vrijdag 21 september 2018

Het houdt niet op

Als ik deze ochtend wakker word, sta ik verdrietig op. Het wordt weer een zware dag. De beslissing is genomen, een afspraak gemaakt. Vandaag om half 12 zullen we met Sam naar de dierenarts gaan. Sam is al heel lang hartpatiënt, met medicijnen was het steeds redelijk onder controle te houden. Maar de laatste tijd ging het hard achteruit. De dag nadat we afscheid hadden genomen van Sara, moesten we met spoed met hem naar de dierenarts. Hij heeft toen een injectie en verhoging van de medicatie gekregen. Maar we wisten dat het niet lang meer zou duren. Woensdag werd het hoesten en de benauwdheid weer erger, ik heb hem extra medicatie gegeven, maar dat hielp niet. En dus wisten we dat het moment was aangebroken. We moesten afscheid nemen van onze stoere Sammie. Ik weet nog zo goed hoe hij ons had uitgekozen in plaats van wij hem. Bijna 10 jaar geleden, we gingen voor een wildkleurige teckel. We hadden afscheid moeten nemen van ons blonde teckelmeisje Lucky en nu wilde ik een wildkleur, zodat we niet teveel zouden gaan vergelijken. Bij de fokker zat ik op de grond en probeerde contact te maken met een wildkleurig reutje. Toen vanuit een hoek van de kamer,  een blonde reu kwam aanlopen met een enorme plastic kip in zijn kleine teckelbekkie meeslepend. Hij legde de kip voor me neer, alsof hij zeggen wilde, ik ga met jullie mee. Het was liefde op het eerste gezicht en hij ging mee. En zo zijn er natuurlijk nog tal van herinneringen. Ik zal ze stuk voor stuk koesteren.
Het is veel, weer een afscheid, we hebben de tijd niet om alles te verwerken. Het heeft zijn weerslag op de gezondheid van Jan en van mij, we zijn er niet al te best aan toe. Maar we worstelen door... we moeten wel. Maar ik hoop met recht dat nu de zon weer eens gaat schijnen voor ons......





zaterdag 8 september 2018

En zo volgt de ene dag de andere.....

Het is koud, maar de zon komt al op en verdringt de nevel die over het land ligt. Ik kom beneden en laat de honden even naar buiten.... het is raar, het klopt niet.... Het gemis is groot. Mijn tranen prikken alweer achter mijn ogen, ik laat ze maar komen.
Gisteren hebben we haar laten cremeren. Het was druilerig weer, zoals dat hoort bij een crematie. Het was een nare dag, alles deed mij fysiek pijn, vooral de hoofdpijn was erg. Niet gek, want ik slaap al een tijdje niet meer zo goed.
Als ik op de bank lig, voel ik haar hoofd tegen me aan. Niet echt natuurlijk, maar de herinnering zoals ze altijd bij me lag..... Als we aan tafel zitten om te eten, en ik geef Sam, die altijd op de stoel naast mij zit, stiekem wat lekkers, zie ik haar oogjes onder de tafel mij aankijken en zeggen.... ik ook! Als ik naar het raam kijk waar Romy en Grace in de vensterbank staan, zie ik haar ertussen, zoals het hoort. De leegte die ze achterlaat is niet te bevatten....
Terwijl ik zo achter mijn laptop zit, rennen de honden als gekken van binnen naar buiten. Ze zijn druk, erg druk. Ook dat is niet gek, het is een reactie op alles wat gaande is. Ze weten geen raad met mijn verdriet, ik snap dat wel maar kan het niet veranderen. Wya en Kira hebben hun eigen verdriet. Gisteren lag Wya te dromen, ineens een wolvenhuil, ze werd er zelf wakker van. Ja, lieve Wya, ik weet waar je over droomde....We missen haar allemaal.


Gisteren kregen we een prachtige kaart over de post. Een mooie zwart wit foto van Sara, lieve woorden van goede vrienden. Ik heb de kaart ingelijst en een mooi plekje gegeven.

En alsof het allemaal nog niet ellendig genoeg is, zijn we gisteren met spoed naar de dierenarts geweest met Sam. Ook hij mist zijn Sara en zijn hartje kan het allemaal niet zo goed meer aan. Hij is al tijden aan de medicatie, zijn hart is vergroot en de klep lekt. Maar gisteren was hij extreem kortademig en lag te trillen bij iedere hartslag. Hevig hartfibrilleren en vocht in de longen was de conclusie van Maarten, de dierenarts. Hij kon het niet over zijn hart verkrijgen om ons te vertellen dat het einde nabij was en gaf als optie een injectie waardoor het vocht zou worden afgevoerd. Ja, wij kunnen inderdaad op dit moment niet nog een verlies aan en Sam kreeg de injectie.

