing van ons, ging ze dan toch schoorvoetend mee en ja hoor, toen wij verder liepen kwam Bas ineens weer tevoorschijn. Ze dook op hem af en duwde even tegen hem aan met haar neus, alsof ze zeggen wilde, blijf eens even bij de roedel jij!!! Grappig, hoe ze nu al alle andere honden in de gaten houdt.
Tussen Sara en haar gaat het steeds een beetje beter. Sara vindt Shiva wel heel stoer en wil soms spelen. Soms likt Sara aan de bek van Shiva. Maar..... als Shiva met Moos of Kira wil spelen, dan is Sara jaloers en geeft ze haar een snauw. Shiva negeert dit wijselijk. Je merkt dat Shiva de oudste is, ze is rustig maar ook duidelijk. Als Sara en Kira te wild spelen naar haar zin, dan grijpt ze even kort in. Maar als Kira druk om haar heen draait, om aandacht te krijgen, dan negeert ze haar heel bewust. Prachtig toch die hondentaal.
Nu ligt alles heerlijk te slapen, overal ligt wel een hond, maar je merkt niet dat ze er zijn. Een tevreden roedel!

(Helaas zijn de foto's niet zo goed gelukt. Tja, foto's maken terwijl er twee teckels aan de riem trekken is ook niet echt makkelijk)

Langdurig logeetje

Huize Pols heeft weer een gast. Geen buitenlands opvanghondje dit keer. Nee, het gaat nu om een halfzusje van onze Sara. Helaas moet haar baasje geopereerd worden en daarna een poosje revalideren. Voor Shiva werd dus iemand gezocht die een klein beetje verstand heeft van wolfhonden. Nou, een klein beetje lukt nog wel. Dus is Shiva tijdelijk te gast bij ons.
Shiva is een geweldige lieve kroelkont. Een rustige evenwichtige Saarloos. Toen ze bij ons kwam, was de kennismaking met de roedel gelijk prima. Toen ze er eenmaal een paar uur was, zag je Sara toch wel af en toe denken: "Hoe zit dat nu eigenlijk? Wat moet ik hier nu echt van vinden?"
Shiva vindt de teckels erg leuk, daar wil ze soms wel even mee spelen, maar dan is Sara toch wat jaloers. Een kleine snauw af en toe is het gevolg. Ach, iedereen moet even wennen aan de nieuwe situatie.
De eerste nacht sliep ik maar op de bank. Tja, in eerste instantie was ik gewoon naar de slaapkamer boven gegaan. Maar beneden hoorden we een keer of twee een hondje tegen de deur aanspringen. "Ach",  dacht ik nog. De gangdeur gaat toch naar binnen toe open, dus als ze ertegenaan springt, duwt ze hem met haar gewicht direct weer dicht. (Tja, zo gaat dat bij Sara). Maar deze dame is toch wat slimmer. Ze springt niet tegen de deur aan, maar tegen de muur en doet met haar poot de klink naar beneden. Dan krijgt ze de deur dus toch open. Ik hoorde dan ook na die tweede sprong ineens getrippel in de gang. De nagels van haar pootjes op het laminaat hadden haar verraden. Toen ging ik mijn bed maar uit, toen ik bij de trap kwam stond ze al op de derde tree. Ik ben naar beneden gegaan en heb mijzelf ingenesteld op de bank. Ze kwam even bij me staan, ik kreeg een lik over mijn neus en toen ging ze in de mand, achter de bank liggen.

De tweede dag was ze wat verdrietig. Tja, dat kan ook niet anders. Ze miste haar baasjes natuurlijk. De andere honden konden haar niet echt opvrolijken. Ze had even nergens zin in. Wilde ook niet echt buiten spelen. Keek af en toe eens uit het raam. Gelukkig at ze wel!

Nacht nummer twee, waren we voorbereid. Inmiddels hadden we een haakje op de gangdeur geplaatst. Ik hoopte maar dat dit voldoende was. Tja, het is per slot een Saarloos, dus voor hetzelfde geld, sloopt ze het haakje gewoon. Maar nee. Ik hoorde haar één keer tegen de deur op springen en daarna werd het stil. Toen ik 's morgens beneden kwam, kwam ze uit haar mand om mij te begroeten. Kijk, nu had ze het door.
Dag nummer drie is ze even "alleen" geweest. Nou ja, met de andere honden natuurlijk. Toen ik thuiskwam was ze ook vrolijk en blij om me weer te zien. Die middag is ze wel heerlijk buiten geweest. In de ren waren Kira en Sara aan het spelen. Het ging iets te hard en Kira piepte. Shiva rende ernaar toe en brak de twee op. Geen gedonder meiden, leek ze te zeggen. Hahaha, nu al moeder overste. Sara was wel onder de indruk en ging achter mij liggen. Beetje verontwaardigd. Later wilde Shiva spelen met Kira en dat pikte Sara dan weer niet. Zij snauwde naar Shiva. Shiva negeerde haar (zoals het een echte Alfa betaamt), maar het spel met Kira was wel verbroken. Tja, het is nog even zoeken naar de balans in de roedel, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Het komt wel goed tussen deze twee dames hoor!

