donderdag 13 juni 2019

Al lekker ingeburgerd

Het is bijna niet te geloven dat Luna nog maar 5 dagen bij ons is. Het is alsof ze nooit anders gewend is geweest. Ze is inmiddels helemaal ingeburgerd in onze roedel. Iedereen is gek op haar, vooral Grace. Ze willen allemaal met haar spelen, soms is dat een beetje overweldigend, dus dan grijpen wij in. Luna weet dat precies en vertrouwt erop dat wij het in de gaten houden. Het eten gaat nu ook goed, ze moest even wennen aan het vers vlees dieet dat wij voeren, maar inmiddels heeft ze in mum van tijd haar bak leeg. Ze kan ook heel goed zelfstandig spelen, dan duikt ze met haar koppie in de speelgoedmand en komt er met iets moois weer uit. Ze geniet daar zichtbaar van. Tja, nu moeten we haar nog leren om haar speelgoed ook weer op te ruimen natuurlijk, hahahaha. Maar het is een slimme meid, dus het zou goed kunnen dat we haar dat echt zouden kunnen leren. Gisteren is ze voor het eerst mee geweest naar de hei, waar wij regelmatig met een aantal honden gaan wandelen. Het is een losloop gebied, maar voor Luna natuurlijk nog niet. In eerste instantie hielden we haar netjes aan een dubbele lijn en met de GPS op de halsband. Maar ze doet het echt heel goed. Zo goed, dat we haar even op de flexlijn hebben gezet om te kijken hoe ze zou reageren als ze wat meer vrijheid zou krijgen. En ook dat deed ze weer super. Netjes komen als ik roep, ons goed in de gaten houden. Het helpt natuurlijk dat we Daenerys mee hadden genomen. Niet gelijk heel veel honden, maar gewoon eentje die toevallig ook nog heel goed luistert. Goed voorbeeld doet goed volgen namelijk. Het is onze ervaring dat de roedel vaak helpt bij de opvoeding van een nieuwe aanwinst, scheelt ons weer wat werk, hahahaha... Maar serieus, de kracht van de roedel moet je niet onderschatten. Inmiddels is Luna zo thuis bij ons dat het waakse al wat aan de oppervlakte begint te komen. Samen met Grace, staat ze graag voor het raam naar buiten te kijken. In tegenstelling tot de Saarlooswolfhonden, die eigenlijk weinig tot niet blaffen, wil Luna zich nog wel eens laten horen. Een mooie zware blaf hoor, geen gekef. En zodra ik haar bedank voor de waarschuwing en zeg dat ze mag stoppen met blaffen is het over. Wat een kanjer hè!
En vandaag kreeg ze post, hoe leuk is dat! Een kaart van de Stichting, ontzettend lief vinden wij dat! 

Lekker met Daentje op de hei

PS, let niet op de vieze neusjes op het raam, dat is Nose Art, heel artistiek vinden wij zelf.....

Dank je wel voor het lieve kaartje!

maandag 10 juni 2019

Wat een kanjertje

De eerste nacht is eigenlijk heel goed gegaan. Luna heeft lekker bij mijn voeten op de bank geslapen. Ik heb wat minder goed geslapen, maar dat mag de pret niet drukken. Vandaag is Luna op ontdekkingstocht geweest. Ze heeft de speelgoedmand ontdekt en vond dat geweldig. Ze dook er met haar kleine koppie in om er vervolgens trots met een hertengewei weer uit te komen. Even knagen op het gewei en dan weer opnieuw de speelgoedmand in. Nu had ze een bal gevonden, ook leuk! Dit spelletje herhaalde ze verschillende keren en iedere keer had ze een nieuwe schat uit de schatkist te pakken. We genoten van dit schouwspel en de andere hondjes lieten haar heerlijk ontdekken zonder te storen.
Daarna gingen we even naar buiten, want de tuin moest natuurlijk ook goed ontdekt worden. Alle heuvels werden geïnspecteerd en het schuurtje waarvan de deur op een kier stond moest ook even besnuffeld worden. Grace was op haar eigen manier geïnteresseerd in Luna en besnuffelde haar. Luna liet het rustig toe, ze snapt de hondentaal!