Het sloeg gelukkig goed aan. Direct buiten de praktijk stond hij al met zijn poot omhoog om het eerste vocht te lozen. Ook de medicatie moesten we verhogen, zelfs tot iets boven de toegestane hoeveelheid. Eenmaal thuis lag hij al snel diep te slapen, zijn lijfje leek iets rustiger, de hartslag ook. Dit weekend gaat hij wel doorkomen, maar we weten dat zijn afscheid ook niet lang op zich zal laten wachten. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat hij eerder zou zijn gegaan dan Sara, maar zo zie je maar hoe het leven kan lopen.

Als de honden zijn verzorgd, duik ik even achter mijn laptop. Een herinnering van Facebook .....
Prachtige, lieve Sara op het Rozendaalse veld. Een herinnering van 4 jaar geleden, toen was ze 2. Daar komen de tranen weer, ik kan ze niet tegenhouden. Het lijkt alsof het leven de glans verloren is. Niets lijkt me meer echt te boeien. Zodra Hots een snik van mij hoort, staat hij bij me. Hij kan er niet goed tegen dat ik huil en wil de tranen van mijn gezicht likken. De grote goedzak, een echte zoon van zijn moeder. Het is goed dat hij hier nu is. Goed voor mij, voor zijn zusje Wya en voor de stabiliteit van de roedel. Want Sara slaat een gat in de roedel, zij was de leider, de kalmerende factor, de stille kracht. Hij zal haar nooit kunnen vervangen, maar hij doet zijn best, dat zie ik. Sara zou trots op hem zijn.

En zo volgt de ene dag de andere.....
Het leven gaat door, ik weet het. Maar het leven zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn.

donderdag 6 september 2018

Afscheid


VAARWEL
Vaarwel mooi meisje
Vaarwel love of my life
Vaarwel glinsterende gouden ogen
Vaarwel neusje tegen mijn hand
Vaarwel moed, kracht en wijsheid
Vaarwel beautiful leading lady
Vaarwel liefdevolle moeder
Vaarwel allerbeste vriendin
Vaarwel vacht om in weg te kruipen
Vaarwel zacht kwispelende staart
Vaarwel perfect Saarloos meisje
Vaarwel mijn lieve mooie wolf
voor altijd zijn we verbonden
maar in deze wereld zeg ik je nu
Vaarwel




Alles voor het laatst...

Gisteren voor het laatst naar de hei, helaas niet zo mooi paars als andere jaren, door de droogte, maar ach... daar komen we ook niet voor. Hoewel Sara echt bijna op is, sterk vermagerd en erg kortademig, kijkt ze me dankbaar aan. Nog even wandelen op de hei. Ze loopt voor me uit, ze is erg wankelig maar dribbelt toch vrolijk. Het is de laatste keer hier. Terwijl we ons pad volgen, komen de herinneringen in mij naar boven. Wat hebben we hier vaak en met veel verschillende honden heerlijk gewandeld. Het zijn fijne en mooie herinneringen. Het lijkt alsof Sara het ook voelt. Af en toe staat ze even stil, kijkt uitgebreid om zich heen, kijkt dan even naar mij en piept zacht. Onderaan de bult gaan we even in de schaduw zitten. Ik ga haar nu niet meer de bult mee opnemen, dat kan ze niet meer aan. Ze krijgt wat water, wat ik bij me heb en samen zitten we daar. In de verte zien we een wandelaar met een hondje. Verder is het stil.... we zitten daar een poosje en genieten van het uitzicht. Dan piept Sara weer even en staat op. Het is tijd om verder te gaan. We vervolgen ons pad en lopen door het bos langzaam weer terug naar de auto.




s' Avonds mee naar Kevin, Renske en Millie. Even gezellig samen zijn en een kort wandelingetje maken. Dan weer een moment van afscheid. Een laatste knuffel. Liefdevol legt ze haar hoofd op Kevins schoot.


Thuis ligt ze rustig te slapen. Maar als het donker is, rond een uur of elf, komt ze me halen. Nog een keer wil ze ons avondrondje lopen, nog één keer. Heerlijk vindt ze het, wandelen in het donker. Zij heeft een lichtgevende halsband om en ik een lampje op mijn hoofd, zodat ik kan zien waar ik loop. Lekker samen "op jacht". Ze geniet er zoals altijd enorm van, maar ik heb een zwaar gevoel in mijn maag. Dit is de laatste keer dat we dit rondje lopen....

