En de zon blijft maar schijnen

Niet te geloven, dit weekend weer prachtig weer. Iedere week denken we, nu is het de laatste zonnige dag, maar nee, het weekend erna kunnen we ook weer genieten van die mooie gouden schijf. Vanmorgen dus met de woefers maar weer naar het Rozendaalse Veld vertrokken. Er waren meer mensen die van dit mooie weer wilde genieten met hun hondjes, maar gelukkig is het een groot gebied.
Ondanks het mooie weer, zijn er toch al tekenen van herfst te ontdekken op de hei. De bomen worden steeds kaler en de paddenstoelen kruipen uit de grond. De honden vonden het gezellig om al de andere honden te begroeten en even lekker te spelen. Moos kwam nog een filmster van formaat tegen, het was een leuk gezicht! Tja, en wat het weer volgend weekend voor ons in petto heeft? We wachten het maar af, in Nederland weet je dat nooit zeker.

Ik ben Moos en wie ben jij?
Noem mij maar Beethoven.

Mam, mam, ik heb een filmster ontmoet...... 

Zonaanbidders

Ja, ik weet het, het is alweer even geleden dat ik heb geschreven. Ik heb het ook erg druk op het moment, dus soms even geen tijd voor een blog verhaaltje. Maar natuurlijk maak ik wel altijd tijd voor de hondjes. We hebben wel degelijk weer de nodige wandelingen gemaakt. Gelukkig is de plas bij Braamt weer open voor de honden. Buiten het seizoen mogen hondjes daar lekker los. We zijn er alweer verschillende keren geweest. Gisteren samen met Sanne en Marieken en hun honden. Een heel roedeltje bij elkaar dus. Het was nog lekker zonnig weer. Het is bijna niet te geloven, het is al november en het lijkt nog wel lente. Alleen de paddestoelen verraden dat het herfst is. Onze drie mannen zijn echte zonaanbidders. Zodra er een straaltje zon naar binnen schijnt, proberen ze de warmte mee te pikken. Vandaag maakte Moos het wel een beetje bont. Hij vond dat hij best lekker op tafel kon gaan liggen. Kijk, Sam lag in de vensterbank, tja, die strijd hebben we al opgegeven. Al de planten in de vensterbank zijn verwijderd zodat de honden er met de poten op kunnen staan om naar buiten te kijken of gewoon lekker in het zonnetje te gaan liggen. Maar de tafel? Ja eigenlijk is het natuurlijk gewoon de schuld van Sandra (Hond en ZO) want bij de training leren we Moos dus om op de tafel te springen. Leuk zo'n agility traject, maar Moos ziet dan natuurlijk zijn kans schoon. Toen hij dat lekkere plekje op tafel had ingenomen keek hij mij aan met een blik van 'Ja, en? Dat heb je mij toch zelf geleerd?'. Kleine grappenmaker, maar dat gaan we toch maar niet aanwennen. De vensterbank, nou ok dan maar, maar de tafel is voor ons. Waar moeten we anders ons glaasje wijn neerzetten 's avonds?

Heiig

Vandaag zijn we nog even lekker naar de hei geweest. Vanmorgen zat de weg dicht van de mist, maar rond de middag klaarde het wat op. Het was nog een klein beetje heiig op de hei, maar het zonnetje kwam er toch al aardig doorheen. Omdat het gisteren zo verschrikkelijk had geregend, stonden de plassen lekker vol met water. Dat was een garantie voor veel speelplezier!

Voorpootjes op......