Inmiddels snapt ze ook dat ze in de tuin een plasje mag doen. Met de andere honden ging het ook steeds beter. Luna is een stoere meid, die zichzelf goed kan redden. Ze is voor de duvel niet bang. Ze ging zelfs spelen met Romy en Grace. Ja, zelf uitdagen tot spel bedoel ik. Het is me een portretje, geweldig! Ze loopt rond hier alsof ze nooit anders geweld is!
Als ze een beetje gewend is, laten we haar eten. Ze vindt vers vlees nog een beetje raar, maar eet toch met smaak haar bak leeg. Dan weer even rusten op de bank, het is ook zoveel tegelijk.


De tweede nacht blijf ik ook even beneden slapen, gewoon omdat het allemaal toch nog erg nieuw is. Omdat het wat warmer is dan gisterennacht springt ze na een minuut of tien bij me te hebben gelegen, van de bank af. Ze ligt naast de bank op de grond te slapen. 's Morgens voel ik een nat neusje tegen mijn gezicht en heel voorzichtig kruipt ze weer bij me op de bank. Ik lig stil en geniet. Haar koppie vlakbij mijn hoofd. We hebben de juiste keuze gemaakt, Luna past in onze roedel. Sterker nog, Luna hoort in onze roedel! Het is ook een slim meisje, ik denk dat ze ver gaat komen met een beetje training. Misschien wordt het een mooi coachmaatje bij Wijze Wolf, dat zou fijn zijn. Maar eerst gaan we aarden, in dit huis, in deze roedel, in ons gezin. Welkom lieve Luna!