Vandaag even naar het Iddinkbos. Dit is echt de laatste wandeling, want over een paar uurtjes komt de dierenarts. Ik verbaas mij over haar wilskracht. Ze ziet er zo breekbaar uit en kan amper fatsoenlijk meer lopen, maar ze springt uit de auto en geniet van deze laatste wandeling. Ze denkt niet aan wat komen gaat en ruikt aan ieder grassprietje, laat overal een paar druppels urine vallen en laat weten dat zij er was. Ook nu komen de herinneringen weer boven. Ook hier hebben we zo vaak met allerlei honden gewandeld. Hoewel ik ooit dankbaar zal zijn voor deze herinneringen, doen ze nu alleen enorm veel pijn..... Nooit zal ik hier meer met haar kunnen lopen. Dit bos zal nooit meer hetzelfde voelen.... Het verdriet doet mij letterlijk fysiek pijn. Pijn in mijn buik, druk op mijn borst, zoveel verdriet.....Tranen stromen over mijn wangen, ze maken het pad wazig. Maar ik ken de weg en zij ook. Net als gisteren staat ze ook nu af en toe stil en kijkt rustig om zich heen, ook nu kijkt ze mij aan en piept zachtjes.... Dan komen we weer bij de auto.... eenmaal thuis krijgt ze nog één keer eten, samen met de rest natuurlijk. Ik doe een lekker rauw eitje door haar eten. Ze krijgt wat vlees en wat zalm. Maar ze eet maar een klein beetje, ze likt het ei op, eet het vlees maar ze laat wat zalm staan......Dan loopt ze naar binnen en gaat liggen op haar plekje achter mijn stoel. Ze is moe, doodmoe.... ze is op.....
Straks komt de dierenarts en mag ze gaan, naar Chloe en Mira, naar Bass en Chase en naar haar kleinzoon kleine lieve Chetco....naar alle hondjes die haar voor zijn gegaan....... Ik hoop dat ze op een heerlijk plekje komt, waar ze voor altijd veilig is......








We willen alle mensen die zo met ons hebben meegeleefd enorm bedanken voor alle lieve berichtjes, gedachten, positieve energie en opgestoken kaarsjes. In het bijzonder willen we Esther en Eric bedanken, die ons door de enorme moeilijke periode hebben heen gesleept en ieder minuut met ons hebben meebeleefd. Ook dank voor Yvonne voor haar steun en medeleven.
Verder willen we al het personeel van onze eigen dierenartspraktijk Sterkliniek Doetinchem Zeddam en in het bijzonder Margriet enorm bedanken voor hun liefdevolle zorg en medeleven. Ook veel dank voor de medewerkers van Sterkliniek Korte Akkeren waar Sara haar operatie aan de kaak en knie heeft ondergaan. Tot slot onze dank voor  dr. Giora van Straten en drs. Marjanne Zaal en de rest van het team van diergeneeskundig specialistisch centrum de Wagenrenk voor hun goede zorg voor Sara vorig jaar tijdens haar operatie en herstel daarvan. Het is ontzettend jammer dat het nog niet eens een jaar heeft mogen baten. Maar één ding staat vast, ze heeft in de tijd die ze nog had, volop genoten van het leven!


dinsdag 4 september 2018

Liefde

Nog een keer naar haar grote liefde, Rigg. Haar vriendje Rigg, de papa van Wyakin en Wahots. We hebben afgesproken om met Esther en Eric te gaan wandelen bij het Aamsveen. Ik heb Ron Baltus gevraagd om te komen, zodat er nog wat mooie foto's van Sara en het gezin kunnen worden genomen. Dit eerste nest van Sara is waar het Silva Amica avontuur voor ons begon. Met de wetenschap dat dit waarschijnlijk haar laatste mooie wandeling met Rigg wordt in ons achterhoofd lopen we met de honden naar de auto. Sara springt enthousiast de auto in, ze vindt het, zoals altijd, geweldig dat ze mee mag. Wyakin springt ook zelfstandig in de auto, maar die vindt het autorijden niet zo geweldig. Wahots moeten we de auto in tillen, hij vindt die bus nog maar een beetje eng.
We zijn vroeg, veel te vroeg. We hadden om 15.00 uur afgesproken maar om 14.30 zijn we al vlakbij. Natuurlijk moet ik plassen, dus we stoppen in het restaurantje dat daar net over de grens in Duitsland is. We drinken er een kopje koffie en ik kan even naar het toilet. Dan verder naar de parkeerplaats, waar we de bus parkeren en de honden uit de autokennel halen. Wya en Sara herkennen de plek en zijn direct door het dolle heen. Niet snel daarna draait Ron de parkeerplaats ook op. Na nog wat wachten zijn daar ook Esther en Eric. Sara herkent hun auto al en wordt razend enthousiast. Als Rigg uitstapt begroet ze hem liefdevol. We staan daar even kort te praten als Eric bedenkt dat hij iets is vergeten in de auto, Esther zal het even gaan pakken.... maar dat vindt Sara maar raar. Esther zal toch niet weg gaan? Sara wil achter haar aan lopen, maar vindt Ron, die daar met zijn foto apparatuur bezig is, toch een beetje te spannend om zomaar langsheen te wandelen Ze maakt een grote draai om de auto's heen en loopt op die manier toch achter Esther aan. Die heeft niets in de gaten tot ze weer terugloopt en Sara ineens vanachter haar tevoorschijn komt. Als de hele club compleet is gaan we wandelen. We vinden een aantal mooie plekjes waar we stoppen om foto's te nemen. Ron neemt alle tijd voor ons en de honden krijgen ook tijd om tussendoor lekker te snuffelen. Hoewel de wandeling erg fijn is, hangt er toch een andere sfeer, de honden lijken dat ook te merken want ze spelen niet echt, maar ze genieten natuurlijk wel van de wandeling. Uiteindelijk komen we weer terug bij de parkeerplaats en nemen we afscheid van Ron. Wij gaan nog even met Esther en Eric een hapje eten in het Duitse restaurantje. Daarna wordt het echt tijd voor het afscheid. Het is emotioneel, er is altijd een bijzondere band geweest tussen Esther en Sara en Es vindt het dan ook heel verdrietig dat dit de laatste keer is dat ze onze geweldige Sara ziet. We slikken allemaal onze tranen weg. Op de terugreis in de auto ben ik stil...Ik ben blij dat we Sara deze dag hebben kunnen geven, ik heb haar daadwerkelijk zien genieten. Maar het is dubbel, want ja, het is een afscheid.....
En ik weet dat het moment dat ik afscheid moet nemen van haar, alsmaar dichterbij komt....
Niet aan denken, gewoon nog even niet aan denken.......



