Op kraambezoek.

Tja, eigenlijk is het heel onverstandig. Maar we konden het echt niet laten. Vandaag zijn Jan en ik op kraamvisite gegaan bij het liefdesnestje van Doerak en Shiva. De trouwe lezer van dit blog, herkent de namen direct. Doerak, de GVR (grote vriendelijke reus) van Fred en Yvonne is in de zomer van 2013 een klein weekje bij ons gelogeerd geweest (zie: De GVR). Vanaf dat moment hebben wij een speciale band met die heerlijke kroelkont. Maar ook Shiva heeft een speciaal plekje in ons hart. Zij is maar liefst bijna 4 maanden bij ons geweest toen haar toenmalige baasje wegens gezondheidsproblemen even niet voor haar kon zorgen. (zie: langdurig logeetje) Inmiddels woont Shiva al weer een behoorlijk poosje samen met Doerak. En ja hoor, dit love duo heeft nu gezorgd voor gezinsuitbreiding. Natuurlijk is dat allemaal te volgen op het blog van Doerak.
Naast deze band die wij met Doerak en Shiva hebben, is er ook nog een band tussen Doerak, Shiva en Sara. Nee, Doerak en Shiva zijn natuurlijk geen familie van elkaar, maar ze zijn wel beide familie van Sara. Hoe kan dat? Welnu, Doerak is de halfbroer van Sara, zij hebben dezelfde vader. Shiva is de halfzus van Sara, zij hebben dezelfde moeder. Sara is dus tante in het kwadraat van deze schattige puppies. U begrijpt dat wij niet weg konden blijven bij dit puppengeluk.
Dus vandaag gingen wij op weg naar Ermelo. We werden ontzettend hartelijk ontvangen door Doerak en Shiva. Beiden herkenden ons direct en we kregen een uitgebreide kroelbeurt van alle twee. Daarna konden we Sproetje, Fred en Yvonne ook even begroeten. We dronken eerst even een kopje koffie, zodat de honden weer wat rustiger konden worden. Daarna op naar de kraamkamer. Zou Shiva het goed vinden? Ja, ze was geweldig. Jan en ik mochten naast de werpkist zitten en zelfs de pupjes pakken en heerlijk met ze kroelen. Shiva lag erbij en keek tevreden en trots naar ons. Het was een bijzonder en prachtig moment. Op de foto's kon ik de kleine wolfjes niet uit elkaar houden, maar zo in het echt zag je toch wel duidelijk wat eigen kenmerken. Het zijn drie heerlijke bolletjes wol en we konden er bijna geen genoeg van krijgen. Het was ook prachtig om te zien, hoe Doerak in zijn vaderrol zat. Normaal gesproken (of misschien juist niet echt normaal, maar ach..) heeft de reu maar een kleine rol in het geheel. Maar hier, in dit liefdesnest, spelen vader en moeder een grote rol. Doerak kwam er dan ook heerlijk bij staan, toen ik de kleine Daenerys in mijn armen had. Zowel pupje Daenerys als ik werden compleet afgelikt door paps en Shiva bekeek het allemaal terwijl ze rustig in de buurt lag.
Het was gewoon genieten, en daar laat ik het verder bij.....

Lentekriebels....