Van liefde kan je nooit teveel hebben

Mensen die dit blog al een tijdje volgen, weten dat wij in het verleden regelmatig honden opvingen voor een stichting die hondjes uit Spanje hierheen haalde voor een kans op een beter leven. Om verschillende redenen zijn we daarmee gestopt. De voornaamste reden was onze eigen roedel We merkten dat onze honden er toch wel last van hadden dat de opvanghondjes steeds weer vertrokken. En hoe groot ons hart ook is, de eerste zorg ligt natuurlijk bij onze eigen roedel. Dus het opvangen was verleden tijd. Ik hielp nog wat met huisbezoekjes, wat geld af en toe en wat opvoedingsadviezen. Maar dat werd ook steeds minder. De stichting en ik groeiden een beetje uit elkaar. Geen ruzie maar wel een scheiden van wegen. Maar door die tijd heb ik natuurlijk veel vrienden op Facebook die in de rescue-honden wereld zitten en zo af en toe zie ik dan ook hondjes voorbij komen die een nieuw huisje zoeken. Ik wil niemand tekort doen maar als ik al die posts moet delen kan ik bijna niets meer zelf op mijn pagina zetten, dus deel ik zelden iets. Heel soms, als er van die oogjes mij aankijken en ik echt geraakt word, wil ik nog wel eens een bericht delen. En heeeeel soms komen er oogjes voorbij waarvan je echt denkt..... och, wat een droppie. Maar mijn verstand roept mij dan tot de orde. Nee, je hebt er genoeg. Dus ik scroll snel verder. Tot..... tot ik haar oogjes zag. Ik zei wederom, je hebt er teveel, maar het lukt niet om verder te scrollen... Ik voelde de klik door de computer heen.   Nee Ger, zei ik weer stoer tegen mijzelf. Maar in mijn hoofd popte de vraag op: "Kun je van liefde echt teveel hebben?" Ik dacht, weet je wat, ik vraag gewoon aan de stichting wie dat hondje is en dan ga ik haar financieel ondersteunen. Maar vragen is eigenlijk al een stap te ver....want dan krijg je het verhaal te horen achter het hondje. En ieder verhaal achter al die hondjes is hartverscheurend!
De oogjes lieten mij niet los, en jullie begrijpen het al.......
Ze zou op zaterdag aankomen. Maar omdat ze uit Roemenië komt, weet je nooit precies hoe laat het wordt. Het wachten was moordend.... Maar toen reed de prachtig ingerichte bus het pad op. In de bus brandt licht en de hondjes zitten in brandschone benches en hebben een privé verzorgster. Wat was dat allemaal goed geregeld zeg! Ik zag haar direct en zij zag mij. We keken elkaar aan, door de ruit van de bus en er was weer die klik!
Er waren nog meer mensen die allemaal op hun eigen grote liefde stonden te wachten maar ik mocht als eerste de bus in. Ik ging door mijn knieën en zei zacht: "Het is goed meisje, je bent thuis." Ze sloot even haar oogjes. Toen deed de verzorgster de bench open, voorzichtig stapte ze eruit, snuffelde aan mijn gezicht en gaf me een likje op mijn neus. "Love at first site", hoorde ik de Roemeense verzorgster in het Engels zeggen. Haar Engels was perfect. Ik kreeg een paspoort mee en met een dubbele riemvoering en een GPS tracker in mijn tas, mocht ik de bus verlaten. De stichting Dogs by Merlyn heeft als eis dat je de eerste 2 maanden een GPS tracker gebruikt. Ik begrijp dat zeker! Je wil niet weten hoe vaak er uit stress toch zo'n hondje ontsnapt en dat is weer een nieuw trauma voor die beestjes, dus op zijn Engels gezegd: Better safe than sorry!!
We namen haar mee, mee naar huis, mee naar onze roedel. Dat was nog wel even een dingetje hoor. Want het is me nogal een groep tegenwoordig. Een voor een lieten we de wolfjes bij haar, en ook Kira en Moos mochten kennis maken. Het was erg overweldigend voor haar, maar ze sloeg zich er dapper doorheen. De andere honden deden het ook prima, op Grace na. Zij is zo onstuimig en enthousiast, dat was echt iets teveel van het goede. Dus helaas voor haar, mocht zij nog even terug de bench in. Het was al laat in de avond dus tijd om te gaan slapen. Natuurlijk sliep ik die nacht op de bank. Luna, want zo noemen wij haar (haar naam daar was Lena, dus voor haar niet veel verschil), mocht bij mij op de bank slapen. Ze was zo vertrokken, doodmoe van alle emoties.
Ja, we hebben veel honden. Om precies te zijn acht. Acht bundels van pure liefde!



woensdag 3 april 2019

Op het nippertje.....

Als we bij het bos aankomen zien we een grappig klein wit hondje. Het hondje is aangelijnd, Hotch ook. Ik realiseer mij dat niet alle hondjes het fijn vinden als Hotch met ze wil spelen. Maar de baas van dit hondje verzekerd mij dat het prima kan. Dus beide honden gaan los. Het hondje is supersnel en er wordt even een race gerend. Hotch is het na een poosje zat en loopt richting bos. Ik groet de man en loop achter hem aan.
Ik roep hem zo af en toe even bij me en als hij braaf komt en even gaat zitten, krijgt hij wat lekkers. Dan mag hij weer "vrij". Hoewel ik stapelgek ben op Hotch is het niet vanzelfsprekend dat hij komt. In het verleden is hij bij zijn vorige baasje een aantal keer ontsnapt. Hij heeft van de echte vrijheid geproefd en dan valt het niet mee om buiten in een bos te luisteren naar de baas....