donderdag 30 augustus 2018

Een zwarte dag....

Pijn, verwoestende pijn, alsof messen steken in mijn hart, alsof mijn hals wordt dichtgeknepen, ik snak naar adem en slik, slik, slik.....
Alsof ik in een ongelooflijk verdrietige film speel, hoor ik mijn eigen stem als ik zeg....

"Eigenlijk bevestigt dit wat ik al wist, zo verdrietig en zo jammer dat het nog geen jaar goed heeft mogen gaan."
Ik sta tegenover Margriet, de dierenarts, zij knikt en is stil. Ze weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze kent de geschiedenis van Sara maar al te goed, ze kent ons maar al te goed. Ze weet dat er geen woorden zijn. Ze zal het dossier doorsturen naar Wageningen en vragen of er medicatie is om de rest van haar tijd nog comfortabel te kunnen leven.... voor zo lang of zo kort als het zal duren.....
Als een robot geef ik haar een hand en bedank haar, ik loop naar de balie en reken netjes af. Sara slentert achter mij aan. Daarna in mijn kleine nieuwe autootje, Sara op de achterbank. We rijden naar het bos, vlakbij de dierenartspraktijk. Ik had Sara beloofd dat we daarheen zouden gaan als ze lief was bij de dierenarts. Ze was lief, ze is altijd lief. Tijdens het bloedprikken, tijdens het nemen van de röntgenfoto. Ze heeft het al zo vaak moeten doorstaan. Ik parkeer de auto in het bos en laat Saartje eruit. Ze kwispelt en wandelt vrolijk voor mij uit. Ik loop er langzaam achteraan.... ik voel de tranen komen. Hier kan het, hier is niemand.... en ik laat het vocht stromen.... ik kan het niet meer tegenhouden.... het doet zo'n pijn.... daar in het bos, stort ik in.... Ik ga op een omgevallen boomstronk zitten en laat mijn gedachten gaan.

Ik wist dit al, eigenlijk al een heel tijdje. Ik voelde het gewoon, ook toen er nog niets te merken was aan haar. Maar toen ze ging vermageren, af en toe begon te hoesten en er 's morgens weer grote plassen in de keuken lagen, was het helemaal duidelijk. Vandaag mochten we om 08.30 uur bij Margriet komen, ze bevestigde het afgrijselijke vermoeden. De kanker is terug en hoe.... een nog veel grotere tumor dan de vorige drukt de longen weg, dit verklaart het kortademige en het hoesten.
Ik zit op de boomstronk, schud mijn hoofd en heb mijn handen voor mijn ogen.....ik ben boos, gefrustreerd en vooral intens verdrietig....
Nog niet eens een jaar, nog niet eens een jaar en het is al terug in deze verwoestende vorm....
Dan voel ik het neusje van Sara tegen mijn hand, ze is naar me toe gelopen en kijkt met met haar grote bolle oogjes aan..... ik snik nog wat na, ze piept....
Dan draait ze een gek rondje alsof ze zeggen wil: "Hé, ik ben er nog, het is mooi weer, we zijn in het bos.... life is good...." Honden leven in het nu en genieten van ieder moment. Het afgelopen jaar heeft ze heel wat genoten, gelukkig. Ik sta op en wandel langzaam door, ze rent weer voor mij uit alsof er geen vuiltje aan de lucht is. We gaan niet al te ver, als we weer terug zijn thuis, duiken alle hondjes op haar af. Ze wordt besnuffeld en begroet... en ik.... ik weet het niet meer.......





maandag 23 juli 2018

Waarom vind ik wolfhonden ook alweer zo leuk?