Wat een heerlijk weer was het dit weekend! Daar krijg je met recht lentekriebels van. Esther en Erik hadden ons uitgenodigd voor een wandeling op Het Leesten. Wij waren er al iets eerder dan zij en het werd al behoorlijk druk, dus het was nog even zoeken voor een parkeerplekje. Ik geloof dat ik per ongeluk de auto ergens heb geparkeerd waar het eigenlijk niet mocht, maar ach..... wie let daarop op zo'n mooie zonnige dag.
Toen Esther en Erik met Rigg kwamen, was Sara door het dolle. Tja, wat wil je ook, zo'n mooie kerel. De begroeting zag er komisch uit!
Hoewel de parkeerplaats vol stond, kwamen we verbazend weinig mensen tegen. Het gebied is dan ook best groot. Hier en daar passeerden we een grote plas, of beter gezegd modderpoel. Dat was voor de herders natuurlijk dik feest. Maar zelfs Sara en Rigg gingen pootje baden. Normaal gesproken is Rigg niet gek op water, volgens Esther. Maar Rigg wil zich natuurlijk niet laten kennen met al die vrouwen in zijn buurt. Sam ging ook het water in en het was toch iets dieper dan hij dacht, hahaha, zijn buikje werd er nat van.
Moos mocht ook los maar Sam hielden we weer aangelijnd. Natuurlijk moesten we even herinneringen ophalen aan de laatste keer dat we daar met elkaar hadden gewandeld. Toen was zomaar ineens Bass kwijt.... weten jullie nog?  (zie: Dat is pech, Bassje weg....)
Tja, en dan is er toch weer heel even dat verdriet.... we missen Bass nog enorm.
Maar de honden hadden lol, dus wij hadden ook lol. Chase liep weer met stokken te slepen natuurlijk en heel af en toe probeerde Rigg er één af te pakken. Hahaha, het is en blijft een ondeugende Saarloos natuurlijk. Na de wandeling was het tijd voor een versnapering. Het was behoorlijk druk op het terras van de friet kiosk, dus gingen we aan een picknicktafel op het veld zitten. De mannen even een frietje en cola halen en Esther en ik bleven bij de hondjes zitten. Steeds kwam er een grote witte buldog snuffelen. Op zich geen nare hond, maar Esther vond het toch niet prettig, omdat Rigg natuurlijk nu (met al die dames in de buurt) even stoer wil doen. "Ik wilde dat die mensen die hond bij zich hielden", zei ze netjes tegen mij. En alsof Sara haar verstond, vloog ze vooruit om tussen de vreemde hond en Rigg in te gaan staan en even een snauw te geven aan de vreemde hond. Toen riepen de baasjes hem natuurlijk direct bij zich, en hij droop af. Sara liep triomfantelijk naar Esther alsof ze zeggen wilde "Zo dat heb ik even voor je geregeld hoor..". En Esther kon haar zowaar gewoon aaien en kroelen. Normaal gesproken blijft Sara altijd gereserveerd tegen mensen die wij niet al te vaak zien. En eerlijk is eerlijk, zo vaak zien we Erik en Esther niet. Maar met Esther en Erik heeft ze echt een klik. (Of zou het komen omdat ze stiekem toch wel erg verliefd is op Rigg).
En daarna was het helaas weer tijd om afscheid te nemen. Eenmaal thuis waren er vier hondjes totaal uitgeteld. Maar onze kleine duracell teckel Moos is onvermoeibaar. Die kleine ADHD-er was van het ritje naar huis alweer helemaal uitgerust en wilde thuis weer lekker buiten spelen. Helaas voor hem, kreeg hij geen van de andere honden zo gek, die lagen heerlijk op één oor.

Een heel lief mensenpuppy

Gisteren zouden onze dochter en schoonzoon op visite komen, voor het eerst met hun pasgeboren zoontje. Kleinzoon Thijme is nu twee en een halve maand oud. Een wolk van een baby! Natuurlijk weet ik dat Chase, Kira en Sam gek zijn op kinderen, per slot van rekening werken zijn regelmatig met kinderen. Ook van Moos wist ik dat hij kinderen geweldig vindt. Maar dan hebben we het over kinderen van een jaar of zes en ouders. Een baby is dat toch weer heel anders. Sara is nooit zo gek op kinderen, zij vindt het allemaal maar spannend, die minimensen die zo rennen, springen en gillen. Meestal probeert zij met een grote boog om kinderen heel te lopen als we ze op de hei tegenkomen of zo. Maar ook hier geldt, een baby heeft ze nog nooit gezien, dus....
Ik zorgde dat ik al vroeg op de dag het campingbedje met speelgoed had neergezet. Zo konden ze vast wennen aan het idee dat er iets stond te gebeuren. Het bedje werd natuurlijk uitgebreid geïnspecteerd. Sam stond boven op de bankleuning om erin te kunnen kijken. Hij keek van het bedje naar mij en ik zei rustig: "Nee, daar mag jij niet in, dat is voor Thijme". Dus die schat ging er niet in. Wat heb ik toch geweldig goed opgevoede honden, hahaha
Voor Thijme zou het ook de eerste keer worden dat hij in contact zou komen met honden. Ik was benieuwd hoe hij zou reageren op het geblaf. Want dat er geblaft zou worden, was wel zeker.
Toen de auto van dochter en schoonzoon parkeerde stonden alle viervoeters al voor het raam te kijken. En ja hoor, het concert begon. Sara blaft omdat ze het allemaal toch weer erg spannend vindt. Chase blaft altijd uit enthousiasme, en de rest doet mee voor de gezelligheid.
Thijme had in de auto lekker liggen slapen en werd natuurlijk wel wakker van al die herrie. Maar hij bleef er wel rustig onder gelukkig. Alle hondjes roken even aan de maxi cosi, behalve Sara die op een afstandje de boel in de gaten hield. Ik haalde mijn kleine knuffelmannetje natuurlijk gelijk uit zijn stoeltje om te kroelen. En zoals we al dachten waren vooral de teckels heel betrokken. Omdat Moos erg druk was moest hij even tot rust komen in zijn bench (die naast het campingbedje stond). Sam moest af en toe even verteld worden dat wij de zorg van Thijme prima zelf aankonden en dat hij best even mocht ruiken maar verder wat afstand moest bewaren. Het liefst kroop hij boven op Thijme, maar dat is natuurlijk niet de bedoeling. Kira was heel lief en rustig en rook zachtjes aan het hoofdje van Thijme. Ik zag haar bijna denken, "Zo die is klein, daar moet ik wel heel voorzichtig mee zijn". Chase bleef heel rustig en keek eigenlijk niet op of om naar Thijme, die was veel meer geïnteresseerd in de baasjes van Thijme, want die kunnen met haar kroelen en baby's nog lang niet. Chase is ook de enige hond die wel weet wat baby's zijn en zij zal dus weten dat er eigenlijk nog niet veel lol mee te beleven is....
Na een poosje mocht Thijme even in het campingbedje. Dat was voor de honden weer even iets anders. Sam en Moos stonden regelmatig op de bankleuning om in het bedje te kijken en Kira kon bijna over de rand heen kijken. Sara die al die tijd wat afstand had gehouden ging nu ook eens even gluren, wat daar nu eigenlijk in dat bedje lag. Volgens mij zien die honden het campingbedje als grote bench voor mensenkinderen, hahahah. En laten we eerlijk zijn, dat is het natuurlijk ook.
En Thijme, die vond al die aandacht wel leuk, een lief gebrabbel klonk af en toe uit het bedje.
Later toen het etenstijd werd voor Thijme, begon hij wat meer te sputteren. en het sputteren werd echt huilen, toen zijn mama niet snel genoeg was naar zijn zin. Dat was het moment dat vooral Sam een beetje in paniek schoot. Heel aandoenlijk, hij probeerde iedereen ertoe aan te zetten in actie te komen. Het huilen was direct over toen Thijme lekker bij mama lag en kon drinken. En direct was de rust bij Sam ook weergekeerd. Al met al een prachtige eerste kennismaking tussen de roedel van wolvenstreken en kleinzoon Thijme, een heeeel lief mensenpuppy ....