Ineens zie ik door het struikgewas een hondje lopen, althans ik denk dat het een hondje is. Ik roep Hotch maar die heeft het ook gezien en staat er strak naar te kijken. Dan maakt het hondje een enorme sprong en ik zie aan het witte kontje en de manier waarop hij springt dat het geen hondje is. Shit een ree, schiet het door mij heen. En natuurlijk ben ik te laat. Want ook Hotch heeft ontdekt dat het hondje een ree is. En als een wolfhond een ree ziet, laat dat hond dan maar weg..... De natuur neemt bezit van de hond en hij verandert in een fractie van een seconde in een wolf. Als een speer rent hij richting ree, en ineens zijn het er drie. Ik roep en roep zonder verwachting. In mijn hoofd spelen zich de meest griezelige taferelen af.... Maar dan staat hij stil en kijkt om. Ik kijk hem recht in zijn ogen en zie de verwarring, de twijfel... en ik roep, kom maar lieverd, kom maar hier, je kan het! Hij kijkt nog een keer naar de prooi, die is inmiddels al ver van hem verwijderd, hij keert om en banjert terug naar mij. Ik prijs hem de hemel in geef hem 10 snoepjes tegelijk maar ik lijn hem ook weer aan. Pfffff, dat was op het nippertje. Ja, ik ben ontzettend trots op hem, maar ik ben ook ontzettend boos op mijzelf. Want hem kan ik nooit iets kwalijk nemen, hij heeft van de vrijheid geproefd en er zit meer wild in dan in de gemiddelde labrador! Het is mijn verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat hij geen wolvenstreken uithaalt! Mijn verantwoordelijkheid en ik wist dat hij nog niet zover was. Hij heeft me verbaasd, verwonderd en ik ben super trots op hem. Onze band is sterker dan ik dacht, maar toch...
Pffff, dat was even schrikken!