Vandaag de tweede keer van de nieuwe cursus met Moos. Op donderdag doe ik deze cursus met Kira en op dinsdag met Moos. Het is een sport en spelcursus. Gewoon lekker bezig zijn met je hond, van alles wat. Stukje balans en coördinatie, agility, doggydance, noem maar op. Kira en Moos vinden het geweldig. Voor Kira is vooral de balans en coördinatie erg belangrijk. Ik laat haar niet teveel kort draaien, dus een aantal dogdance oefeningen sla ik dan over (i.v.m. de heupjes). Dat is zo fijn van mijn hondenschooltje, Sandra geeft je alle ruimte om zelf te bepalen wat goed en minder goed is voor jouw hond.
Maar kleine Moos vindt werkelijk alles geweldig. Het is net een klein circushondje. Vandaag moesten de voorpootjes op het krukje en dan sta ik tegenover hem... als ik dan een kwartslag draai, moet hij ook draaien maar de voorpootjes blijven op het krukje. Die kleine slimmerd had het snel door. Ook netjes op het krukje zitten kan hij al goed. De agility vindt hij helemaal geweldig, hup over de hordes, op de tafel, over de kattenloop en door de tunnel, hij doet het allemaal. En hij heeft er heel veel lol in. Dat is voor mij altijd de voorwaarde. Nee, mijn honden hoeven echt niet slaafs te luisteren, maar lekker met ze bezig zijn, doet hen echt plezier en het versterkt de band tussen baas en hond.

( PS, woon je in de Achterhoek en zoek je een gezellige en leuke hondenschool, waar plezier met je hond voorop staat? Kijk even op deze site: Hond en Zo )

Voorpootjes op.....

draaien......

Achterpootjes op en zit.....

Knappe Moos!

De laatste zonnestralen van dit seizoen?

Niks zo veranderlijk als het weer in Nederland. Gisteren nog, regende het pijpenstelen. Hele delen van de Achterhoek stonden blank. Vannacht was het ook aardig tekeer gegaan. Het terras achter het huis, leek wel een zwembad. Toen ik vanmorgen de honden wilde uitlaten, keken ze eens minzaam naar buiten en bleven mooi stilstaan op de drempel.... Alleen Kira durfde het aan. Tja, die houdt wel van wat nattigheid.
Maar gelukkig klaarde het al snel op. En na even buienradar geraadpleegd te hebben, besloten we dat het veilig genoeg was om naar de hei te gaan. We kwamen er rond 12.00 uur aan en wij waren niet de enige.. Tjonge wat was het weer druk. Maar ik snap het wel. Inmiddels scheen het zonnetje heerlijk. Iedereen wilde nog even die laatste zonnestralen van dit seizoen meepakken.
De zwijnen hadden ook hun sporen nagelaten, heerlijk in de natte grond aan het wroeten geweest, dat was vast genieten!
De honden genoten ook. Natuurlijk werd er niet alleen heerlijk gesnuffeld en gerend en gespeeld, maar moesten ze ook bij ieder plas even flink nat worden. Snap je dat nou? Als bij ons thuis het terras veranderd in een zwembad willen ze niet naar buiten en op de hei stampen ze in iedere plas die ze zien.....

Ik ruik zwijntjes.....

hee, een zeehond.....

en daar gaat ie dan.....

Lekker happen in het water.

Bass houdt meer van rollebollen.

Ook even stoeien natuurlijk. 

En na het badderen even uitschudden.....

En droog rollen....

Tja, de natuur vertelt ons dat de zomer bijna ten einde is.....welkom herfst.....

Kleine kanjer

Vandaag had Moosje weer examen. Ik had er een hard hoofd in....
Vorige week haalde hij het bloed onder mijn nagels vandaan. Mijn geduld werd ernstig op de proef gesteld. Hij deed werkelijk zijn uiterste best om de oefeningen zo slecht mogelijk uit te voeren, liefst helemaal niet. Blijf? Nee hoor, ik kom gewoon vrolijk naar je toe lopen. Kom voor? Nee, dan blijf ik liever even zitten! Af? Ga lekker zelf liggen, het gras is nat!
Een troost, alle andere honden van de cursus hadden er ook geen zin in.
Natuurlijk had ik wel wat geoefend deze week, maar dat ging eigenlijk ook niet zo best. Dus, zoals ik al zei, ik had er een hard hoofd in. Ach, ik had mij er eigenlijk al bij neergelegd dat het een ramp zou worden, maar ik dacht, we gaan in ieder geval plezier maken. Want daar gaat het toch eigenlijk om!
Misschien dat die houding van mij Moos inspireerde. Het ging namelijk heel goed. Die kleine draak, hij weet het dus allemaal wel hè.... Het hele traject deed hij zonder problemen. Alleen het afstoppen was iets lastiger, maar ging ook wel redelijk. Kijk en dan ben ik natuurlijk weer super trots op hem...
't Is een koddig gezicht, zo'n kleine Jack teckel (ik denk namelijk dat hij een kruising is tussen Jack Russel en ruwharige teckel) die dan zo netjes naast een wat gezette (eigenlijk gewoon dik, maar dat staat niet zo leuk in dit verhaal) dame loopt en constant naar haar opkijkt. Maar plezier hebben we gehad! Nu maar hopen dat Sandra (van advies en trainingscentrum Hond&Zo ) genoeg mensen (en honden) bij elkaar krijgt voor een sport&spel training. Want dat zou Moosje echt leuk vinden. Donderdag start ik die cursus met Kira. Ik ben benieuwd hoe zij dat gaat vinden. Zij vindt het lopen over een kattenloop en door een tunnel best een beetje eng.... Moos niet, die gaat overal overheen en doorheen! We houden u op de hoogte!
En hier dan met trots het diploma van Moos! Sandra BEDANKT!