Warmterecord in de lente

Gisteren hadden we de warmste dag van de lente sinds 1901.
Nou, wij hebben ervan genoten hoor.
We hadden met een groep Saarloosmensen afgesproken om te gaan wandelen bij Het Leesten. Het was een leuke gezellige grote groep. Veel Saarloosjes en een aantal andere hondjes. Wij waren met Sara en Kira gegaan. Christa was er met Storm (de opa van Sara), Fred en Yvonne met Doerak, wat was het heerlijk om die schavuit weer even te zien! Wilma was samen met Francis en had natuurlijk Remy bij zich. En wat wij bijzonder leuk vonden, was dat Esther er was met Rigg. Het was heel leuk om Rigg eens te zien. Zijn broers Thorgal en Odin kennen we natuurlijk al goed. Wat een lieve hond is Rigg ook!
Het was natuurlijk heerlijk wandelen met dat schitterende weer. Iedereen had het naar zijn zin, mens en hond. Na de wandeling hebben we nog even lekker een terrasje gepakt en bij geklets met Fred en Yvonne. Het terras zat vol met mensen en honden maar alles ging goed. Wat heerlijk toch om zo van zo'n zonnige lentedag te kunnen genieten!

Doerak en Sara

Rigg en Kira

Pootje baden

Opa Storm, wat een prachtige statige hond is dat toch, en zoooooo lief!

Doerak met zijn 2 vriendinnen

Veel wandelen

Tja, het is alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef. Geen excuus, maar ik heb het toch wel erg druk. Maar dat betekent niet dat we niks meemaken hoor. Nee, met dit mooie weer gaan we er geregeld op uit met de honden. Lekker wandelen, in het bos, bij stroombroek Braamt en natuurlijk op de hei.
Zo zijn we zaterdag 22 februari heerlijk met Sanne en Wim en natuurlijk Oak en Katie naar Braamt geweest. Dikke pret natuurlijk. Toen Bas hen zag, rende hij op Katie af alsof hij haar wel eens even de waarheid zou zeggen. En toen? Zag je hem denken, hé, die ken ik..... Ze vonden het een beetje raar om Katie en Oak in deze omgeving te ontmoeten. Tja, ze zijn gewend dat we naar Hengelo gaan en dan kunnen ze op de wei bij Wim en Sanne spelen. Dit is toch even anders.
En een weekje later, zaterdag 1 maart, zijn we naar het Iddinkbos geweest. Leuk want Sandra en André zouden ons daar ontmoeten met Chase. Eens even kijken hoe Chase op onze roedel reageert en vise versa natuurlijk. Dat ging prima, alleen Sam blijft een klein klote bijtertje. Zeker als hij aan de riem is. Gelukkig beet Chase gewoon lekker van zich af. Zo hoort het ook, ze hoeft zich niet op de kop te laten zitten, door zo'n kleine kefsmurf. Jan was onder de indruk van Chase, tja, ze is dan ook wel super getraind. Geweldig, want Chase gaat ons helpen met de k9-4care klanten. Moos mocht lekker los in het bos.
Zondag zijn we even lekker naar de hei geweest. Moos mocht een heel poosje los. Maar je moet hem goed in de gaten houden, want ziet hij een ander hondje? Tja, dan kan hij de verleiding niet weerstaan.
En vandaag, met zo'n heerlijk zonnetje gingen we natuurlijk weer naar de hei. Ik was gewoon lekker alleen met de eigen roedel, ook wel eens lekker hoor. Maar dan hou ik Sam, Moos en soms Bas maar aan de lijn. Bas alleen als ik honden zie, waarvan ik denk dat hij erop zal reageren. Omdat ik alleen ben, is het niet handig als ik Moos bij andere mensen vandaan moet halen, dus dan houd ik hem maar aangelijnd. Maakt niet uit hoor, ze hadden het toch allemaal geweldig naar hun zin.
Dus, toch wel veel actie, maar weinig tijd om het blog bij te houden. En foto's? Helaas daar heb ik deze keer niet aan gedacht. En ach, we hebben al zoveel foto's van dit soort wandelingen op het blog staan.....dat we ze niet echt missen, toch?