zondag 2 december 2018

Rijkdom

Het is zaterdagochtend half 7 als ik mijn bed uitkom. Het is nog rustig beneden, maar zodra ze mij op de trap horen is dat over. Het is altijd weer een kunst om de keukendeur open te krijgen en een nog grotere uitdaging om er ongehavend doorheen te komen. In de keuken wachten een aantal hondjes met smart om tegen mij op te kunnen springen. Grace bijt van geluk altijd even zachtjes in mijn arm en Hots duwt zijn grote kop een beetje klunzig tegen mijn benen aan. Ik baan mij een weg naar de buitendeur en laat de hele meute naar buiten. Dan richt ik mijn aandacht aan de twee hondjes in de bench, die mogen er natuurlijk ook uit en even naar buiten. Ze staan al met hun staart te klapperen tegen de wand van de bench. Als alles buiten is, maak ik even gebruik van de mogelijkheid om zelf naar het toilet te gaan. Dan is het tijd om de pilletjes klaar te maken. Een tabletje tegen wagenziekte voor Hots en Wya en een extra pijnstillertje voor Kira. Want vandaag gaan we naar Brabant om met alle Silva Amica hondjes te wandelen en Kira mag ook mee. Omdat haar achterhand steeds slechter wordt, zit ze aan de cbd olie voor honden. In eerste instantie had ze pijnstillers van de dierenarts, maar de cbd olie werkt eigenlijk veel beter. We namen haar de laatste tijd ook niet meer zo vaak maar, maar nu durf ik het weer aan. Als de hondjes de pillen op hebben is het tijd om koffie te zetten en Jan te roepen.
Een uurtje later zitten we in de auto. Wyakin en Kira samen in de voorste kennel en Hotsje in de achterste. In de puppenapp worden al volop berichtjes verzonden. Het lijkt erop dat iedereen er veel zin in heeft. Tijdens de rit word ik erg emotioneel. Mijn hand gaat naar mijn nek, daar hangt aan een leer koortje een bedeltje met wat as. Lieve Sara, wat had ik het fijn gevonden als ze hier nog bij had kunnen zijn. Het gemis is nu groter dan ooit. Saartje en Chetco, zij horen erbij, maar zijn er niet meer. Ik slik mijn tranen weg en probeer het vrolijke gevoel van vanmorgen terug te krijgen. Natuurlijk mis ik ze op deze dag erger dan ooit maar ik zou ze onrecht aandoen als ik dat verdriet de dag zou laten bepalen. Terwijl ik naar buiten staar, trekt het landschap aan mij voorbij. "Gaat alles goed?" hoor ik Jan naast me vragen. "Ja" zeg ik. Hij legt zijn hand op mijn been we hebben geen woorden nodig.
We zijn een minuut of 10 te vroeg als we bij de bestemming aankomen, maar ik zie al een Saarloosje lopen en herken Chera en Remco. Als we uitstappen en Chera roepen, komt ze uitgelaten op ons afgerend. Het blijft een heerlijk moment als ze je dan ineens herkennen. Springen, piepen, draaien, blijheid ten top. Na deze uitbundige Saarloos begroeting, zijn Remco en Maaike aan de beurt.
Hoewel die ook heel blij zijn om ons te zien, gaat het bij die begroeting gelukkig wat rustiger aan toe, hahaaha. In de auto worden de honden inmiddels helemaal gek. We halen eerst Kira en Wya eruit. En weer wordt het een dolle boel. Wya is helemaal happy dat ze haar dochter ziet en andersom. Kira is altijd happy vooral als ze ergens mee naartoe mag. Als die grootste drukte ook weer wat is gezakt zien we de auto van Frits het terrein op draaien en begint het hele begroetingsritueel opnieuw. Want nu komt Consho, broertje van Chera de auto uit. Medea de dochter van Frits begint direct met het maken van foto's. Oh ja, dat moeten we natuurlijk niet vergeten! Terwijl we nog bijkomen van al die drukte komt Saskia aanrijden. Bij haar zijn Sanne, haar dochter, Beau de Saarloos, en Sanne het vrouwtje van Dakota. Dakota en Beau zijn de pups van Sara en Emrys, het tweede nest van Sara. Het zijn dus halfbroer en halfzus van Wya en Hots. Wederom is het een drukte van jewelste als alle honden en baasjes elkaar begroeten. Nu wordt bij ons achterin de bus de boel afgebroken, Hots wil ook wel eens zien wat er allemaal gebeurt. Ik geeft Wya aan Maaike en haal Wahots de auto uit.
Hoewel het een lieverd is en normaal gesproken echt niet trekt, is het nu natuurlijk bijna onmogelijk om hem aan de lijn te houden. Maar het lukt, ook hij begroet iedereen, hondjes en mensen en is helemaal happy dat hij ook op dit feestje mag zijn. Dan moeten we nog even wachten op de laatste mensen. Cindy, Walter en dochter Zoë met pupke Brönte. Zij horen er gewoon helemaal bij. Mensen die dit blog volgen weten, Chetco het broertje van Consho en Chera, zou naar dit geweldige gezin gaan maar is op 8 weken leeftijd overleden. Maar Cindy en Walter en hun dochter Zoë zijn als familie en hun pupje Brönte is gewoon ons adoptiewolfje geworden. Hij hoort er gewoon bij, bij onze Silva Amica familie. Het is een heerlijk pupke, nog behoorlijk wagenziek zagen we, maar dat hoort bij Saarloosjes. Hij is een maand of twee jonger dan Consho en Chera, dus de Benjamin van het stel. Als dan iedereen elkaar heeft begroet, gaan we lopen. We lopen langs de Herberg In Den Bockenreyder en gaan daarachter het bos in. Daar laten we de honden los.... pfff..... eindelijk, denken zowel de baasjes als de honden. Naast de 7 Saarloosjes zijn er ook 3 andere hondjes mee. Natuurlijk onze Duitse herder Kira, haar had ik al genoemd, maar ook de oud-Duitse herder Eros die bij Bonne hoort en de Afgaanse windhond Cody die bij Brönte hoort zijn van de partij. Alles rent door elkaar en alle hondjes spelen met elkaar, het is geweldig om te zien. Brönte vindt het in het begin nog een beetje spannend maar al snel heeft hij door dat de andere honden heel voorzichtig met hem zijn. Chera, ons "pack woman" rent al klapperent met haar kaken achter haar broer Consho aan om hem maar zoveel mogelijk in zijn dikke billen te kunnen bijten. Dakota en Beau zijn in het begin ook onafscheidelijk. Maar als we verder wandelen gaan ze ook steeds meer met de andere honden spelen. Het is mooi om te zien hoe ook Kira, Eros en Cody helemaal worden geaccepteerd. Zo verdraagzaam gaat alles, daar kan ik zo van genieten. Tussen de reuen geen gedoe en ook de teven gaan allemaal goed met elkaar. Soms is Wahots wat onhandig lomp in zijn spel en moet ik hem wat kalmeren, maar er zit geen kwade intentie achter. Niet 1 grom, gedurende de hele wandeling, zo mooi! En ook de manier waarom de honden met Brönte spelen, hij wordt er helemaal bij betrokken maar ze zijn oh zo voorzichtig met hem. Het is genieten met een grote G. De wandeling is prachtig, het bos is zo mooi in deze tijd. En wat ook mooi is, is de waterpartij, een klein riviertje waar natuurlijk direct een aantal honden in springen. Niet allemaal zijn ze gek op water, maar de meeste wel. Na een mooie, lange wandeling komen we weer terug bij de herberg, waar we allemaal nog even wat eten en drinken. Daar word ik verrast door Saskia, Sanne en Sanne. Ik krijg een prachtige foto op canvas van beau en Dakota, ik ben er een beetje stil van. Ik ben zo dankbaar voor deze mooie mensen en mooie honden.... wat een geluk, wat een rijkdom. Mijn lieve mooie wijze meisje, mijn Sara wat heb je mij veel goeds gebracht.... Wat mis ik je verschrikkelijk, maar wat ben ik je dankbaar voor je mooie nalatenschap.... Wat een prachtige dag was dit. Dank voor iedereen die er bij was! Dit is voor mij een dag, die voor altijd in mijn hart zit.