Afscheid nemen....

Gisteren was een moeilijke dag. Totaal onverwacht ging het ineens heel slecht met Bass. Dinsdag was er nog niets aan de hand.... Woensdag merkte ik dat hij wat moeilijk liep, later hoorde ik hem ook ineens een flinke piep geven en hij is bepaald geen watje. Het zat mij niet lekker, afspraak gemaakt bij de dierenarts en we konden niet lang erna al terecht. Hij at goed, braakte niet, had geen diarree, dus het was een beetje een mysterie. Ook de dierenarts wist niet goed raad. Hij liet wel wat neurologische afwijkingen zien. Vooral zijn linkervoorpoot reageerde niet zo goed. Maar hij kon nog wel lopen, al zag je dat het hem niet zo makkelijk afging. We spraken af dat Bass pijnstillers zou krijgen om te zien of hij zou opknappen. Helaas was er geen verbetering, sterker nog het ging steeds slechter met hem. 's Avonds dus met spoed weer terug naar de dierenarts, waar we hoorden dat het tijd was om afscheid te nemen van deze kanjer. Daar zijn geen woorden voor. Alleen intens verdriet. Ook nu weer, terwijl ik dit stuk schrijf, stromen de tranen over mijn wangen. Het was een kleine kanjer. Ik heb een mooie In Memoriam geschreven, hiervoor kun je klikken op In loving memory Bass. Bass was een geweldig hond en hij zal enorm gemist worden!

Super Moos

Vandaag was alweer de laatste les van de spelgroep met Moos. Donderdag is het voor het laatst met Kira. Tja, dan even geen training meer.... jammer....
Maar dan ga ik natuurlijk aan de slag met Do as I do, en dat is ook weer leuk. Maar vandaag had Moos er ook echt zin in. Ik moet eerlijk zeggen dat hij 's avonds als het vroeg donker wordt, een beetje ondeugend kan zijn. De jachthond komt dan in hem boven. Ik moet er dan regelmatig achteraan rennen op het trainingsveld. Hoewel hij overdag altijd prima luistert, is die schemer toch wel erg uitnodigend om konijntjes te gaan zoeken. Maar vandaag had hij daar niet zo'n last van. Hij had de aandacht er goed bij. Het is koddig om te zien, zo'n kleine boef die over de hindernissen, door de tunnel, de bakjes de kattenloop (is een soort brug) en de band gaat. Hij heeft de grootste lol. Sandra van hondenschool HOND EN ZO heeft nog een klein stukje gefilmd. Natuurlijk is de kwaliteit niet geweldig want het was al aardig donker, maar het is toch erg leuk om te zien!
De diploma uitreiking moet nog komen, dat doen we als het iets langer licht is, zodat we nog wat leuke spelletjes kunnen doen met de honden. Sandra, ook namens Moos, weer enorm bedankt voor de leuke lessen!