Tja, dat is een vraag die ik mijzelf vooral stel als ik één van de draken weer heb betrapt op iets ondeugends. Ja, het zijn geweldige honden, prachtig om te zien en zo puur. Het voelt bijzonder als je de liefde en het vertrouwen van een wolfhond hebt gewonnen. Want eerlijk is eerlijk, zij geven hun vertrouwen niet zomaar weg. Het zijn enorme kroeldozen en de roedel is voor hen enorm belangrijk. Dat maakt dat ze echt deel uitmaken van het gezin, een leven zonder is dan haast niet meer voor te stellen.
Waarom dan toch die vraag? Tja, dat zit m dus in die ondeugendheid. Een wolfhond doet waar ie zin in heeft (is toch eigenlijk om jaloers op te worden). En soms is waar ie zin in heeft niet helemaal waar het baasje op zit te wachten.....
Dus na verschillende lederen bankstellen, het nodige voedsel dat van het aanrecht is gestolen, de talloze gesloopte benches, twee paar Birkenstocks waar ik zo gek op was, een stuk of vijf afstandsbedieningen, een lederen portemonnee van Jan die vakkundig versnipperd is, waarbij opgemerkt moet worden dat het muntgeld, het rijbewijs en plastic bankkaartjes alsmede het papieren briefje van tien euro onaangetast zijn, wat toch knap is en nu tuinstoelkussen nummer 275, vraag ik mij echt wel eens af......
Waarom vind ik wolfhonden ook alweer zo leuk?
Pffffff.......
Nou, om die ondeugende oogjes die me dan aankijken met een blik van... "Tja, had je ze maar moeten opruimen hè.... dat weet je toch? Hoe lang heb je nu al wolfhonden? Maar ik hou nog van je hoor baasje....Jij ook van mij?"
"Ja, draakje, ik ook van jou!"



donderdag 26 april 2018

Ze is niet zo slecht

For English translation, scroll down

Gisteren was het weer zover, Grace en ik mochten naar de training. Ik was benieuwd hoe het dit keer zou gaan. Nu het allemaal niet zo nieuw meer was, zou ze zich dus wel iets beter moeten kunnen concentreren op mij en de oefeningen. Ik was best moe en had eigenlijk niet zoveel zin. Tja, kan je wel eens hebben. Maar ja, dat is het mooie van les, dat is die stok achter de deur, dus we gingen toch maar.  Aangezien ik niet weer een auto vol kots wilde, had ik haar een uurtje voor vertrek toch maar een wagenziekte tabletje gegeven. De auto in was even een dingetje. Ik moest haar er echt in tillen, ze ging niet zelfstandig. Maar ach, dat hebben zo veel Saarloosjes. Eenmaal aangekomen bleek dat het pilletje had gewerkt, ze was niet ziek geworden. Ze sprong zelf uit de auto en keek eens goed in het rond. Je zag bijna dat ze het gebied herkende. Ze liep vrolijk mee naar het veld en keek vooral naar de paarden, die in de wei achter het trainingsveld stonden. Toen alle deelnemers waren gearriveerd, mochten de honden los en spelen. Ik was benieuwd. In eerste instantie was ze even afgeleid door de paarden, ze ging ze eens even goed bekijken. Maar toen er een wel heeeel erg dichtbij kwam, besloot ze dat ze toch beter met de hondjes kon gaan spelen. En toen was het ijs gebroken, ze had echt veel plezier. Wilde natuurlijk toch ook met de kleine hondjes spelen, vooral het poedeltje was leuk.
Die vindt de grote honden een beetje eng, dus die kan je lekker pesten. Maar al met al, viel het wel mee, ze ging toch vooral ook spelen met de grotere honden en stoere teckel Teun. Mijn humeur was ineens een stuk beter!



