Beetje beter

Geen lang verhaal deze keer. Maar toch even een berichtje op het blog, voor de trouwe lezers. Het gaat inmiddels weer heel wat beter met Sara! Nadat we bij de dierenarts zijn geweest, ging het eigenlijk al snel beter. De volgende dag was de bult op haar voetje weg. Het moet dus haast een infectie zijn geweest, alhoewel we echt geen wondje konden ontdekken. Maar een verstuiking blijft normaal gesproken wat langer dik. Ook staat ze er weer op, ze loopt ook weer normaal, maar doet nog wel rustig aan. Ze mag buiten nog niet met Luna spelen, dat gaat er te wild aan toe. Maar binnen spelen ze altijd een stuk rustiger, dus dat kan natuurlijk wel. Ze wil wel graag weer naar buiten, maar we doen nog even geen lange wandelingen. Moeilijk hoor voor dit "wolfje" om rustig aan te doen, daar snapt ze dus niets van. Maar ik heb er goede hoop op dat ze binnenkort weer heerlijk door het bos zal rennen!

Sara zielepootje

Tja, leuk zo'n nieuwe ren. Maar, wat er gebeurd is weten we niet, maar gisteren liep Sara ineens mank. Haar linkerachterpootje trok ze op, ze wilde er niet op staan. Mmmmmm, wij kijken en nog eens kijken, maar op het eerste gezicht niet veel te zien. Nu weten we dat Luna nog al eens de neiging heeft om in de achterpoten van Sara te bijten, dus gespeurd naar kleine wondjes maar niets te zien. Nou, maar eens even aankijken, misschien heeft ze zich verstapt. Maar vandaag liep ze nog op drie pootjes. Ze was ook een beetje zielig, bleef veel liggen. Luna en Sam hadden lol in de ren, maar Sara zat er maar een beetje bij......
Het leek er toch op dat het linkervoetje wat opgezet was. Dat was niet waar we op gehoopt hadden, dus toch maar een afspraak bij de dierenarts gemaakt.
Toen we daar vandaag om 16.30 uur aankwamen leek het er ineens op dat het "over" was, door alle spanning van de dierenkliniek kon ze ineens weer op haar pootje staan, maar dat was van korte duur. Nee, het was toch wel menens. We hadden Luna meegenomen voor psychisch support en dat was een goed idee geweest. Luna ging rustig in de wachtkamer liggen en dat kalmeerde Sara ook.
Toen we naar binnen mochten ging ze eerst op de weegschaal Ze weegt 31,8 kilo. In eerste instantie dacht de dierenarts aan haar knie, maar hij zag al snel wat wij ook hadden ontdekt. Haar linkervoetje was wat dikker en als hij eraan kwam vond ze dat niet prettig. Toch moest hij natuurlijk even voelen of er niets gebroken was. Daar leek het niet op, dus het zal om een kneuzing gaan dacht de dierenarts. Maar het kan ook wel een kleine infectie zijn. Hij vond het wel raar dat we dan helemaal geen wondje konden vinden, maar voor alle zekerheid toch antibiotica en pijnstilling. Dit weekend een beetje rustig aan doen en dat zou het maandag toch echt beter moeten zijn. Nou, maar hopen dat het zo is! Toen we weer thuiskwamen was Sara versleten, tja, het was ook wel erg spannend allemaal!

Ze was ook een beetje zielig

 Sara zat er maar een beetje bij......

Toen we weer thuiskwamen was Sara versleten

Bokkepootje bij de koffie....