Duur avondje....

Pffff, zo we zijn weer even bij de dierenarts geweest en de bankrekening is direct weer gehalveerd....
We zijn met Bass en Sam geweest. Bass moest bloed onderzoek worden gedaan. Wat we al dachten, lichte vorm van nierfalen. Eiwitarm voer en vitamine C en B moeten het voorlopig voor hem doen. Hij is er verder nog niet ziek onder. Geen pijn, geen braken, vacht is nog prachtig, dus geen paniek. Zodra het verder verminderd gaan we wel weer langs de dierenarts. Wel werd aangeraden om zijn gebit te laten reinigen, want daar zit nogal wat plak. dat kan gaan ontsteken. Maar dan moet hij onder narcose en daar ben ik nooit zo'n voorstander van bij oudere honden. Moeten we dus nog even over nadenken.
Maar dan Sam... Arme Sammie.... Wij dachten, misschien een trage schildklier omdat hij zoveel minder conditie had. Zijn nekklachten zijn helemaal over en hij heeft tegenwoordig een tuigje, maar op de hei kan hij toch niet de volle wandeling meelopen. Hij gaat op een moment liggen en wil niet meer. Dus we gaan maar een kortere route tegenwoordig, want iedere keer 9,5 kilo dragen is me ook wat....
Dus, we dachten, dat zal wel bloedprikken worden en opsturen voor schildklier waardes. Maar nee. Toen de dierenarts naar het hartje luisterde, kwam er een ander probleem naar boven. Een flinke hartruis.
Vervolgens werd er een echo gemaakt van zijn hart en hij heeft dus waarschijnlijk een keer een ontsteking op zijn hartkleppen gehad, want die sluiten niet meer mooi. Een progressief probleempje, het hart zal het steeds lastiger krijgen. Om zijn hartje te ondersteunen heeft hij medicijnen gekregen. Daar moet het voorlopig goed mee gaan. Zodra hij echter gaat hoesten of nog minder conditie krijgt, moeten we terug en zal de medicatie moeten worden aangepast. Die Sam.... 5,5 jaar jong, en dan al hartproblemen.
Ik geloof dat het verlies van Chloë, zijn hartje heeft gebroken......
Hij was superbraaf bij de dierenarts, Bass ook trouwens, lieve kereltjes! En nu is hij alweer volop aan het spelen met Moos, alsof er niks aan de hand is. Tja, gewoon maar rekening mee blijven houden. Eens even kijken of we ergens een draagzak kunnen kopen of een buggy, zodat we hem niet hoeven te tillen bij een langere wandeling. Hij geeft het zelf heel netjes aan als het hem te veel wordt.
Maar goed, we hebben hier dus twee lieve mannetjes die een beetje in de lappenmand zitten. Gelukkig hebben ze er zelf nog niet veel last van. Maar hopen dat het nog lang duurt voor dat wel gaat gebeuren!

Ik ga niet lachen voor de foto!

Neeee, ik vind het hier niet leuk

 Nou, als het dan moet, dan blijf ik wel even stil zitten..... pffffff

 Oei, dat is koud hoor!

Even stil liggen Sam, dan kan de dokter jouw hartje zien.