Tijdens de les heeft ze me echt verbaasd. Zo zie je maar weer, ze is een behoorlijk slimme tante! Als ze eenmaal iets 1 keer heeft gedaan, weet ze hoe het moet. (Dat is zeker niet altijd handig, bijvoorbeeld met het openen van deuren en kasten.... overal zitten bij ons thuis haakjes op, anders maakt deze dame het open) Maar voor de les is het wel fijn. Het naast lopen, liet nog wat te wensen over, maar ze ging nu wel netjes zitten. Ik had ham meegenomen, maar dat vond ze niet zo geweldig, de snoepjes van Sandra echter, die vond ze niet te versmaden. Dus met zo'n buitengewoon lekker snoepje in mijn hand, kreeg ik haar zover dat ze netjes ging zitten, riem af, riem aan, en weer volgen. Jawel mensen, ze deed het toch maar. En ik liep zowat naast mijn schoenen van trots. Ook ging ze netjes af, 't is toch niet te geloven. Het leek een heel ander hondje dan vorige week. Ik keek nog eens goed, ik had toch niet de verkeerde meegenomen? Nee hoor, het was echt Grace, hahaha. Ook de andere deelnemers hadden door dat ze nu ineens heel anders op het veld stond. Veel zelfverzekerder. Na afloop van de les, mochten de honden weer spelen. De kleintjes mochten samen op het ander veld, zodat de grote hen niet konden pesten. Een vriendje van Grace moest al wat vroeger naar huis, maar gelukkig kon ze nog wel met de Austalian Shepherd spelen. Ze renden als dolle achter elkaar aan, zo'n aussie is behoorlijk snel! Na het tikkertje spelen, gingen we weer naar huis. Natuurlijk moest ik haar weer de auto in tillen, maar al met al was ik een zeer tevreden mens. Toen ik het thuis aan Jan vertelde, zag ik aan zijn ogen dat hij het bijna niet kon geloven. Hij zal gedacht hebben dat ik een beetje overdreef of aan het opscheppen was.... Misschien de volgende keer eens aan een van de deelnemers vragen of ze wat willen opnemen, bewijs voor het thuisfront, hahahahaha.

She is not all that bad

Yesterday it was that time of the week again, Grace and I supposed to go to the doggytraining. I was curious how it would turn out this time. Now that it was not all that new anymore, she should be able to concentrate and perform a little better. I was pretty tired and I didn't really wanted to go. But this is exactely why I signed op, so we went anyway.  Since I did not want a car full of puke again, I had given her a car sickness medication one hour before departure. To get her to get into the car was challenging. I really had to lift her in, she did not go by herself. But hey, she is a Saarloos after all, so what do you expect. Once we arrived at doggyschool, it appeared that the pill had worked, she had not become ill. She jumped out of the car by herself and looked around. You almost saw that she recognized the area. She walked happily to the trainingfield with me and was very interested in the horses, that stood in the meadow behind the trainingfield. When all participants had arrived, the dogs were allowed to get off leash and play. I was wondering. At first she was distracted by the horses, she stood right in front of the fence. But when the beautiful stalion was getting close, she decided she would be better of, playing with the other dogs. And so she did and she really had a lot of fun. Of course she wanted to play with the little dogs, especially the poodle. He thinks the big dogs are a bit scary, so shy loves to bully him a bit. But she was not so bad this time, she was mainly playing with the bigger dogs and with the tough little dachshund Teun. I felt great, my bad mood had disappeared like magic!
She positively surprised me during the class. Well you must know, she is a pretty smart lady! Once she has done something once, she knows how to do it. (That is certainly not always that nice, for example with the opening of doors and cabinets .... everywhere are at our home we  have to block doors, otherwise this lady opens them) But here,  it was great! Walking alongside me left something to be desired, but she now sat down nicely. I had taken some beef with me but she did not like that, but Sandra's (Sandra = dogtrainer) sweets she did love for sure! So with such an extraordinarily delicious candy in my hand, I got her to sit neatly, leash off, leash on, and follow me again. Yes, people, she did it!!!!. And I was so very proud of her!!!! She also lay down perfectly, can you believe that? She seemed a tatally different dog than last week. I took a good look at her, Had I taken the wrong dog? No, it really was Grace, hahaha. The other participants also realized that she had changed. She was so much more confident of herself. After the lesson, the dogs were allowed to play again. The little ones were allowed on the other field together, so that the big ones could not bully them. One of Grace's doggy friends  had to go home a bit early, but luckily she could still play with the Austalian Shepherd, Zia. They ran after each other like crazy . An aussie is pretty fast! After playing tag for a while, we went home again. Of course I had to lift her back into the car, but all in all I was a very satisfied person. When I told Jan about it at home, I saw that he almost could not believe it. He will have thought that I was a bit exaggerated or bragging .... Maybe next time I might ask one of the participants to record something, as proof for the home front, hahahahaha.

donderdag 19 april 2018

Ooooooohhhhhhh, wat spannend!