Vandaag zijn we dus aan de slag gegaan in de tuin. De druiven zijn eruit, de palen voor het hek staan en het kruidenrekje is verplaatst. De hondjes vonden het heerlijk, want ook zij waren de hele dag buiten. Ik vond het vandaag wel een goed moment om hen te verassen met een lekkertje. Toen ik bij Jos in de wolvenopvang was geweest, hadden Wilma en ik alle twee, twee iglo bokjes meegenomen. Dat wil zeggen, Jos heeft voor zijn wolven bokjes van de geitenboer. De geitenboer heeft namelijk alleen iets aan geitjes vanwege de melk. Maar soms krijgt zo'n zwangere geit dus ook een bokje. Aangezien er in het westen bijna geen geitenvlees wordt gegeten kan die boer dus eigenlijk niets met zo'n bokje. Jos koopt ze dan ook voor slechts 1 euro. Ze gaan de vriezer in en de wolven hebben er een lekker maaltje van. Wilma en ik hadden dus ook van die Iglo bokjes meegenomen. Jaaaaa, zielig gezicht, ik geef het toe, maar ach, wij eten ook koe, varken, kip en zelfs paard, dus waarom geen bokje voor de hondjes.

Toen ik thuis kwam moesten we de bokjes, die dus nog heel waren eerst in stukken hakken. Dat was wel een luguber karweitje, moet ik eerlijk zeggen.. Maar goed in stukken de vriezer in dus. En vandaag dacht ik, laat ik de meiden eens trakteren op een lekker bokkepootje.

Nou, wolfje Sara was direct weg van het pootje, maar Luna? Ze pakte hem wel aan en ging ermee aan de wandel. Daarna even neerleggen, ruiken en ik zag haar denken, wat moet ik hier in hemelsnaam mee. Sara wist het wel, die was druk aan het schudden, poot op het pootje en lekker het haar eraf trekken. Mmmmmmmm, dacht Sara, heerlijk mals bokje.....
Luna, snapte er niets van. Maar, het is van mij, dacht ze, dus niemand mag het afpakken. Toen Sara haar pootje dan ook ophad, kon ze het echt vergeten. Luna liep nog altijd met haar pootje te paraderen, maar Sara mocht er niet aankomen. Tja, dat vonden we wel een beetje zonde van zo'n heerlijk pootje, dus Jan het maar afgepakt en aan Sara gegeven. Haaaa, dacht Sara, maar nu is hij van mij, eerlijk gekregen van de baas. En Luna had het nakijken. Toen heb ik uit de kast maar een gerookt runderoortje gehaald en daar was Luna maar wat blij mee. Hè, hè, daar kan ik ten minste iets mee........ en tevreden ging ze liggen kluiven.
Volgende keer eens kijken of Sam weet wat hij met zo'n pootje moet, want Luna doen we er geen plezier mee.

Lekker bokkepootje......

 

Mmmmm, het ruikt wel lekker....

Maar, hoe moet dit dan?????

Zie je mij, Sara, ik heb er ook één hoor!

Kijk, dat is pas lekker!

Wauw, lekker mals pootje!

Dat is smullen.....

Nog even wat haar eraf plukken hoor....

Zo, bijna op.....

 

Familie overleg

Onlangs hadden we een belangrijk familie overleg. Jan, Kevin, ik en Sara, Luna, Chloe en Sam waren van de partij, ja zelfs de katten hadden een stem. Familie overleg met de honden en katten, hoor ik u denken. Jazeker, want zij zijn toch een beetje de reden van dit familie overleg. Het gaat namelijk om de TUIN.
Een lastig punt. Ieder heeft namelijk zijn eigen invulling bij het woord tuin.
Jan: vindt het belangrijk dat de tuin en netjes en verzorgd uitziet, hij vindt het leuk om druiven te telen en wijn te maken, hij vindt een kasje met augurken, tomaten en komkommers leuk, een waterpartij (klein vijvertje) lijkt hem ook geweldig en hij houdt van rozen, kanperfoeli en weet ik veel wat allemaal niet meer.

druiven voor de wijn, netjes achter de omheining natuurlijk....

prachtige rozen (zolang de honden er niet bij kunnen.....)

kattentuintje met mooie plantjes, weer veilig achter een hekwerk.....

Gerrie: vindt het heerlijk om lekker te kunnen ontspannen in de tuin, ligstoel, beetje zonnen of een boekje lezen.

 

relax.....

 

Kevin: een BBQ met bier en vrienden en een vuurkorf is ook wel leuk.