Ja doei, ga lekker zelf dat water in....

he bah, dat is nat.... 




vrijdag 9 november 2018

Walk of Wisdom

Door het verdriet van de laatste tijd, was het tijd om eens even ruimte te maken in mijn hoofd.
 En wat is er dan mooier dan de natuur in trekken? Juist, de natuur in trekken met een hond! Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben op zoek gegaan naar een mooie lange afstandswandeling. En die heb ik gevonden. Het is een nieuwerwetse pelgrimstocht, de Walk of Wisdom. Een prachtige route in en rond de stad Nijmegen. Het is een echte pelgrimstocht met allerlei rituelen en symbolen. Ik bestelde de informatie en dat info pakket is direct jouw deelname bewijst. Er zit een mooie zwarte leren veter bij, waar je duivenringetjes aan kunt sparen. Duivenringetjes? Ja, in plaats van een stempel op een pelgrimspaspoort, krijg je op verschillende plekken een mooie gekleurd duivenringetje (je weet wel, zo'n ringetje dat postduiven om hun pootje hebben). De route is prachtig, door geweldige natuurgebieden en langs mooie dorpen. Het is een behoorlijk lange tocht dus je moet er wel een paar dagen voor uit trekken. Maar je kunt op je eigen tempo lopen, want het maakt niet uit hoe lang je erover doet. Ik besloot om te starten samen met Wahots. Ik zou overdag een kilometer of 15 lopen en dan 's nachts op een camping in een trekkerstentje overnachten.
Dat betekende wel dat ik een behoorlijke bepakking op mijn rug moest meezeulen. Maar dat mocht de pret niet drukken. Vol goede moed gingen Hotsje en ik op weg op 5 oktober. We hebben genoten! Hots was geweldig, ik was zo trots op hem. Hij loopt keurig naast mij en als ik zeg, voorzichtig, staat hij direct stil. Hij ging met me mee, de loopbrug over een snelle weg over.... dat was een behoorlijk eng ding, zeker voor een wolfhond. Maar hij deed het toch maar! Maar 's nachts was het wel even een dingetje.... Hij wilde namelijk niet in de tent. Gelukkig heeft hij een warme jas aan en het was nog niet al te koud 's nachts, dus bleef hij op zijn kleed, vlak voor de ingang van de tent liggen. Ja, ik had hem wel met de riem aan een picknicktafel vast gelegd hoor.... durfde geen risico te nemen. En de rits van de tent een stukje open gelaten, zodat ik hem kon zien. Maar overdag was het heerlijk. Prachtig weer een mooie natuur.
Onderweg schreef ik af en toe een mooie boodschap op een steen, ondertekend door Wijze Wolf. Leuk voor andere pelgrim wandelaars. Maar het buiten slapen van Hots vond ik toch niet prettig, dus haalde Jan ons de volgende avond weer op. De eerste twee dagen zaten erop. We hadden twee ringetjes aan onze veter (Ja, Hots heeft zijn eigen veter).