For English translation, scroll down

Zoals velen van jullie weten, hebben wij er sinds vorige zomer twee Engelse meisjes bij. Miyax Romy Schneider en Miyax Grace Kelly. Hoewel ik meestal met de nieuwe pups direct op puppycursus ga, was dat dit maal door omstandigheden niet gelukt. Romy en Grace luisteren redelijk, dat wil zeggen, ze komen soms als we roepen en voordat ze eten krijgen gaan ze zitten. That's all folks. Tja, een beetje magertjes, ik weet het, maar, ...... zo troost ik mijzelf....., het zijn Saarlooswolfhonden, dus iedereen snapt het als ze niet luisteren. Toch wist ik dat er iets moest gebeuren. En hoewel ik natuurlijk echt wel weet hoe ik honden moet opvoeden en trainen, heb ik toch altijd weer die stok achter de deur nodig. Iedere week naar les helpt. Niet zozeer voor de honden als wel voor mij. Ik wil natuurlijk niet iedere week het lachertje van de klas zijn, dus zal ik thuis echt wat vaker oefenen om op het veld niet al te erg voor gek te staan. Dus... de stoute schoenen maar weer aangetrokken en aan Sandra (van advies en trainingscentrum Hond en Zo) gevraagd wanneer er een plekje vrij zou komen in een beginnerscursus. Ik zou beginnen met Grace, want.... ja, ja, dat is me een exemplaar. Alles wat stout en verboden is, vindt Grace het leukste om te doen. Tot nog toe is zij de ondeugendste van al onze Saarloosjes. Als er iets verdwijnt van het aanrecht, als er snippers van een on-identificeerbaar gesloopt object ergens liggen, als er kledingstukken uit de wasmand zijn gehaald, als de prullenbak overhoop is gehaald of als op een wandeling kleine hondjes worden gepest.... je raadt het al, dan is Grace de eerste naam die wij noemen. Dus het leek ons het meest logisch om eerst dit ongeleide projectiel eens wat regels te leren. Zo gezegd zo gedaan, er was plaats op de woensdagavond, dus ik had mij opgegeven.
Hoewel Grace de stoerste is van de twee Engelse dames en mensen niet zo heeeeel erg eng vindt, was het toch wel ongelooflijk spannend voor haar die eerste keer. Alleen in de auto, in plaats van met haar zus of een van de oudere honden is al een hele opgave. Het is slechts 10 minuten rijden en natuurlijk presteerde ze het om de hele bench onder te kotsen. Hmmm, dat zou ik later wel opruimen, op de terugweg zou ik haar wel even in de andere bench doen. Eenmaal uit de auto keek ze argwanend om zich heen. Op het veld moest ieder grassprietje besnuffeld worden.
oei wat spannend allemaal.....
De andere mensen en andere honden vond ze op dat moment nog totaal niet interessant. Aan het begin mogen de honden even los om met elkaar te spelen, maar Grace was alleen bezig het terrein te verkennen. Ze hield mij echter goed in de gaten. Zodra er een ander hondje even bij mij kwam kijken en kroelen, kwam ze aangestormd en deed echt een beetje naar tegen het hondje. Jaloerse troela! Na een paar minuten mochten we de honden aanlijnen en begon de les. De andere deelnemers hadden, zoals ik ook had moeten doen, de puppycursus al gedaan. De hondjes konden al zit en af en ze konden zelfs al een heel klein beetje blijf. We begonnen met een stukje wandelen en aandacht vragen van de hond. Af en toe eens laten zitten, liefst goed naast je. Ja, ja.... nou niet dus. Het volgen ging redelijk, ze trok niet echt heel erg en liep best goed naast. Maar zit? Met geen mogelijkheid. En het lag echt niet aan het snoepje, want ik had Gelderse rookworst in ieniemienie stukjes gesneden, maar ze vertikte het om ervoor te gaan zitten. Het was haar allemaal nog veel te spannend. Dan maar alleen volgen.... De tweede opdracht was de hond naast je laten lopen tot aan het paaltje dan de hond laten zitten, even de riem eraf klikken daarna weer aanlijnen en teruglopen naar de plaats met de hond netjes naast je. Hilarisch..... Nou ja, bij de meeste ging het best goed! Maar bij Grace???? Ik was André erg dankbaar dat hij de groep even uitleg gaf over het totaal ontbreken van de 'will to please' bij de Saarloos. Hij voegde nog toe dat de Saarloos een van de moeilijkste honden was om op te voeden. Pfff, dat gaf mij wat lucht, nu zouden we niet helemaal het lachertje van de week zijn. Maar hoewel ik weet dat een Saarloos niet heel makkelijk is in de opvoeding, wil ik natuurlijk wel dat er vooruitgang te zien is. Dus, ik zal moeten oefenen met ons dametje, want we lopen al een puppycursus achter.
heel erg moe.....
Hoewel, zitten kan ze natuurlijk echt wel, dat ze het daar op dat moment niet liet zien, tja..... hmmmm,  voor zo'n eerste les vergeef ik het haar. Maar ik hoop dat volgende week het nieuwtje er een beetje af is en dat ze haar best gaat doen. In ieder geval werd ze gedurende de les behoorlijk moe, dat was duidelijk en als ze dan zo lief naast je ligt, tja.... dan ben je toch trots dat ze in ieder geval met je op het veld durft te zijn.
Na afloop mochten de honden weer even los en nu gebeurde waar ik al een beetje bang voor was. Ze vond het kleine poedeltje en het ruwhaar teckeltje erg leuk. En hoewel de andere mensen vonden dat ik haar moest laten gaan, wist ik wel beter. Ze is een enorme pestkop die het heerlijk vindt om kleine honden in de billen te happen. Onze Moos kan dat goed aan, die is opgevoed door Saarlooswolfhonden en kan heel goed van zich afbijten, maar niet alle kleine hondjes vinden dat even leuk! Ze zal ze niet verwonden, maar de kleine hondjes worden zo wel angstig en dat wil ik niet op mijn geweten hebben. Dus ik zat er bovenop. Er worden op de les, geen hondjes gepest, zelfs niet door Grace. De boodschap kwam over en ze kalmeerde wat. Ook daar gaan we volgende week mee verder. Net zo lang tot ze snapt dat je met kleine hondjes voorzichtig moet doen. (Behalve met die van thuis, want die zijn wel wat gewend .....)