 

 

Katten: een plekje om in het zonnetje te kunnen liggen zonder dat de honden je voor je voeten lopen, een boompje om in de klimmen is ook wel leuk!
Honden: spelen en ravotten en liefst ook graven......

spelen, dollen, rennen....

lekker graven....

U ziet het dilemma, niet alle opties sluiten bij elkaar aan.
Er moest dus ernstig onderhandeld gaan worden. Op dit moment staan er druiven en een kruidenrek, netjes achter gaas, want.... hondjes.

kruiden netjes achter een omheining vanwege de honden...

Achterin drie kuipen met water en waterplantjes. Achter het kippenhok een kasje en een "kattentuin", met sierplantjes ook weer omheind. Maar... het stuk wat niet omheind was, was in mum van tijd door onze lieve viervoeters verwoest. Geen grassprietje meer te zien en kuilen waar je U tegen zegt. Jan kan dat niet echt waarderen. Dus.........
Na wat wikken en wegen hebben we dan de oplossing gevonden. Jan geeft zijn druiven op, ja sportief toch! De honden krijgen een ren, die ongeveer de halve tuin beslaat, maar dan mogen ze dus niet meer in de andere helft van de tuin. Vervolgens kunnen we dan de kattentuin omheining weghalen en van "onze helft' van de tuin een leuk aangelegd tuintje maken. Het kasje blijft achter het kippenhok, de kruiden gaan tegen de wand van het kippenhok en verder kunnen er plantjes worden gepoot waar manlief het maar wil. Zo kunnen de honden toch nog rennen, spelen en zelfs graven, kan Jan tuinieren, ik lekker in het zonntje een boekje lezen en zoonlief een pilsje pakken met zijn maten, ja zelfs de katten kunnen in de appelboom klimmen en naar de rondracende honden kijken. Iedereen tevree. Maar voor het zover is, moeten wel eerst de handen uit de mouwen worden gestoken......

En de katten kunnen vanuit de appelboom naar de rondracende honden kijken....

Wolvengebed.

Wolven ziel
je geest verbonden
aan moeder aarde
en alles wat ze geeft

draag in trots
je hart naar warmte
volg de winden
en vind de kracht der stormen

drink het water
en blus met haar
al het vuur
dat in je brand

roep de maan
en vraag
of de zon
je bij koude wil warmen

vraag of de sterren
je gids willen zijn
in wandel
van je moeilijke levens pad

vraag zuster natuur
je alles te geven
als honger
aan je knaagt

maar vraag
met een rein hart
de grote geest
om wijsheid in je leven

in lering
van besef
vind je aan het einde
rust en vreugde op je weg

 

 

Op visite bij Bantu's Oak Villa della Lupa

Toen ik vanmiddag in mijn auto stapte, samen met Luna en Sara, was ik in eerste instantie wat teleurgesteld door het weer. Tja, hoe snel ben je verwend mensen. Afgelopen zondag scheen dat heerlijke zonnetje en ook gisteren was het nog gezellig licht. Maar vandaag, een beetje triestig weer. Kouder, grijs en  zelfs een beetje nat. Niet echt dramatisch regenweer, maar wat gemiezer. Je kent dat wel. Tja, ik had me toch eigenlijk verheugd op een zon overgoten winterse dag. Maar ach, ik liet het mijn humeur niet te erg bederven. We gingen per slot van rekening heerlijk op visite. Ik had er echt zin in. Via de site wolfhonden online, waren Sanne en ik in contact gekomen. Het bleek dat wij eigenlijk helemaal niet zo ver van elkaar woonden. Al snel was er een afspraak gepland. Maar helaas kon die niet doorgaan door wat gezondheidsprobleempjes van Oak. Ze moest even rustig aan doen, en tja, dat zit er niet in met mijn dames op visite. Dus het aanvankelijke tripje werd uitgesteld. Maar hier is uitstellen zeker geen afstellen en vandaag was het dan zover. Vanuit ons kleine Achterhoekse dorpje Silvolde, naar Hengelo Gelderland, was slechts 20 minuten rijden. En wat voor rit. Ik kan mij nog iedere dag verbazen over de schoonheid van de Achterhoek. Wat een overweldigende natuur. Voor alle zekerheid had ik toch de Tomtom maar aangezet, tja je weet soms niet hier in de Achterhoek. Onverharde wegen (zandpaden, dus) en zijstraatjes die je van ze lang zal ze leven niet kunt vinden, zijn hier meer regel dan uitzondering. Maar hoe dichter we bij de bestemming aankwamen volgens de Tomtom, hoe mooier de natuur. Tjonge, deze kant van Doetinchem is toch ook erg mooi! Uiteindelijk reden we tussen de bossen naar het idyllische boerderijtje van Sanne. Pffffff, wat een plaatje. En dan die prachtige zwerfkeien in de wei, je waant je in Drente. Sanne kwam al naar buiten lopen toen we het erf opreden. Ik kon niks anders uitbrengen dan... "Wat woon je hier verschrikkelijk mooi......" Nadat ze dat beaamde en ook aangaf dat ze daar iedere dag weer heel dankbaar voor was, stelden we ons aan elkaar voor. Helaas was Katie, de Labrador niet aanwezig vandaag. Maar Sanne haalde Oak naar buiten en dat was direct dikke pret.