Wolvenfeestje.

Tjonge wat een drukke tijden allemaal. Ik weet soms niet waar ik de tijd vandaan moet halen om ook nog het blog bij te houden. Maar goed, afgelopen zondag was er een wandeling van de AVLS, de vereniging van de saarlooswolfhonden. Het was op het Rozendaalse veld, dus voor ons een thuiswedstrijd. Natuurlijk gingen wij ook, maar we lieten de drie kleine mannen thuis. Met Sara, Kira en Chase en heeeeeeel veel saarloosjes met hun baasjes hebben we gezellig gewandeld en daarna nog een kop erwtensoep gegeten bij de KC Dieren. Het was een mooi gezicht om al die wolfjes over de hei te zien lopen. Francis, de fokster van onze Sara was er, en heel veel familie van Sara. Zoals haar volle zusje Mita. En ook halfbroer Doerak, die bij ons heeft gelogeerd toen Fred en Yvon op vakantie waren. Mijn eigen GVR (grote vriendelijke reus). En daar is ook nog een leuk nieuwtje over te vertellen, want hij gaat papa worden. En ja,ja, zijn meisje is ook een logé van ons, namelijk Shiva, die tegenwoordig een gouden mandje heeft bij Fred en Yvon en natuurlijk Doerak en Sproetje. Wilt u meer lezen over het huwelijk en aankomende gezinsuitbreiding van Doerak en Shiva, kijk dan even op Doerak zijn eigen blog : Doerak Saarlooswolfhond
Er staan al veel foto's op FB, maar hier zet ik de mooiste ook nog even bij.

Lekker spelen in het water.....

Yvonne met de GVR (Doerak)

Sara (links) en zusje Mita (rechts)

Gezellige drukte

Het was een gezellige drukte vandaan op het Rozendaalse Veld. Wij hadden eigenlijk gedacht dat het wel rustig zou zijn, aangezien het toch carnaval is vandaag. Maar we zijn tot de conclusie gekomen dat mensen met honden, niet aan carnaval doen. Het was schitterend weer, niet te koud, geen regen of sneeuw en een lekker zonnetje. De hondjes hadden het prima naar hun zin, want ze ontmoette steeds nieuwe vriendjes. En tussen de nieuwe kennismakingen in, speelden ze vrolijk met elkaar. We kwamen allerlei leuke speelkameraadjes tegen. Een aantal Rhodesian Ridgebacks, daar is Sara stapelgek op. Maar we kwamen ook een Ierse wolfshond tegen, daar had ze toch wel wat ontzag voor. Helaas voor Kira en Chase, was er nergens een druppel water te vinden. Alle plassen stonden droog. Tegen het einde van de wandeling kwamen we zomaar ineens een aantal andere Saarloosjes tegen. Dat was wel bijzonder, want zo vaak als we gaan, we zijn eigenlijk nooit een andere Saarloos dan Jaromir tegen gekomen. Dit keer was het niet vriend Jaromir. Nee, tot onze groot plezier kwamen we Sandy tegen met Mita, de volle zus van Sara tegen. Dat was een bijzonder leuke ontmoeting. Mita was altijd al het kleinere pupje geweest in het nest en ze is nog steeds iets kleiner dan Sara. Maar ze is niet meer zo schuw als toen ze jonger was. Ik vind Sara en Mita nog steeds erg op elkaar lijken. Mita was aan het wandelen met een halfbroer (ik geloof Nutak), Sara en Mita hebben dezelfde vader als de reu die bij Mita was. Het is altijd zo leuk om een andere Saarloos tegen te komen, je ziet toch dat ze elkaar als soort echt herkennen. Kira was wel een beetje jaloers, die vindt toch echt dat Sara met haar of Chase moet spelen en niet met andere hondjes. Nog een stukje verder kwamen we weer twee Saarloosjes tegen. Hoe is het mogelijk, zo zie je er nooit één en zo zie je er vier.... Dit waren twee reuen. Ik geloof dat het Wendy en Rein waren met Kai en Artan. Een zoon van Caine en een zoon van Blays, van de Baka Inu kennel. Maar ik weet het niet helemaal zeker. In ieder geval was het een leuk voorproefje voor de AVLS wandeling van volgende week. Laten we hopen dat we het dan ook met zulk heerlijk weer treffen.