As many of you know, we have had two English girls living here with us in the Netherlands, since last summer. Miyax Romy Schneider and Miyax Grace Kelly. Although I usually go to puppy school with the new pups, this was not possible due to circumstances. Romy and Grace behave reasonably, that is, they sometimes come when we call and before they get food they sit down. That's all folks. Well, it's not much, I know, but, ..... I comfort myself with the excuse that they are Saarlooswolfdogs so anybody will understand if they do not listen. Yet I knew something had to be done. And although I obviously know how to raise and train dogs, I always need that exra motivation to go to puppyschool meetings every week. Of course, I do not want to be the laughing stock of the class every week, so I will practice a bit more at home not to be too foolish on the field. So ... I took the step and asked Sandra (the owner of the doggytrainingcenter) when there would be an opening in a starter class. I would start with Grace, because .... she is something, a handful! Grace loves to be naughty! She is the most naughty of all our Saarloosjes. If something disappears from the kitchencounter, if there is rubbish from an unidentifiable demolished object somewhere, if items of clothing have been removed from the laundry basket, if the trash can has been turned upside down or if small dogs are bullied on a walk  Yes, you guessed right, then Grace is the first name we call. So it seemed logical to us to first teach this unguided projectile some rules. No sooner said than done, there was room on the Wednesday evening, so I signed up.
Although Grace is the toughest of the two English ladies and people do not feel so scary to her, it was incredibly exciting for her that first time. Being alone in the car, instead of with her sister or one of the older dogs wass already quite hard on her. And as it is only a 10 minute drive, she did get sick. Hmmm, I would clean that up later, on the way back I would put her in the other bench. Once out of the car she looked around suspiciously. Every blade of grass had to be sniffed on the field.
She didn't feel the other people or other dogs were very interesting at that moment. At the start of the class, the dogs are allowed to play with eachother, but Grace was a loner, exploring the terrain by herself. However, she kept a close eye on me. As soon as another dog came to see and cuddle with me, she came storming up towards me and gave the dog a snarl. Jealous little girl! After a few minutes we were asked to call our dogs and put the leash on. The other participants had already finished puppyclass, as I should have done. The dogs already knew how to sit and stay. We started with a walk and had to ask for attention from the dog (they had to follow nicely) and get the dog tosit down once in a while, preferably right next to you. ... well not so much with Grace. The walking beside me, she did reasonable. But sit? No way. And eventhough I took some smoked sausage with me as reward, she refused to sit down. It was all too exciting for her, so we just did the walking practice. Second assignment was to let the dog walk next to you to a small pole then let the dog sit, just click the leash off and then back up and walk back to your place with the dog neatly next to you. Hilarious ..... Well, with most  dogs it went pretty well! But with Grace ???? I was very grateful to the trainer for giving the group an explanation about the total lack of 'will to please' with the Saarloos. He added that the Saarloos was one of the most difficult dogs to raise. Pfff, that gave me some air, now we would not be the laughing stock of the week. But although I knew that a Saarloos is not very obeying dog, I did want progress to be seen. So, I will have to practice with our 'little lady in red', because we already lack the puppy course. 
Although, it had to be said that she can sit of course , that she did not show it at that moment, yeah ..... hmmmm, for it was all such an exciting event,  I forgave her. But I hope that next week she is going to do give it a go. Any way she became pretty tired during the lesson, that was clear and she came sitting next to me and I melted .... I was so proud that she at least dared to be on the field with me and all those strangers.
Afterwards the dogs were allowed to go off  and play for a while again, and now that she felt a little more at home, she became her naughty self again.  She liked the little poodle and the rough haired dachshund. And although the other people thought I should let her go, I knew better. She is a huge bully who loves to bite small dogs in the buttocks. Our own dachsie Moos can handle that, for he is raised by Saarlooswolfdogs and can very well defend himself, but not all small dogs are like that! She will not injure them, but the little dogs will become anxious and I will not have that on my plate. So I called her of. No bullying alowed in class, not even by Grace. She got the message calmed down. She will learn how to play with small dogs, I know! (Eventhough she will still like to bully them a bit)