De drie dames konden het gelijk goed met elkaar vinden. Hoewel Oak in eerste instantie wel wat voorzichtig was. Tja, die twee anderen waren toch wel groot en steun en toeverlaat Katie was er ook al niet....

Wat voor mij vooral heel mooi was om te zien, was de reactie van Luna op Oak en andersom. Tot nog toe was het bij iedere wandeling zo dat Luna geen enkele interesse toont in andere honden dan Sara. Ze lijkt volkomen geobsedeerd door Sara als we buiten zijn. Maar vandaag niet. Vandaag had ze oog voor Oak. Die twee hadden direct een klik. Zo schattig. Normaal gesproken speelt Luna met Sara erg wild. Ze duikt erop en vaak is het met veel gegrom en soms ontstaat er bijna een echt gevecht. Maar met Oak niet. Ze was zo voorzichtig en lief tegen Oak, echt aandoenlijk. Ook Sara deed aanvankelijk heel lief tegen Oak. Totdat we naar binnen gingen. We hadden wel even trek in een kopje thee, en even een praatje om elkaar beter te leren kennen. Het was voor Sara al moeilijk om naar binnen te gaan, in zo'n onbekend vreemd huis. Eenmaal binnen voelde ze zich dan ook behoorlijk ongemakkelijk. Oak en Luna speelden vrolijk door en daar kon ze op dat moment niet goed tegen. Beetje jaloers en ook wat onrustig dus zo af en toe kreeg Oak een snauw als ze te dicht in de buurt van Sara kwam. Arme Oakly snapte daar natuurlijk niets van. Maar toen we weer naar buiten gingen, voor een fijne boswandeling, was het gelukkig weer over. Toen waren ze alle drie weer dikke maatjes. Het weer is niet meer mooi geworden, tijdens de wandeling in het bos was het droog maar daar was alles mee gezegt, maar ik had er geen oog meer voor. De hondjes slokten al mijn aandacht op. Wat een heerlijkheid om ze zo te zien spelen.
Volgens mij hadden Sanne en Oak het ook prima naar hun zin, gelukkig maar, want dit is zeker voor herhaling vatbaar. En wat fijn, dat we zo dicht bij elkaar wonen. Die hondjes gaan elkaar zeker veel vaker zien! Ik verheug mij er nu al op!

Gewoon, de dagelijkse boswandeling.

Tja, het was vandaag net lente. Heerlijk toch. Het bos was nog een klein beetje mistig, echt zo'n mooi gezicht. Dus maar een paar plaatjes geschoten. Natuurlijk waren Chloe en Sam er ook bij, maar die zijn niet zo fotogeniek en vinden het ook niet zo fijn als ik met de camera achter hen aanloop. Dus vooral de twee dwaze meiden staan er weer op.
Ze speelden ook nog even verstoppertje. Als je goed kijkt, kun je Sara zien.......