Toch wilde ik graag verder lopen, dus ging ik 9 oktober weer op pad, dit keer met Daentje, want die kan wel gewoon mee de tent in. Wederom was het genieten. Hoewel ik Hots constant aangelijnd had gehouden, mocht Daentje van mij hier en daar lekker los. Zij luistert iets beter als ze los is en ze jaagt niet. De route loopt ook een stukje door Duitsland, door het Reichswald.... en daar was het een puinhoop. Een mooie puinhoop dat wel. Door de stormen waren verschillende bomen omgewaaid en lagen dwars over de paden. Het was hier en daar een echte survival tocht.... er onderdoor, er overheen, maar we kwamen er. Daentje is inderdaad echt geweldig in een tent. Ik kon gerust even gaan douchen, zij blijft dan gewoon rustig in de tent liggen.... de kanjer. We hebben bij een pannenkoekhuis samen een pannenkoek gegeten, ja een beetje verwennen mag op zo'n tocht, vind je niet? Helaas moesten we weer op de tweede dag naar huis, vanwege familie omstandigheden. Aangezien de temperaturen nu toch wel erg dalen in de nacht, heb ik besloten dat ik de toch in het voorjaar weer ga voortzetten. Maar voor nu, hebben we genoten!!!





vrijdag 21 september 2018

Het houdt niet op

Als ik deze ochtend wakker word, sta ik verdrietig op. Het wordt weer een zware dag. De beslissing is genomen, een afspraak gemaakt. Vandaag om half 12 zullen we met Sam naar de dierenarts gaan. Sam is al heel lang hartpatiënt, met medicijnen was het steeds redelijk onder controle te houden. Maar de laatste tijd ging het hard achteruit. De dag nadat we afscheid hadden genomen van Sara, moesten we met spoed met hem naar de dierenarts. Hij heeft toen een injectie en verhoging van de medicatie gekregen. Maar we wisten dat het niet lang meer zou duren. Woensdag werd het hoesten en de benauwdheid weer erger, ik heb hem extra medicatie gegeven, maar dat hielp niet. En dus wisten we dat het moment was aangebroken. We moesten afscheid nemen van onze stoere Sammie. Ik weet nog zo goed hoe hij ons had uitgekozen in plaats van wij hem. Bijna 10 jaar geleden, we gingen voor een wildkleurige teckel. We hadden afscheid moeten nemen van ons blonde teckelmeisje Lucky en nu wilde ik een wildkleur, zodat we niet teveel zouden gaan vergelijken. Bij de fokker zat ik op de grond en probeerde contact te maken met een wildkleurig reutje. Toen vanuit een hoek van de kamer,  een blonde reu kwam aanlopen met een enorme plastic kip in zijn kleine teckelbekkie meeslepend. Hij legde de kip voor me neer, alsof hij zeggen wilde, ik ga met jullie mee. Het was liefde op het eerste gezicht en hij ging mee. En zo zijn er natuurlijk nog tal van herinneringen. Ik zal ze stuk voor stuk koesteren.
Het is veel, weer een afscheid, we hebben de tijd niet om alles te verwerken. Het heeft zijn weerslag op de gezondheid van Jan en van mij, we zijn er niet al te best aan toe. Maar we worstelen door... we moeten wel. Maar ik hoop met recht dat nu de zon weer eens gaat schijnen voor ons......